| 404 عبدالبهاء فرزند ایران پـروردگار زبـان گشـوده تـا در بهشـت سـخن گویـد. بهاءاللّــه در آثـارش خوانـد، از جملـه در یکـی از الـواح خـود بـه خـود را، بـه تمثیـل، ورقـا می نـام لـوح احمـد : های ایــن کبوتــر بهشــتی (ورقــا) اســت کــه بــر شاخســار خوانـد درخـت جاودانـی (بقـا) بـه آوازهـای خـوش قدسـی می دلان را بـه قـرار در جـوار پـروردگار و یکتاپرسـتان را و پـاک 22 دهــد. بــه درگاه قــرب خداونــد بخشــنده مــژده می از دیگـر نمادهائـی کـه بهاءاللّــه مکـرّرا بـرای اشـاره بـه مقـام نبـوت خـود کار میبـرد شـجرالاخضر یـا «درخـت سـبز» اسـتکـه بـر اسـاس قـرآن بـه چنیـن سِــدرَة المُنتَهـی یـا و هم 23 خداونـد از آن آتـش را پدیـد آورده اسـت. ی عبدالبهاء درخـت بهشـتیکـه در قـرآن بـه آن اشـاره شـده اسـت. در نامـه ماننـد آخریـن سـطر کتـاب بـه عبـده گاهـی نیـز بـه هـر دو اشـاره شـده، به ی مــرغ تریــن آثــار بهاءاللّــه، کــه در آنجــا از نغمــه ایقــان، یکــی از مهم بهشـتی (ورقـاء) بـر درخـت روئیـده در بهشـت (سِــدرَةُالمُنتَهی ٰ) سـخن گویــد. می هــای ظهــور موعــود در آثــار بهاءاللّــه سرشــار از اشــارات و وعده هـای آسـمانی اسـت تـا بـدان وسـیله حقانیّــت ظهـور خـود را ثابـت کتاب ی ی بابـی -و جامعه ی او در رابطـه بـا جامعـه کنـد. ایـن امـر در آثـار اوّلیـه طــور عــام- کــه در درک ظهــور او مشــکل داشــتند بیشــتر اســامی به اش بــه عبــده پیداســت کــه از نامــه نمــودار اســت. عبدالبهــاء نیــز چنان از همیـن روش بـرای ابـاغ پیـام ظهـور پـدرش بـه مسـلمین بلندپایـه و برجسـته اسـتفاده نمـوده اسـت. عبدالبهـاء از حقیقتـی فراگیـر و پیروزمنـد (الحقیقـة الکلّیـة الفائقـه) صــورت ســایبانی کــه در جایگاهــی شــکوهمند (المَقــام المَحمــود) به ی به مضمون از متن عربی: «هذه الورقةالفردوس تغنّی علی افنان سدرةالبقا ترجمه 22 و تبشرّالمخلصین الی جواراللّه و الموحدین الی ساحة قرب کریم.» .٨٠ ،) قرآن، سوره «یس» (یاسین 23
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2