Munireh Baradaran - Simple Truth

251 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده آن ﺟﺎ ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮردﻧﺪ. در اﯾﻦ ﻣﺪت ﻣﺎ ﻫﻮاﺧﻮری ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮ د ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ رﻧﮓ ﮐﺎری ﺑﻨﺪ آن ﻫﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﻮد. آن ﻫﺎ آرام، ﺑﺪون ﺻﺪای ﺧﻨﺪه ﯾﯽ و ﮔﻔﺖ وﮔﻮﯾﯽ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﻗﺪم ﻫﻢ ﻧﻤﯽ زدﻧﺪ. زﻧﺪان ﺳﻨﮓ ﮔﺎنﺷﺪ ﯾﮏ ﯾﺎ دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ و ده ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ دﺳﺘﻮر دادﻧﺪ ﺑﺎ ﭼﺎدر ﺑﯿﺮون ﺑﺮوﯾﻢ. وﻗﺘﯽ ﹺ ﺑﻨﺪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﯾﻢ، ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ از در ﻃﺮف اﻧﺘﻬ ﺎی راه روی زﻧﺪان ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮد. ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدﯾﻢ ﭼﻮن زﯾﺮ ﻫﺸﺖ » « ﹺ زﻧﺪان در ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﻗﺮار و ﮐﺎرﻫﺎی اداری داﺷﺖ. ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺟﻠﻮی در ﺑﻨﺪ ﻫﺸﺖ اﯾﺴﺘﺎد ، ﭘﺮده را ﮐﻨﺎر زد ﮐﻪ ﻣﺎ داﺧﻞ ﺷﻮﯾﻢ. ﻣﺎ ﺑﻪ اﻋﺘﺮاض از داﺧﻞ ﺷﺪن اﻣﺘﻨﺎع ﮐﺮدﯾﻢ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﺑﻨﺪی ﺑﺮوﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ ﺗﺮﺷﺎن ﺗﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ ﻫﻤ ﺎن درﮔﯿﺮی ﻫﺎ و ﮔﺮﻓﺘﺎری ﻫﺎی ﺳﺎﺑﻖ. واﻧﮕﻬﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺻﺪای ﮔﺮﯾﻪ و دﻋﺎﺷﺎن را ﺷﺐ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ. ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮل زﻧﺪان ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ. ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ دﻓﺘﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎد. ﭘﺎﺳﺪاری ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل ﺷﯿﻔﺖ زﻧﺪان ﺑﻮد، آﻣﺪ. ﻣﺎ دﻻﯾﻠﻤﺎن را ﮔﻔﺘﯿﻢ. او ﻗﻮل داد ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﺎ ﻣﯿﺜﻢ ﻣﻄﺮح ﮐﻨﺪ، ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻦ داﺧﻞ ﺑﻨﺪ ﺷﻮﯾﻢ. ﺑﺎ ﺑﯽ  ﮐﻪ ﻓﻌﻼ ﻣﯿﻠﯽ و اﮐﺮاه از دﻓﺘﺮ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﯾﻢ. ﯾﮑﯽ از ﺑﯿﻦ ﻣﺎن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در دﻓﺘﺮ ﺗﺤﺼﻦ ﮐﻨﺪ و داﺧﻞ ﺑﻨﺪ ﻧﺸﻮد. اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻣﺎ آﻣﺪ. زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ ﺳﻠﻮل ﻫﺎ ﺳﺎ ﮐﺖ ﺟﻠﻮی در ﻫﺎﯾﺸﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﺑﻪ ﻣﺎ زل زده ﺑﻮدﻧﺪ. از ﺧﻮش آﻣﺪﮔﻮﯾﯽ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد. ﺣﺘﺎ ﭼﻬﺮه ﺑﺎ ﻫﻢ در ﯾﮏ اﺗﺎق  ﻫﺎی آﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻗﺒﻼ ﺑﻮدﯾﻢ، ﻏﺮﯾﺒﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﺎن ﻣﯽ ﹺ ﺗﯿﺮه ﮐﺮدﻧﺪ. ﻫﻤﮕﯽ ﻣﺎﻧﺘﻮ و ﺷﻠﻮار رﻧﮓ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺘﻨﺪ. آﺳﺘﯿﻦ ﻟﺒﺎس ﻫﺎ ﺗﺎ ﻣﭻ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺣﺘﺎ ﺑﯿﺶ ﺗﺮﺷﺎن روﺳﺮی ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. راه رو ﺧﺎﻟﯽ ﺑ ﻮد و ﮐﺴﯽ در آن ﻗﺪم ﻧﻤﯽ زد. آن ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زدﻧﺪ. روزﻧﺎﻣﻪ ﯾﺎ ﮐﺘﺎب ﻫﻢ در دﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﻗﺮآن ﯾﺎ ﮐﺘﺎب دﻋﺎﯾﯽ را زﯾﺮ ﻟﺐ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ. اﻧﮕﺎر وارد ﺷﻬﺮی ﺷﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﺮدﻣﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺳﻠﻮل ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﺎ ﺗﺼﻤ ﯿﻢ داﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ داﺧﻞ ﺳﻠﻮل ﻫﺎ ﻧﺮوﯾﻢ و ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺮ ﮐﻨﯿﻢ. ﭼﻨﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﻏﺬا را در ﺳﻔﺮه ی ﻣﺸﺘﺮک ﺑﺎ آن ﻫﺎ ﺧﻮردﯾﻢ، اﻣﺎ ﻓﻀﺎ آن ﻗﺪر ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺤﻤﻞ اش را ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﭘﺲ از آن ﺧﻮدﻣﺎن ﺳﻔﺮه ﯾﯽ ﺟﺪا ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺘﯿﻢ.