عبدالبهاء و نویسندگان و هنرمندان نوگرا های بشر از توانایی عصری تازه Robert Weinberg رابرت وِینبرگ مترجم: پویا موحّد ی بیســتم، نویســندگان و هنرمنــدان های ســده در نخســتین ســال کنــاری نهادنــد و در های پیشــین را به ســنّت Modernist «مدرنیســت» هـای نویـن قـرن جدیـد را در جسـتجوی راهـی برآمدنـد تـا بتواننـد ویژگی هـای هنـر خـود تجسّــم دهنـد. جُسـتار حاضـر پژوهشـی اسـت در دیدار ی شـماری از ایـن افـراد بـا عبدالبهـاء، و شـده شناخته خصوصـی وکمتـر هـا اسـت. و تأثیـر شـخصیت و پیـام او بـر آن عبدالبهــاء، نخســتین ســخنرانی عمومــی خــود را در دهــم ســپتامبر در City Temple تمپل ی سـیتی سـالگی، از سـکّوی خطابـه ۶۷ ، در ۱۹۱۱ هزار جمعیتـی کـه در آنجـا لنـدن ایـراد کـرد. در آن سـخنرانی وی بـه سـه حاضــر بودنــد در مــورد اهمّیــت زمــان و عصــر حاضــر اعــام داشــت: «ایـن روز روز ِبدیـع اسـت و ایـن عصـر عصـر خداونـد عزیـز». و سـپس هــای انســان کــه امــروزه حاصلــش پیشــرفت توضیــح داد کــه توانایی خاطــر تابــش «نــور باشــد، به ســریع بــه درجــات بالاتــری از وحــدت می 1 حقیقـت... بـر جمیـع عالـم اسـت.» قـرن حبـس و تبعیـد از زنـدان کـه بـا تحمّــل نیم عبدالبهـاء پـس از آن های بــه غــرب، از طریــق ســخنرانی رهــا شــد، در طــی ســفری دوســاله ی اسـتعدادهای عمومـی وگفتگوهـای خصوصـی، بـه روشـنگری دربـاره .۱۱۴ ،۱ . ، جخطابات حضرت عبدالبهاء 1 1 Abdu’l-Bahá, ‘Abdu’l-Bahá in London (London: Bahá’í Publishing Trust, 1987), 19.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2