Munireh Baradaran - Simple Truth

258 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺑﺮای آزادﯾﻢ ﺷﺮط ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﺬاﺷﺖ. اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ در زﻧﺪان ﻋﺎدت ﮐﺮده ام. ﺧﺎرج از زﻧﺪان دﯾﮕﺮ ﺑﺮاﯾﻢ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ زودی دوﺳﺘﺎن ﺟﺪﯾﺪی ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم. ﯾﮑﯽ از روزﻫﺎ، ﻣﻦ، ﺷﻬﺮه و ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ از ﻫﻢ ﺳﻠﻮﻟﯽ ﻫﺎ ﮐﻪ روزه ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ، دو ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ را ﺑﺮای ﻧﺎﻫﺎر دﻋﻮت ﮐﺮدﯾﻢ. ﺳﻔﺮه ﭼﯿﺪﯾﻢ، ﺗﺮﺷﯽ و ﻣﺎﺳﺖ و ﻫﺮﭼﻪ داﺷﺘﯿﻢ، آوردﯾﻢ. ﺷﻬﺮه را از ﺑﻨﺪ ﻫﺸﺖ و دوران ﮔﺎوداﻧﯽ » ﻣﯽ« ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﯾﺎد ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﮐﺮدﯾﻢ، ﺗﻤﺎﻣﯽ آن ﺟﻤﻊ ﮐﻮﭼﮏ، ﮔﺎوداﻧﯽ » « را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻢ. اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﺮه ﮐﻪ ﺷﻮخ ﻃﺒﻊ و ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﯿﻦ ﺑﻮد، اﯾﻦ ﻗﺪرت را داﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﻠﺨﯽ ﻫﺎ و ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎی آن دوره را در ﻗﺎﻟﺐ ﻃﻨﺰ ﭼﻨﺎن ﺑﺎزﮔﻮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﻫﺎی دردﻧﺎ ک ﺑﺨﻨﺪد. ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ی ﺗﻠﺨﯽ ﻫﺎی آن روزﻫﺎ را ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻢ و اﮐﻨﻮن ﻧﯿﺎز داﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﺑﺨﻨﺪﯾﻢ. ﺷﻬﺮه ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ روزﻫﺎی رﻣﻀﺎن ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮای ﺧﻮردن ﺗﮑﻪ ﻧﺎﻧﯽ زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﯽ زد. ﺣﺮﮐﺎت و ﮔﻔﺘﺎر ﺣﺎﺟﯽ را ﺗﻘﻠﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﺎ از ﺗﻪ دل ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ. ﺷﻬﺮه داﻧﺶ آﻣﻮز ﺳﺎل آﺧﺮ ﺑﻮد و آن روزﻫﺎ ﺧﻮدش را ﺑﺮای اﻣﺘﺤﺎن آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺳﺨﺖ ﮐﻮش ﺑﻮد و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻗﺒﻮل ﺷﺪ. ﺳﺘﺎره ﻫﻢ آ ن روز ﻣﯿﻬﻤﺎن ﻣﺎ ﺑﻮد. ﺑﺎر اول ﮐﻪ او را دﯾﺪم، ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﺮا ﺟﺬب ﮐﺮد. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﭼﻪ ﭼﯿﺰی در ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ در آد م ﻧﻔﻮذ ﻣﯽ ﮐﺮد. زﯾﺒﺎ اشﺋﯽ ﺑﻮد؟ ﺧﻮدش در زﻧﺪان ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﯾﮏ  ﭘﺴﺮش را دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﺎر او را در راه روی ﺑﯿﺮوﻧﯽ ﺑﻪ ﻃﻮرﮔﺬرا دﯾﺪه ﺑﻮدم، ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن آﻫﻮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺴﺖ. آن روز ﺳﺘﺎره ﺷﺎد و ﺧﻨﺪان ﺑﻮد. ﻇﺮاﻓﺖ ﺣﺮﮐﺎت و ﮔﻔﺘﺎرش ﺑﻪ دل ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ. اﯾﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮ  ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﯽ ای آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺎ او ﺑﻮد. ﭘﺲ از آن ﺑﺎ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ واﺣﻮال ﺳﻼم ﭘﺮﺳﯽ داﺷﺘﯿﻢ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ زودﺗﺮ ﻗﺪم ﺟﻠﻮ ﺑﮕﺬارم و ﺑﮕﻮﯾﻢ: ﺑﯿﺎ » دوﺳﺘﺎن ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ. « اﻣﺎ در زﻧﺪان ﻧﻤﯽ ﺷﺪ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺳﺮﯾﻊ ﭘﯿﺶ رﻓﺖ. ﺷﺐ ﻫﺎ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ در دﺳﺖ در راه رو زﯾﺮ ﭼﺮاﻏﯽ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ. دزداﻧﻪ ﻧﮕﺎه اش ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﮐ ﺘﺎﺑﯽ درﺑﺎره ی ادﺑﯿﺎت اﯾﺮان ﺑﻪ دﺳﺖ داﺷﺖ. ﭘﺲ او ﻫﻢ ﺑﻪ ادﺑﯿﺎت ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻮد. ﹺ ﺣﯿﺎط را زودﺗﺮ از ﻣﻌﻤﻮل ﺑﺎز ﮐﺮدﻧﺪ. زﻧﺪاﻧﯽ روز ﻋﯿﺪ ﻓﻄﺮ در ﻫﺎ ﺧﻮد را ﺑﺮای ﻧﻤﺎز وﯾﮋه ی آن روز آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺣﯿﺎط ﺧﻠﻮت ﺑﻮد. ﻫﻮای ﺧﻨﮏ ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﯽ ﻧﺸﺎط آور ﺑﻮد. رﻓﺘﻢ ﻃﺮف ﮔﻞ ﻫﺎی ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ ﮐﻪ رو ی دﯾﻮار ﺧﻮد را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻪ رﻧﮓ ﻫﺎی ﺑﻨﻔﺶ و ارﻏﻮاﻧﯽ، ﺷﺎداب و زﯾﺒﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮآﻣﺪن آﻓﺘﺎب ﮐﻢ ﮐﻢ ﺧﻮد را ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺳﺘﺎره و دوﺳﺘﺶ ﻫﻢ آن ﺟﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﺘﺎره ﮐﺘﺎب ﻓﺮاﻧﺴﻪ اش را آورده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ او اﻣﺘﺤﺎن ﭘﺲ ﺑﺪﻫﺪ. او ﻫﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺪی ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. از او ﺧ ﻮاﺳﺘﻢ