Munireh Baradaran - Simple Truth

249 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ی زﻧﮓ دارش ﻣﯽ » ﮔﻮﯾﺪ: ﻓﮑﺮ ﮐﺮدﯾﺪ ﻣﻦ رﻓﺘﻢ و دﯾﮕﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ؟ ﻣﻦ زﻧﺪان واﻗﻌﯽ را ﻧﺸﺎن ﺗﺎن ﻣﯽ « دﻫﻢ. وﻗﺘﯽ از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪم ﺑﺪﻧﻢ از ﻋﺮق ﺧﯿﺲ ﺑﻮد و ﻗﻠﺐ ام ﺗﻨﺪ ﻣﯽ زد. ﺷﻢ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﻣﻮﻗﺘﯽ اﺳﺖ. اﯾﻦ دوره ی اﺳﺘﺮاﺣﺘﯽ ﺑﻮد ﺑﺮای ﺟﻨﮓ ﻫﺎی ﺑﻌﺪی. داﻧﺶ آﻣﻮزان اﺟﺎزه داﺷﺘﻨﺪ درس ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ و از آن ﻫﺎ اﻣﺘﺤﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﮐﺘﺎب ﻫﺎی درﺳﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ زﻧﺪان آﻣﺪه ﺑﻮد. در ﺑﻨﺪ ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺪودی درس ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ. ﭼﭙﯽ ﻫﺎ آن را ﺗﺤﺮﯾﻢ ﮐﺮده ﺑﻮ دﻧﺪ. ﻣﻦ دﻟﯿﻞ آن را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﻢ، اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ اﺑﺘﺪاﯾﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺣﻖ داﻧﺶ آﻣﻮزان اﺳﺖ ﮐﻪ از دوره ی ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ ﺷﺎن ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ از آن دور اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. اﻟﺒﺘﻪ در ﺑﻨﺪﻫﺎی دﯾﮕﺮ داﻧﺶ آﻣﻮزان ﭼﭙﯽ ﻫﻢ از اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدﻧﺪ. ﺣﺘﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی دﯾﭙﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫ ﻢ ﮐﻪ داﻧﺶ آﻣﻮز ﻧﺒﻮدﻧﺪ، درس ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ. ﮐﺘﺎب ﻫﺎی رﯾﺎﺿﯿﺎت ﻃﺮف دار ﺑﯿﺶ ﺗﺮی داﺷﺖ. ﺳﺎل ﻫﺎی ﺑﻌﺪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻣﮑﺎن ﺗﺤﺼﯿﻞ را ﭘﺲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ، ﺑﻞ ﮐﻪ ﮐﺘﺎب ﻫﺎی درﺳﯽ را ﻫﻢ ﺟﻤﻊ آوری ﮐﺮدﻧﺪ. ﻣﻮﻧﺎ ﺟﻮان ﺗﺮﯾﻦ ﻋﻀﻮ ﺧﺎﻧﻮاده ی ﺳﻠﻮل ﻣﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺑﻮد. اﺟﺎزه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﺘﺎب آﻣﻮزش ﻃﺮاﺣﯿﺶ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺎه ﮐﻪ از ﻃﺮاﺣﯽ اﺷﯿﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﻣﺎ رو ﻣﯽ آورد. ﻣﺪل ﻧﻘﺎﺷﯽ اش ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ و اﯾﻦ از ﺣﻮﺻﻠﻪ ی ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﺑﺮﻧﻤﯽ آﻣﺪ، ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻫﺮ ﮐﺪام از ﻣﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮏ ﺑﺎر ﻣﺪل او ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. آن ﺑﺎری ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺪﻟﺶ ﺷﺪم، ﻫﺮ دو ﺑﺎﻻی ﺗﺨﺖ رﻓﺘﯿﻢ. ﺟﺎﯾﯽ ﮐ ﻪ از ﺷﻠﻮﻏﯽ و رﻓﺖ وآﻣﺪﻫﺎ دور ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﻣﻦ ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ و او ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮐﺎر ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را از زﯾﺮ ﻋﯿﻨﮏ اش ﻣﯽ دﯾﺪم ﮐﻪ ﮔﺎه ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ دﻧﺒﺎل ﮔﺸﺘﻪ ﮔﻢ ی رﯾﺰی ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺎه ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﯽ ﺑﺮد و دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻪ ﻃﺮح اش ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﺷﺪ. در اﯾﻦ اﺛﻨﺎ ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﻮ د ﻣﯽ دادم و دوﺑﺎره ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﺷﺪم. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ دور ﺳﺮم ﻣﯽ ﭼﺮﺧﺪ و ﻣﻦ از رﻣﻖ اﻓﺘﺎده ام. دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم. وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻫﻮش آﻣﺪم ﭘﺮوﯾﻦ را ﻧﮕﺮان ﺑﺎﻻی ﺳﺮم ﹺ آﺑﯽ ﺑﻪ دﯾﺪم. ﻟﯿﻮان دﺳﺘﻢ داد و ﮐﻤﮏ ام ﮐﺮد از آن ﺑﺨﻮرم. ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ ﮔﻠﯽ و ﻣﺎدر ﺟﻮان ﺳﻠﻮل ﻣﺎن ﺑﺎ ﻣﻮﻧﺎ ﺑﮕﻮوﻣﮕﻮ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻮﻧﺎ ﻣﯽ » ﮔﻔﺖ: ﺑﺎور ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. « ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮم، ﺧﻨﺪﯾﺪم. ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ. ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ » ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻮﻧﺎ در ﻋﯿﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺟﺎدوﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﯽ اﯾﻦ ﺑﻪ« ﺷﻮد. ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻣﻦ ﻧﯿﻤﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺎﻧﺪ. ﹺ ﺳﻠﻮل روزی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎدر ﻣﺎن دﺳﺘﻮر دادﻧﺪ ﺑﺎ وﺳ ﺎﺋﻠﺶ ﺑﺮای اﻧﺘﻘﺎل ﺑﻪ اوﯾﻦ آﻣﺎده ﺷﻮد، از ﻣﺪت ﻣﺤﮑﻮﻣﯿﺖ اش ﭼﻨﺪ روز ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد. از ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ی ﻗﺒﻞ ﮐﻤﺮش ﻧﺎ ﮔﻬﺎن ﭼﻔﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺒﻮد. ﭘﺮوﯾﻦ ﻣﺪام ﺑﺎﻻی ﺳﺮش