| 416 عبدالبهاء فرزند ایران ای روح پارســا، تــو از مقامــی والا بــه عالَــم خــاک آمــدی و را بــه نــام تولســتوی م یشناســیم صــورت وجــودی کــه آن به مجسّــم گشـتی. قوایـی کـه در مـن وجـود دارد در تـو موجـود و از یـک مبـدأ اسـت. تـو را نیازهـای جسـمانی از کوشـش در دسـتیابی بـه آرمانهـای والا بازنداشـت. اکثـر مـردم از آنچـه خبرنـد امّــا تـو در دام ایشـان را از عالـم نـور جـدا میکنـد بی آنچـه بـه آنـان آسـیب زده نیفتـادی. همـواره بـا تأمّــل بـه ایـن مسـئله نظـر نمـودی و بارهـا بـا بصیـرت بـه آن نگریسـتی. در رمـز آفرینـشکاوش نمـودی و بـه ایـن حقیقـت پـی بـردیکـه انسـان بـرای آموختـن و بـکار بسـتن خلـق شـده و نـه بـرای 48 خبــری. جهالــت، کاهلــی و بی ی معمــول کوتاهــی ایــن نامــه، پایــان نابهنــگام آن، فقــدان خاتمــه سـتکـه ایـن نامـه «والسّــام» و زمینـه و موضوعـش، جملگـی نشـان آن بخشـی از پاسـخ عبـده بـه پرسـش تولسـتوی در ارتبـاط او بـا افـکار بـاب اللّــه اسـت. بـا توجّــه بـه آنچـه در بـالا آمـد م یتـوان چنیـن نتیجـه و بهاء ی نامـه راکـه حـاوی پاسـخ بـه پرسـش تولسـتوی در گرفـتکـه رضـا بقیـه تـوان گفـت کـه رابطـه بـا آییـن بهائـی بـوده حـذف نمـوده اسـت. آیـا می ی دیانـت بهائـی در اواخـر عمـرش فقـط رضـا از نظریـات عبـده دربـاره طـور آگاهـی داشـت؟ اگـر نظـر عبـده در ایـن مـورد منفـی بـود رضـا به کـرد؛ چـون سـعی او بـر ایـن بـود تـا روابـط حتـم در انتشـارش تردیـد نمی اهمیـت جلـوه دهـد. ایـن رنـگ، سـرد وکم اسـتادش و آییـن بهائـی را کم امــکان نیــز هســت کــه عبــده نظــر مثبــت خــود را درمــورد آییــن بهائــی پنهـان داشـته و بـرای همیشـه دسـت آینـدگان را از آنکوتـاه سـاخته اسـت. ی بیشـتری سـت کـه شـاید بتـوان در آینـده بـه مجموعـه سـوّمین حالـت آن از مکاتبـات بیـن عبدالبهـاء و عبـده دسترسـی پیـدا کـرد. روشــن اســت کــه روایــت رضــا از ایــن جریــان زیــاد قابــل اعتمــاد .۶۲۴ ،۴ : ب ۲ ، الاستاذ تاریخ رضا، 48
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2