| 486 عبدالبهاء فرزند ایران حــال از ذکــر داد. عبدالبهــاء در عین بهائــی بــر طبــق الــواح وصایــا مــی کــرد چــرا کــه شــوقی افنــدی امــر اجتنــاب می ِ مشــروع یــا نهــاد ولایت ربّانــی -جانشــین او- در آن زمــان نوجوانــی پانــزده ســاله بــود. سـفر عبدالبهـاء بـه امریـکا موجـب تقویّــت و تحکیـم جوامـع نوپـای آورد، رغــم ایــن دســت ملّــی و محلّــی بهائــی در آن کشــور شــد امّــا به عبدالبهــاء شــتابی در فراخوانــدن بهائیــان بــه اجــرای احــکام دینــی کــه دیانــت بهائــی را از دیگــر ادیــان متمایــز نمایــد نشــان نــداد. هــر چنــد زمـان هـم احکامـی چـون نمـاز و روزه کـه شـماری از بهائیـان در همان کردنـد، هیـچ سـند یـا مدرکـی بـه زبـان انگلیسـی در دسـت را اجـرا می نیسـت کـه حاکـی از صحبـت او در ایـن دو مـورد باشـد. عبدالبهـاء بـه گفـت کـه بایـد بـه نوشـیدن مشـروبات الکلـی پایـان دهنـد بهائیـان نمی کردنــد. از کــه معــدودی از بهائیــان ایــن مســئله را رعایــت می ولــو آن خواسـت کلیسـا را تـرک کننـد. نـه در داخـل جامعـه و نـه در بهائیـان نمی خـارج از آن، هنـوز وقتـش نرسـیده بـود کـه آن فضـای سـیّالی، کـه برخـی 24 بردنـد بسـته شـود. سـر می از مؤمنیـن «نورسـیده در ملکـوت» در آن به در مــواردی کــه معرّفــی دیانــت بهائــی بــه دیگــران مطــرح بــود، عبدالبهـاء بـر عشـق بـه انسـانیت، کوشـش بـرای خدمـت بـه دیگـران و داشــتن شــور و شــوقی ســوزان در راســتای خدمــت بــه آنــان -محبّــت اللّــه و پیــروان او کنــد- تأکیــد و خدمتــی کــه دیگــران را جــذب بهاء اللّــه کیســت و تعالیــم او بایســت توضیــح داد کــه بهاء کــرد. البتّــه می می بودن هـا و سرمشـق بـودن بـه آموزه چیسـت امـّـا، در غایـت امـر، ایـن عامل اسـت کـه از اهمّیتـی بیشـتر برخـوردار اسـت. عبدالبهـاء از جوامـع بهائـی خواســت محبّــت و یگانگــی خــود را چنــان تقویّــت کننــد کــه بــه می ربــا دیگــران را سرمشــقی والا بــرای دیگــران بــدل شــوند و چــون آهن هـای او تشـویق بهائیـان بـه سـفر بـه دیگـر جـذب کننـد. از دیگـر توصیه 24 Louise Waite, “My Visits with and Instructions from Abdul Baha while He was in Chicago from April 30th to May 6th 1912,” 31−32.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2