تبار عبدالبهاء و بهائیان زردشتی و یهودی فریدون وهمن مقدّمه ش.) ۱۲۲۳/. م ۱۸۴۴( کمتر از سه دهه پس از ظهور آيين بابى-بهائى گــروه چشــمگيرى از زردشــتيان و يهوديــان ايرانــى ديــن کهــن خــود را تــرک کردنــد و بــا ايمــان بــه ديــن بهائــى، بــاب و بهــاءاﻟﻠّﻪ را بــه عنــوان موعـود کتـاب مقـدّس آييـن خويـش پذيرفتنـد. گرويـدن ايـن افـراد به ديانـت بهائى از جهـاتگوناگـون داراى اهميت ی سـنّتی دينـى تاريخـى و اجتماعـى اسـت. نخسـت آنکـه مـا بـا دو جامعـه ها و تحقيرهـاى گوناگـون هـا بـا تحمّــل سـختى سـر و کار داريـم کـه قرن بنـد بودنـد و کوشـش مسـلمانان بـراى بـه ديانـت اجـدادى خویـش پای ميسـيونرهاى مسـيحى بـراى تبلیـغ آوردن ایشـان بـه اسـام، و يـا تـاش ی محسوسـى نـداده بـود. دوّم مسـيحيت در بیـن یهودیـان ایـران نتيجـه هـا خاسـت و تحمّــل قرن آنکـه ديانـت بهائـى از کشـورى اسـامى برمی ی شـيعه، چنانکـه تاریـخ گـواه آن اسـت، کافـی آزار و سـرکوب در جامعـه بــود کــه ايــن دو اقليــت را از هــر چــه رنــگ و بويــى از ديــن اســام و کـه بـا چنیـن برداشـتی اين 1 گـردان نمايـد. يـا زبـان عربـى داشـت روی چگونـه بخـش بزرگـى از آنـان دينـى برخاسـته از کشـوری اسـامی، بـا هـای فارسـی و عربـی را پذيرفتنـد معمّایـی اسـتکـه متـون دینـی بـه زبان ویـژه پژوهنـدگان یهـودی معاصـر پژوهـان، به هـا پیـش توجّــه دین از دهه دوستان ها بنگرید به: سهراب فریدانی، گونه تبعیض برای شواهد فراوان این 1 (آلمان: مطبوعات 1 جلدراستان، تاریخ حیات و خدمات بهائیان پارسی، ها بهائیان . اینکتاب در دو جلد مشتمل بر شرح حال ده ۱-۶ ،)۲۰۰۲ ، بهائی ی زردشتی ایران در دوران قاجار تبار و برخی خاطرات ایشان از جامعه زردشتی است.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTA1OTk2