Munireh Baradaran - Simple Truth

256 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﮐﻪ دﻓﺘﺮ و ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰی ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ، ﻧﺪارﻧﺪ. در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮردﻫﺎ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺻﺮﯾﺢ ﺑﻮد، ﺗﻮاب ﻫﺎ ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺴﯿﺎری از آن ﻫﺎ ﮐﻪ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻋﻠﯿﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﻓﻌﺎل ﺑﻮدﻧﺪ، ﺣﺎﻻ از ﺗﺐ وﺗﺎب اﻓﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﺣﺘﺎ از ﺧﻮدﺷﺎن اﻧﺘﻘﺎد ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﮔﻔﺘ ﻨﺪ ﻓﺮﯾﺐ وﻋﺪه ﻫﺎی ﺑﺎزﺟﻮﻫﺎ را ﺧﻮرده اﻧﺪ ﯾﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ارﻋﺎب ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. آن ﻫﺎ دﯾﮕﺮ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﻪ ﺗﻘﺪس ﻣﺂﺑﯽ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻟﺒﺎس ﻫﺎی رﻧﮕﯽ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ، ﺷﻮﺧﯽ و ﺧﻨﺪه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﮐﻢ ﺗﺮ ﺗﺼﺎدم و دﻋﻮا ﭘﯿﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ. دﺧﺎﻟﺖ ﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﺤﻮه ی زﻧﺪﮔﯿﺶ را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽ ﮐﺮد. در آن روزﻫﺎی رﻣﻀﺎن، دﯾﮕﺮ روزه ﮔﺮﻓﺘﻦ اﺟﺒﺎری ﻧﺒﻮد. ﻏﺬاﯾﯽ را ﮐﻪ از « ﺳﺤﺮی » ﺑﺮای ﻣﺎ ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﻣﻮﻗﻊ ﻧﺎﻫﺎر ﮔﺮم ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. اﻣﺎ از ﻃﺮف زﻧﺪان ﻏﺬای ﮔﺮم داده ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ ﺑﻨﺪ ﻫﻔﺖ در ﻫﺎی ﭼﭗ اﻋﺘﺮاض ﺑﻪ آن، ﻏﺬاﯾﯽ را ﮐﻪ ﺳﺤﺮ داده ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪﻧﺪ. اﯾﻦ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﻘﻮق زﻧﺪاﻧﯽ ﭼﭗ. در اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ آراﻣﺶ داﺷﺘﻢ. ﺑﺮای اﻧﺘﺨﺎب ﻧﺤﻮه ی زﻧﺪﮔﯽ زﯾﺮ ﻓﺸﺎر ﻧﺒﻮدم. ﻫﻨﻮز ﮔﺎﻫﯽ ﻧﻤﺎز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪم، اﻣﺎ زﯾﺮ ﻓﺸﺎر ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻧﺒﻮدم. ا ﮐﺜﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﭼﭗ در اﯾﻦ ﺟﺎ ﻧﻤﺎز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺑﺎﯾﺪ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﻧﻤﺎز را ﺑﺮای ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ ﹺ ﻧﻤﺎز و دﻓﺎع از ﺗﺮک  ﮔﺬاﺷﺘﻢ. وﻗﺘﯽ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺑﺮای اﻋﻼم ﺧﻮد آﻣﺎدﮔﯽ دارم، ﺣﺘﺎ اﮔﺮ زﯾﺮ ﻓ ﺸﺎر ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ، اﯾﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮدم. و ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ، ﺧﻮد را از زﯾﺮ ﻓﺸﺎر روﺣﯽ ﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺖ ﻧﻤﺎزﺧﻮاﻧﺪن ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﺷﺪم، ﺧﻼص ﮐﺮد م. اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺧﻮدم ﻫﺴﺘﻢ. اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪ ﻧﻔﺲ ام را ﺑﺎزﯾﺎﻓﺘﻢ و ﺟﺎﯾﮕﺎه ام را در زﻧﺪان ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﮐﺮدم. در ﯾﮑﯽ از روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ آن ﺟﺎ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم، ﻧﺎم ﻣﺮا از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ. ﮐﻤﯽ دﻟﻮاﭘﺲ ﺷﺪم ﭼﻮن روز ﺗﻌﻄﯿﻠﯽ اﺣﯿﺎ » « ی رﻣﻀﺎن ﺑﻮد و ﺑﻌﯿﺪ ﺑﻮد در اﯾﻦ روزﻫﺎ ﺑﺮای ﮐﺎرﻫ ﺎی اداری ﮐﺴﯽ را ﺻﺪا ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻧﮕﺮان ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺒﺮ ﺑﺪی از ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪ از ﻣﺪﺗﯽ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺮا ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﺑﺮدﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ام. ﺷﺪه « ﻋﻔﻮ » ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﯿﺰ ﺑﻮد. ﺧﺸﮏ ام زد. ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ ﻣﯿﺜﻢ، رﺋﯿﺲ زﻧﺪان، ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ زودی آزاد ﺧﻮاﻫﻢ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺷﺮط اﯾﻦ ﮐﻪ در ﺣﻀﻮر زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻧﺪاﻣﺖ ﮐﻨﻢ. ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻢ. ﻧﺼﯿﺤﺘﻢ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺨﺘﻢ ﭘﺸﺖ ﭘﺎ ﻧﺰﻧﻢ؛ ﮐﻪ ﻗﻀﯿﻪ را ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮم، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ ﻧﺪاﻣﺖ، ﺣﻔﻆ ﻇﺎﻫﺮ و ﭘﺬﯾﺮش ﺿﺎﺑﻄﻪ ی آزادی اﺳﺖ؛ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺟﻮان ﻫﺴﺘﻢ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺧﺎﻧﻮاده و زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎﺷﻢ و... ﻣﻦ، اﻣﺎ ﻫﻤﺎن ﭘﺎﺳﺦ اوﻟﻢ را ﺗﮑﺮار ﮐﺮدم. روز ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﻮﺿﻮع را ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮم ﮔﻔﺘﻢ. او ﻫﻢ ﺷﮕﻔﺖ زده ﺷﺪ و ﭘﺮﺳﯿﺪ ﭼﻪ» ﻃﻮر، ﻫﻨﻮز ﯾﮏ ﺳﺎل از ﻣﺤﮑﻮﻣﯿﺖ