Munireh Baradaran - Simple Truth

دوری ﺟﺪﯾﺪ در ﺑﻨﺪ ﺳﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﺳﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ از واردﺷﺪن ﺑﻪ آن وﺣﺸﺖ داﺷﺘﻢ. اﯾﻦ را ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺪار ﮔﻔﺘﻢ. اﻣﺎ او ﺑﺮﻋﮑﺲ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮا از ﺟﻤﻊ ﯾﺎزده ﻧﻔﺮی ﻣﺎن ﺑﻪ آن ﺟﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎد. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ دوﺳﺘﺎن ﺳﺎﺑﻘﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺷﮑﻨﺠﻪ «ﺟﻌﺒﻪ » ﻫﺎی ﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﺎﻟﺒﯽ دﯾﮕﺮ درآﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، در ﺑﻨﺪ ﺳﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ و دﯾﺪار ﻣﺠﺪد ﺑﺎ آن ﻫﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد. ﻏﻤﮕﯿﻦ وارد ﺑﻨﺪ ﺷﺪم. در دﻓﺘﺮ دﺳﺘﻮر داده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻠﻮل اﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﺳﯿﺰده ﺑﺮوم. ﺑﺎ ﺳﺮی ﭘﺎﯾﯿﻦ، ﺳﺮاﺳﺮ راه رو را ﭘﯿﻤﻮدم. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی از دوﺳﺘﺎن ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ آﻣﺪﻧﺪ، ﺑﻪ ﺳﺮدی ﺳﻼﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ. ﮐﺎش ﻫﯿﭻ ﮐﺲ را ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. وارد ﺳﻠﻮل ﺷﺪم. ﮔﻮﯾﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد، « ر» و ﭼﻨﺪ دوﺳﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻪ دﯾﺪﻧﻢ آﻣﺪﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ » ﻓﻬﻤﯽ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺸﺎر ﻧﺒﻮده، ﻣﺎ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺣ ﻘﯿﻘﺖ رﺳﯿﺪه اﯾﻢ. ﭼﺮا ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ در ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯽ « ﮐﺮدﯾﻢ. ﹺ ﹺ ﭘﺴﺮ ﭘﺲ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ وارد ﺑﺤﺜﯽ ﺑﯿﻬﻮده ﺷﻮم. ﺣﺎل « ر» را ﭘﺮﺳﯿﺪم. ﮔﻔﺖ: » ﺑﺰرگ ﺷﺪه. « در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﮐﺴﯽ از ﻣﻦ ﺳﺆال ﭼﺎی ﻣﯽ » ﮐﺮد: ﺗﻌﺠﺐ « ﺧﻮری؟ آن ﮐﺮدم، روز رﻣﻀﺎن ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺧﻮش ﺣﺎﻟﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﯽ ن و آ « ر» ﺧﻮرم. ﭼﻨﺪﺗﺎی دﯾﮕﺮ ﻧﺨﻮردﻧﺪ. اﯾﻦ ﺑﻨﺪ درﺳﺖ ﻗﺮﯾﻨﻪ ی ﺑﻨﺪ ﭼﻬﺎر ﺑﻮد، ﮐﻪ ﻣﻦ ﺳﻪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ از آن، ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ آن ﹰ ﺑﺰرﮔﯽ وارد ﻣﯽ ﻧﺴﺒﺘﺎ  ﹺ ورودی ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﺎ ﺑﻮدم. از در ﺷﺪی ﮐﻪ ﺑﻪ آن زﯾﺮ ﻫﺸﺖ » ﻣﯽ« ﮔﻔﺘﻨﺪ. دﺳﺖ راﺳﺖ اﺗﺎق ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﺎزﺧﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﺑﻬﺪاری ﻧﺎم داﺷﺖ. در اﯾﻦ اﺗﺎق ﺳﮑﻮت ﻫﻤ ﯿﺸﻪ رﻋﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻧﻤﺎز ﻫﻢ آن ﺟﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ. اﺗﺎﻗﮏ ﺑﻬﺪاری ﻫﻢ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ داروﻫﺎﯾﻤﺎن را روزاﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ، در ﻫﻤﯿﻦ اﺗﺎق ﺑﻮد. زﯾﺮ ﻫﺸﺖ »از وارد راه « روی ﺑﺰرﮔﯽ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ. ﻣﯿﻠﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺳﻠﻮل ﻫﺎ را از راه رو ﺟﺪا ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﯿﻤﯽ از ﺳﻠﻮل ﻫﺎ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و در ﻫﺮ ﮐﺪام ﺳﻪ ﺗﺨﺖ ﻗﺮار داﺷﺖ. ﺳﻠﻮل ﻫﺎی ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺴﺖ و دورﺗﺎدور آن ﺷﺶ ﺗﺨﺖ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ردﯾﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد. وﺳﻂ ﺳﻠﻮل ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد. ﺳﻔﺮه ی ﻏﺬا را آن ﺟﺎ ﭘﻬﻦ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. در اﻧﺘﻬﺎی راه رو، دﺳﺖ ﹺ آب ﻗﺮار داﺷﺖ. ﺷﻮﯾﯽ، ﺣﻤﺎم و ﭼﻨﺪ ﺳﮑﻮی ﺷﯿﺮ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺮاﮐﻢ در اﯾﻦ ﺑﻨﺪﻫﺎ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﻮد. اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺮای ﺣﻤ ﺎم ﮐﺮدن و ﺗﻮاﻟﺖ ﻣﺸﮑﻞ زﯾﺎدی ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ.