403 | عبدالبهاء و استاد امام محمّد عبدُه * ویلیام مک کنتس تـوان نتیجـه گرفـت بـرای بهاءاللّــه ارسـال داشـته باشـد میالعروةالوثقـی 21 بـوده اسـت. ١٨٨۴ کـه پاسـخ عبدالبهـاء بـه عبـده بعـد از ی عبدالبهـاء را ایـن مکاتبـات بـه زبـان عربـی اسـت. محتـوای نامـه نحــو معمــول میتــوان بــه دو نحــو دریافــت: از یــک نظــر، عبدالبهــاء به در نامههـای فضـا و فقهـای اسـامی آن قـرن، نامـه را بـا حمـد و تکریـم پیامبـر اسـام و خانـدان او آغـاز مینمایـد. متـن نامـه مملـو از اشـارات و ی نـکات قرآنـی اسـتکـه نشـانی از فضل و بلاغـتکلام نویسـنده و نمونه های نثـری فصیـح و آراسـته اسـت. عبدالبهـاء ضمـن سـتایش از کوشـش اندیشـی در پویائـی مفتـی در اِحیـاء و اصـاح اسـام او را بـه تأمّــل و ژرف خوانــد. قابــل توجّــه اســت کــه ی اســام و اســاف خویــش فرامی اوّلیــه ی بهائــی را بــر عهــده گرفــت، بــه عبدالبهــاء کــه بعدهــا رهبــری جامعــه کنــد. همیــن کیفیــت عقایــد تجدّدگــرا و نواندیــش عبــده را تشــویق می ی «الأسْــاف» اسـتفادهکـردکـه بـا نـام جنبـش روشـنفکر وی حتّــی از واژه ی مشـترکی دارد. اسـامی عبـده، یعنـی «سَــلَفیه» ریشـه کـه در ایـن نامـه صمیمیـت بیـن عبـده و عبدالبهـاء هویداسـت، چنان ی لطـف و محبّــت تـو» (جَذْبَــة حُبَّــکَ) و «گرمـی عباراتـی ماننـد «جاذبـه چنیـن گویـای سـت. ایـن نامـه هم دوسـتی تـو» (شِــدَّة وَلائـِـکَ)گـواه بـر آن ای اســت کــه از قبــل بیــن ایــن دو شــخصیت وجــود روابــط دوســتانه داشـته، گرچـه تـا کنـون تاریـخ دقیـق نـگارش آن نامعلـوم اسـت. امّــا ایـن نامـه را از دیدگاهـی دیگـر نیـز میتـوان خوانـد. بـا لحـن و ی مقـام سـبک ایـن نامـه و نقـل مکـرّر نـکات و اشـارات قرآنـی در بـاره نبـوّت و اسـتفاده از آیـات و اشـاراتی کـه در قـرآن ظهـور آییـن جدیـدی کوشــد طــور ویــژه تأییــد میکنــد، عبدالبهــاء می را پــس از اســام به تــا، بــا ظرافــت، دعــوی بهاءاللّــه را کــه خــود را مظهــر جدیــد ظهــور دانــد بــا عبــده در میــان گــذارد. عبدالبهــاء نامــه را بــا اشــاره الهــی می ی بــه «الورقــاء» م یگشــاید. «ورقــا» کبوتــر عرفانــی اســت کــه بــه اراده .۱ ی ی عبدالبهاء بنگرید به ضمیمه ی فارسی نامه برای ترجمه 21
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2