Munireh Baradaran - Simple Truth

252 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﹰ ﯾﮑﯽ از ﺷﺐ ﺷﺐ اول ﺗﺼﺎدﻓﺎ ﻫﺎی دﻋﺎ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺑﻠﻨﺪﺷﺪن ﺻﺪای دﻋﺎ از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ، ﺮاغﭼ ﻫﺎ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ. زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ در راه رو ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و دﻋﺎ را ﻫﻢ راﻫﯽ ﻣ ﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. اول آرام ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ، اﻣﺎ ﺻﺪای ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺮ آن ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﮔﺎه ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮان دﻋﺎ را ﻗﻄﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد و در ﺑﺎب اﻧﺴﺎن ﮔﻨﺎه ﮐﺎر ﻣﺮﺛﯿﻪ ﺳﺮاﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﮐﻪ ﺻﺪای ﮔﺮﯾﻪ اوج ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﮔﺮﯾﻪ ﻧﺒﻮد، زاری و ﻓﻐﺎن ﺑﻮد. ﭼﻨﺎن ﺑﺎ ﺳﻮز ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﻣﺎدری ﺑﺎﻻی ﺟﺴﺪ ﻓﺮزﻧﺪش ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺪ. در ﮔﺮﯾﻪ ی ﺳﻮزﻧﺎک ﺷﺎن، ﺳﺮﮔ ﺬﺷﺖ ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺮﺷﺎن را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﺮا ﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. در ﺗﺎرﯾﮑﯽ رﺧﺖ ﺧﻮاب ام را اﻧﺪاﺧﺘﻢ و زﯾﺮ ﭘﺘﻮ رﻓﺘﻢ. ﻣﺎﻧﺎ ﻫﻢ ﮐﻨﺎرم ﺑﻮد. ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐ » ﮔﻔﺖ: ﻨﻢ ﮐﻪ ﻧﺸﻨﻮم؟ « ﮔﻮش»ــ ﻫﺎﯾﺖ را ﺑﮕﯿﺮ و ﺳﺮت را ﺑﮑﻦ زﯾﺮ ﭘﺘﻮ. « از زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﺟﻮاب ام داد: ﮔﺮﻓﺘﻪ » ام اﻣﺎ ﺑﺎز ﻣﯽ « ﺷﻨﻮم. روزﻫﺎی ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﭼﻨﺎن ﺑﺮای رﻓﺘﻦ از آن ﺑﻨﺪ ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﺮدﯾﻢ. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﻌﺎون زﻧﺪان آﻣﺪ، ﺑﻪ او ﮔﻔﺘ »ﻢ: ﯿ ﺑﺮای ﭼﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ آورده اﯾﺪ. ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﻢ اﯾﻦ ﺟﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﯿﻢ در ﮐﻨﺎر دوﺳﺘﺎن ﻣﺎن ﺑﺎﺷﯿﻢ. « ﭘﺎﺳﺦ داد: » ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﻨﺪ آورده اﯾﻢ ﮐﻪ ﻓﻀﺎی اﯾﻦ ﺟﺎ ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﻨﺪ و ﻣﺜﻞ ﺑﻨﺪﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﺸﻮد. ﺷﻤﺎ آزاد ﻫﺴﺘﯿﺪ ﻫﺮﻃﻮر ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﯿﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿﺪ. اﯾﻦ ﺟﺎ ﺣﻖ ﻧﺪارﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﻨﻨﺪ. « ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺎ روﺷﻦ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻮد ا ﮔﺮ آش زﯾﺎدی ﺷﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد آﺷﭙﺰ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻮده اﻧﺪ. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از ﺗﻮاب ﻫﺎ ﻫﻢ آﻣﺪﻧﺪ ﮐﻪ از ﻣﺎ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﯽ ” اﯾﻦ » ﮔﻔﺘﻨﺪ: “ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻫﺎ را از ﺑﻨﺪ ﻣﺎ ﺑﺒﺮﯾﺪ. « ﻫﺎ آن ﺳﺎل ﺷﺴﺖ» ﻫﺎ را وﺷﻮی ﻣﻐﺰی « ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ: ﮐﻪ ﺧﻨﺪه و ﺷﻮﺧﯽ ﮔﻨﺎه اﺳﺖ؛ ﮐﻪ آن ﻫﺎ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺴﺖ و ﺑﯽ ﺮف ﺑﻮده ﺷ اﻧﺪ؛ ﮐﻪ ﺑﺮای ﭘﺎ ک» زﯾﺴﺘﻦ و ﺗﻘﺪس « ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ی ﻣﻈﺎﻫﺮ زﻧﺪﮔﯽ اﻧﺴﺎﻧﯽ را دور رﯾﺨﺖ. در ﺣﯿﺎط ﺑﺎ دوﺳﺘﺎن ﺑﻨﺪ ﻫﻔﺖ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﯾﻢ. در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﺑﻨﺪ ﻫﺸﺖ ﺣﺘﺎ ﺣﺮف زدن ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﻠﻮﻟﯽ ﺷﺎن ﺟﺮم ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﯽ آﻣﺪ. ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺠﺒﻮرﺷﺎن ﻧﻤﯽ ﮐﺮد، ﺧﻮدﺷﺎن اﯾ ﻦ ﻗﺎﻧﻮن ﺿﺪاﻧﺴﺎﻧﯽ را اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﮐﺎرﻫﺎی ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ آن ﻫﺎ از ﺟﺮم ﻫﻢ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﻮد. واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ وﺟﻮد ﻣﺎ ﻧﺎﻗﺾ ﺑﺎورﻫﺎی ﺑﯿﻤﺎرﮔﻮﻧﻪ ﺷﺎن ﺑﻮد. اﻣﺎ آن ﻫﺎ ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ اﯾﻦ ﺑﺎورﻫﺎ را دور ﺑﺮﯾﺰﻧﺪ. ﻣﺎ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن روﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻓﯿﻠﻢ و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی آن را ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯿ ﻢ. آن ﻫﺎ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن را ﺟﺰ ﺑﺮای دﻋﺎ و ﻧﻮﺣﻪ ﺧﻮاﻧﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻓﯿﻠﻢ ﭼﯿﺰی « ﺿﺪاﺧﻼق » ﺑﻮد. ﺷﺒﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺎﺷﺎی ﻓﯿﻠﻤﯽ ﺑﻮدﯾﻢ ﯾﮑﯽ از آن ﻫﺎ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد. ﻣﺎ دوﺑﺎره روﺷﻦ ﮐﺮدﯾﻢ. دﺳﺖ ﺷﻮﯾﯽ ﻣﺎ را ﺟﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺘﺎ دﻣﭙﺎﯾﯽ ﻫﺎی ﻣﺨﺼﻮص ﺑﺮای ﻣﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺪ. ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻗﻮاﻧﯿﻦ و ﻗﯿﻮد ﺗﺒﻌﯿﺾ ﮔﺮاﯾﺎﻧﻪ ﺗﻦ ﻧﻤﯽ دادﯾﻢ. ﻏﯿﺮ از ﻣﺎ، ﺳﻪ