Munireh Baradaran - Simple Truth

255 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺗﺨﺖ ﹺ ﺗﻌﺪاد زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﻫﺎ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺗﺨﺖ ﻣﻦ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﻣﺸﺘﺮک ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﻫﺮ ﺷﺐ ﯾﮑﯽ از ﻣﺎ روی آن ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﺪ و دﯾﮕﺮی روی زﻣﯿﻦ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ ﻫﻢ ﺗﺨﺘﯽ ﻣﻦ از اﺗﺎق ﻣﺎ رﻓﺖ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺻﺎﺣﺐ ﯾﮏ ﻃﺒﻘﻪ از ﺗﺨﺖ ﺷﺪم. ﺗﻘﺴ ﯿﻢ ﺗﺨﺖ ﻫﺎ، ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﺎرﮔﺮی » « و ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ دﻓﺘﺮ زﻧﺪان ﺑﻪ ﻋﻬﺪه از ﺑﯿﻦ ﺗﻮاب  ی ﻣﺴﺌﻮل ﺳﻠﻮل ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻫﺎ و از ﻃﺮف دﻓﺘﺮ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺎرﮔﺮی » ﺷﺪ. ﻧﻈﻢ « روی ﺟﺪوﻟﯽ ﺑﻪ دﯾﻮار ﻧﺼﺐ ﻣﯽ ﺷﺪ. آن ﺟﺎ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر اﺻﻄﻼح را ﺑﻪ « داری ﺧﺎﻧﻪ » ﮐﺎرﮔﺮی » ﺟﺎی « در ﺟﺪول دﯾﺪم. ﺑﻌﻀﯽ ﺎ ﻫ اﯾﻦ اﺻﻄﻼح را ﻫﻢ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺮدﻧﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﻀﺤﮏ و ﻏﺮﯾﺐ ﻣﯽ  آﻣﺪ ﮐﻪ ﻣﺜﻼ ﮐﺴﯽ ﺑﮕﻮﯾﺪ » ﻣﻦ اﻣﺮوز ﺧﺎﻧﻪ دار ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﺎرﮔﺮی « » ﮐﻠﻤﻪ « ی ﺟﺎاﻓﺘﺎده ﯾﯽ در زﻧﺪان ﹺ ﻧﺎم در زﻣﺎن ﺣﺎﺟﯽ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﭼﻮن ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻮد. ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ « ﮐﺎرﮔﺮ »ی ﺗﺪاﻋﯽ ﻣﺮام ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ اﺳﺖ. ﯾﺎدم آﻣﺪ ﮐﻪ در ﻗﺎﻧﻮن ﮐﺎر ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدی ﺳﺎل ٦١ از ﹺ وﻗﺖ، ﮐﻠﻤﻪ ﻃﺮف اﺣﻤﺪ ﺗﻮﮐﻠﯽ وزﯾﺮ ﮐﺎر ی ﮐﺎرﮔﺮ ﺣﺬف ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎز ﯾﺎد آﻣﺪ م ﮐﻪ در اوﯾﻦ، ﺗﻮاﺑﯽ ﺑﻪ دﺧﺘﺮی ﮐﻪ روی ﺟﻠﺪ دﻓﺘﺮش ﻋﮑﺲ ﮐﻮدک ﻓﻘﯿﺮ و ژﻧﺪه ﭘﻮﺷﯽ را زده ﺑﻮد، ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد: » ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﺎدم ﻧﺸﺪه ای و ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ای. ﻣﻦ « ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺘﻮ اﻧﺴﺘﻢ اﺻﻄﻼح را ﺑﻪ « دار ﺧﺎﻧﻪ » ﮐﺎر ﺑﺒﺮم. در ﮔﺬﺷﺘﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﻧﻘﺾ ﻣﻘﺮرات ﺑﻮد. اﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ اﺻﻄﻼح ﮐﺎرﮔﺮ » را « دار ﺧﺎﻧﻪ » ﺟﺎی « ﮔﺮﻓﺖ. زود ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﺟﺪﯾﺪ ﻋﺎدت ﮐﺮدم. ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮرم ﻓﺸﺎر و ارﻋﺎب ﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد ﹶﺪ و از ﻗ رﻗﺪرﺗﯽ ﺗﻮاب ﻫﺎ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﯾﮑﯽ از ﻣﺴﺌﻮﻻن آﻣﻮزش زﻧﺪان ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺎ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮی داﺷﺖ، ﻣﯽ ﮔﻔﺖ: ﮔﺰارش» دادن ﯾﺎ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ ﮐﺎر ﻣﺸﮑﻠﯽ اﺳﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آن اﻃﻤﯿﻨﺎن داﺷﺖ، ﻣﮕﺮ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﭼﻪ ﻗﺪر از درون آدم ﻫﺎ ﺧﺒﺮ دارﯾﺪ. « ﻧﻤﺎز ﺟﻤﺎﻋﺖ ﯾﺎ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ ﻫﺎ، ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﻪ ی ﻋﻬﺪه او ﺑﻮد. ﺑﯿﺎﻧﯽ ﺷﻮخ داﺷﺖ و درﮐﯽ ﮐﻪ از وﻇﯿﻔﻪ ﺗﻮاب ی ﻫﺎ ﻣﯽ داد ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﺎ آﻣﻮزه ﻫﺎی دوره ی ﻻﺟﻮردی و داوود رﺣﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮد. ﹰ دﻓﺎع ﻣﯽ از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﯽ از ﻋﻤﻞ و ﺣﻖ ﺧﻮد ﺻﺮﯾﺤﺎ ﮐﺮد، دﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎزی ﺑﻪ ﮔﺰارش دادن ﻧﺒﻮد. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﺎز ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻧﺪ، ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرش ﺻﺮاﺣﺖ دﻫﺪ. ﻣ وﻗﺘﯽ ﻓﺮوزان  ﺜﻼ ١ و اﺷﺮف ٢ را ﮐﻪ در ﺣﯿﺎط ورزش ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ، ﺑﻪ اﺗﻬﺎم ﻧﻘﺾ ﻣﻘﺮرات ﺑﻪ زﯾﺮ ﻫﺸﺖ » « ﺑﺮدﻧﺪ، آن ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد. آن ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﺣﻖ و ﺣﻘﻮق دﯾﮕﺮ ، ﻣﺎه ﻫﺎ در اﻧﻔﺮادی ﺑﺴﺮ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ در ورزش د ﺟﻤﻌﯽ ﺳﺘﻪ ١ . ﻓﺮوزان ﻋﺒﺪی، ﻣﺠﺎﻫﺪ، اﻋﺪام ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ۶٧٫ ٢ . اﺷﺮف ﻓﺪاﯾﯽ، ﻣﺠﺎﻫﺪ، اﻋﺪام ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ۶٧.