| 422 عبدالبهاء فرزند ایران ی ‘وجـه’ جایگزینـی از فنـا ایمـن مانـدهای و از بقـا نصیب بتوانـی در سـایه بـردهای و در افـق تابنـاک بـه نـوری کـه ملکـوت آسـمانها و زمیـن از آن زودی بسـاط قبـول پیچیـده شـود و فـراش روشـنگردنـد درخشـیدهای. بـه خاموشـی و فراموشـی گسـترده گـردد، از سـی لها جـز خرابههـا بـر جـای نمانـد و اهـل تنعّــم از قصـور بـه قبـور درافتنـد و سـکرات مـوت آنـان را شـان شـدّت یابـد «ولات حیـن منـاص» -و درگیـرد و حسـرت و اندوه دیگـر نـه صدایـی و نـه حسّــی و نـه حرکتـی از 63 راه چـاره و گریـز نمانـد «فامـا الزبـد فیذهـب جفـاء و امـّـا مـا ینفـع النـاس 64 آنـان بـه گـوش رسـد. فیمکـث فـی الارض»- کـف دریـا از بیـنرود امّــا آنچـه بـه مـردم سـود اگـر صاحـب فکـر راسـتینی و بسـیار 65 بخشـد در زمیـن مانـدگارشـود. هوشـمندی در آنچـه کـه بـدان ایـن ملّــت بیضـاء (امّــت اسـام) بـه دوران ی رفیــع و بلنــد خویــش بــاز توانــد گشــت اندیشــه نمــا. اوّلیــه و مرتبــه قسـم بـه آنکـه پرچـم ایـن امّــت را اسـتوار فرمـود و بـه آفتـاب جهانتـاب گاهـش و بـه نـور هدایتـش و بـه مؤسـّـس بنیانـش [حضـرت محمّــد صبح ی ملکوتـی الهـی نیسـت تـا علیـه السـام] کـه امّــت را چـارهای جـز قـوّه ی عظیــم و انبوهــش را برویانــد و از پیراهــن کهنــه را تــازه کنــد و ریشــه برسـاند. 66 قعـر سـقوط و ‘هـاء هبوطـش’ نجـات داده بـه ‘میـم مرکـزش’ ی آن ی آن اســت، شایســته ی آن اســت، شایســته راســتی کــه شایســته به اسـت. والسّلام علی من اتبع الهدی .٣ ی ی ص، بخشی از آیه سوره 63 .٩٨ ی ی مریم، بخشی از آیه سوره 64 .١٨ : ی رعد سوره 65 ی ی عینیه هاء هبوط و میم مرکز اشاره دارد به این بیت از قصیدة الورقاء یا قصیده 66 ی نفْسکه میگوید: حتّی اذا اتصلت بهاء هبوطها من میم مرکزها ابن سینا درباره بذات الاجرع.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2