| 420 عبدالبهاء فرزند ایران در مســیر 54 بنــور ربّهــا» - زمیــن بــه نــور پــروردگارش تابــان گشــت. وزد قــرار گیــر و زارهــای بهشــت بریــن مــی نفحــات الهــی کــه از مرغ نمــا تــا از 55ٰ بــا قلبــی منجــذب بــه ســربلندی و عــا قصــد وادی طــوی گویــد ی مبارکــه کــه در طــور ســینا ســخن می آتــش افروختــه بــر شــجره نــور هدایــت کبــری یابــی و در انجمــن اخیــار یــد بیضــا (در اشــاره بــه آئیــن الهــی) را رخشــان از تابــش انــوار، بــرون آری. بــه جانــت قســم ســت ای فاضــل فرزانــه، نقدشــناس بینایــی چــون تــو را ســزاوار چنان ی پوسـیده را عـروج کنـی. ایـن پیراهـن کهنـه 56 کـه بـه اوج فلـک بـروج از تــن بیفکــن و نویــن جامههــای پاکــی و تقدیــس بــر تــن کــن، بــال و پــر عرفــان بگشــا و قصــد ملکــوت رحمــن نمــا و بــه نغمههــای طیــور گــوش فــرادار 57 ی منتهــی قدســی بــر فــراز بلندتریــن شــاخههای ســدره کـه بـه جانـت قسـم اسـتخوانهای پوسـیده را جـان بخشـد و سـینههای 58 ی بســیار دهــد. اللّــه را درمــان کنــد و بهــره بختــان مشــتاق محبت نیک دنیــا و اموراتــش را کــه عاقبــت آن نیســتی و فناســت بگــذار. بــه رب اعلایــت قســم کــه [ایــن عالــم] نــزد خردمنــدان خــواب و خیــال اســت بـل وهـم و گمـان. حیـات، حیـات روح اسـت؛ روح آراسـته بـه فضائـل و کمـالات کـه چراغـش در جهـان هسـتی افروختـه و تابنـده اسـت «وللّــه اگـر زندگـی نکـو 59 المثـل الاعلـی» - و اوصـاف متعالیـه از آن خداسـت. خواهـی تخمهـای حکمـت را در زمیـن طیـب طاهـر بیفشـان تـا از هـر .۶۹ : ی الزمر سوره 54 . وادی طوی: نام بیابانی است که موسی در ۱۶ : ی النزعت ؛ و سوره 12 : ی طه سوره 55 جا ندای خداوند را شنید. کنایه از مقام تجلّی الهی. آن ی فلکیکه دوازده برج در آن واقع است و مقصود اوج مقام شناسایی مظهر دایره 56 ظهور الهی است. والاترین توانایی درک انسان از مقام الوهیت. 57 .٣۵ ی ی حم السجدة، بخشی از آیه در اصل نامه: «حظ عظیم»؛ سوره 58 .۶۰ : ی النحل سوره 59
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2