Munireh Baradaran - Simple Truth

250 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺑﻮد و ﻗﺮﺑﺎن ی او ﻣﯽ ﺻﺪﻗﻪ رﻓﺖ. او و ﻫﻤﺴﺮش ﺑﺎ ﻫﻢ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺑﻮدﻧﺪ. از ﮐﻮدﮐﯽ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ را دوﺳﺖ د اﺷﺘﻨﺪ و از ﻫﻤﺎن اﯾﺎم ﺑﻪ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ ﻗﻮل ازدواج داده ﺑﻮدﻧﺪ. در زﻣﺎن ﺷﺎه ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﺰد ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮش دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از ﻫﺸﺖ ﺳﺎل ﮐﻪ او آزاد ﺷﺪ، ﺑﺎ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ ازدواج ﮐﺮدﻧﺪ. او ﺑﺎ ﺣﺴﺮت ﻣﯽ » ﮔﻔﺖ: ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮش ﺑﺨﺖ ﺑﻮدﯾﻢ. « در زﻧﺪان از زﺑﺎن ﺑﺎزﺟﻮ ﺧﺒﺮ اﻋﺪام ﺷﻮﻫﺮش را ﺷﻨﯿﺪ ه ﺑﻮد. ﻣﺎ ﺧﻮش ﺣﺎل و اﻣﯿﺪوار ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ او آزاد ﺷﻮد. ﭘﺴﺮش ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد: » دوازده ﺷﺐ دﯾﮕﺮ ﺑﺨﻮاﺑﻢ، ﺗﻮ ﻣﯽ آﯾﯽ. « ﺧﻮدش ﺧﯿﻠﯽ اﻣﯿﺪوار ﻧﺒﻮد. ﻫﻨﮕﺎم وداع ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﺪام ﺑﻪ ﭘﺮوﯾﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدش ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺎه ﻫﻢ رو ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ » ﮔﻔﺖ: ﻣﻮاﻇﺐ اﯾﻦ ﭘﺮوﯾﻦ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﯿﺪ. روز ﭼﻨﺪ « ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ آزادﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ، ﻧﻔﺴﯽ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ. ﭘﺮوﯾﻦ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎ ﺧﻮش ﺣﺎل ﺑﻮد. ﺑﻨﺪ ﻫﺸﺖ ﻗﺰل ﺣﺼﺎر در آن زﻣﺎن زﻧﺪان زن ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ دوره ی ﻣﺤﮑﻮﻣﯿﺖ ﺷﺎن ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد و دوره ی ﺑﻪ اﺻﻄﻼح را ﻣﯽ « ﮐﺸﯽ ﻣﻠﯽ» ﮔﺬراﻧﺪﻧﺪ. ﻋﺪه ﯾﯽ را ﺑﻪ اوﯾﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻨ ﻬﺎ ﺗﻌﺪاد ﮐﻤﯽ در آن ﺑﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧ ﺪ. ﯾﮏ روز آن ﺟﺎ را ﺗﺨﻠﯿﻪ ﮐﺮدﻧﺪ، ﺗﻌ ﺪادی از آن ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﻣﺎ آور دﻧﺪ و ﺗﻌﺪاد دﯾﮕﺮی را ﺑﻪ اوﯾﻦ ﯾﺎ ﺑﻨﺪﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ . ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ از ﭘﻨﺠﺮه دﯾﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﻌﺪاد دﯾﮕﺮی را ﺑﻪ آن ﺟﺎ آورده اﻧﺪ. ﮐﻨﺞ ﮐﺎو ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ آن ﻫﺎ را ﺑﺸﻨﺎﺳﯿﻢ. ﺷﺐ ﺻﺪ ای دﻋﺎ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺻﺪ ا ﻫﺎی ﮔﺮﯾﻪ و ﺷﯿﻮن زﻧﺎﻧﻪ. ﺑﻌﺪ ﭼﺮاغ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ و ﺻﺪای ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﮐﻨﺞ ﮐﺎو ﺷﺪﯾﻢ. ﻓﺮدای آن روز ﻧﻮﺑﺖ ﻫﻮاﺧﻮری آن ﻫﺎ ﺑﻮد. ﭼﻨﺪﻧﻔﺮی ﺑﻪ ﺣﯿﺎط آﻣﺪﻧﺪ. ﻣﺎ ﺻﻮرت ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺗﻮری ﭘﻨﺠﺮه ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﺧﻮب ﻧﮕﺎه ﺷﺎن ﮐﻨﯿﻢ. دﺳﺖ ﮔﯿﺮﺷﺪﮔﺎن داد ﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﺮج ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻨﺪﺷﺎن ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﺸﺘﺮک ﺑﻮد. ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻌﺪادی از آن ﻫﺎ آﺷﻨﺎ ﺑﻮدم. دو ﺳﺎل ﻗﺒﻞ، آن ﻫﺎ را از ﻣﺎ ﺟﺪا ﮐﺮدﻧﺪ. ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﻘﺮرات ﺑﻪ ﻣﺮاﺗﺐ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮی ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺗﺎ ﻫﻤﮕﯽ ارﺷﺎد » ﺷﺎن « ﺷﻮﻧﺪ. آن ﻫﺎ را در ﺑﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﻧ ﭼﺸﻢ ﺸﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ، ﺑﺪون ﮐﻼﻣﯽ و ﺣﺮﮐﺘﯽ و زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﺗﻮاب ﺑﺎﻻی ﹺ ﯾﮏ ﺳﺮﺷﺎن. ﺑﻌﺪ از ﻗﺮﯾﺐ ﺳﺎل، ﭼﻨﺪﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﺎﻟﺐ ارﺷﺎد » « ﺗﻦ ﻧﺪاده ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻪ ﺳﻠﻮل ﻫﺎی اﻧﻔﺮادی ﮔﻮﻫﺮدﺷﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای دﻋﺎی ﮐﻤﯿﻞ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺻﺪای ﮔﺮﯾﻪ ﺷﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ، ﻣﻦ دﯾﮕﺮ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮑﺮدم. در ﺳﻮز ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﺷﺎن ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺮﺷﺎن را ﻣﯽ ﺷﺪ ﺷﻨﯿﺪ. ﭼﻨﺪ روزی ﺑﻮد ﮐﻪ آن ﻫﺎ را از ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﻏﺮوب ﺑﻪ ﻫﻮاﺧﻮری ﻣﯽ آوردﻧﺪ. از ﺗﻮری ﭘﻨﺠﺮه دﯾﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ وﺳﺎﺋﻞ ﺷﺎن را ﻫﻢ ﺑﯿﺮون آورده و در ﺣﯿﺎط ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﺎ