Munireh Baradaran - Simple Truth

261 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻢ، ﮔﻮﯾﯽ وارد ﺟﻨﮕﻞ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺷﺪه اﯾﻢ. ﻧﺎم اﯾﻦ ﺗﮑﻪ از ﺑﺎﻏﭽﻪ را ﮐﻮﺑﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣ ﺰارع ﻧﯿﺸﮑﺮش ﮐﻪ در ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎ دﯾﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﺎﻏﭽﻪ ی دﯾﮕﺮ ﺳﺮاﺳﺮ از ﮔﻞ ﻫﺎی رﻧﮓ ﺑﻪ « ﻧﺎز» رﻧﮓ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻠﻮع آﻓﺘﺎب ﻣﯽ ﺷﮑﻔﺘﻨﺪ و ﻫﻨﮕﺎم ﻏﺮوب ﻣﯽ ﭘﮋﻣﺮدﻧﺪ. ﻧﺎم اﯾﻦ ﺗﮑﻪ را ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﻫﻠﻨﺪ. ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﻫﻠﻨﺪ ﮐﺸﻮر ﮔﻞ ﻫﺎﺳﺖ. اﺷﺮف، ﺑﻪ ﮔﻞ « ﺟﻌﻔﺮی »  ، ﻧﺎم « ﻣﺎدر » داده ﺑﻮد. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ اﯾﻦ ﮔﻞ دﯾﺮ ﻣﯽ ﭘﮋﻣﺮد و ﻣﺮا ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﺎدرم ﻣﯽ اﻧﺪازد. ﮔﻞ ﻣﯿﻨﺎ ﮐﻪ ﻋﻤﺮی ﻃﻮﻻﻧﯽ داﺷﺖ و روزﻫﺎ و ﺣﺘﺎ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﺷﺎداب و زﯾﺒﺎ ﻣﯽ » ﻣﺎﻧﺪ، ﮔﻞ ﻣﻘﺎوﻣﺖ « ﻧﺎم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﯽ ﺷﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﹺ زﻣﺎن را ﺣﺲ ﻧﮑﺮد. ﺑﺎذوق ﻫﺎ ﮐﻨﺎر ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺮﻫﺎ ﺑﺎﻏﭽﻪ و ﮔﻞ ﻫﺎ را ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻫ ﹺ ﺣﯿﺎط ﺑﺎز ﺑﻮد ﻮاﺧﻮری ﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﻨﺪ دﯾﮕﺮی ﻣﺸﺘﺮک ﻧﺒﻮد. ﺗﻤﺎم ﺳﺎﻋﺎت روز در و ﻣﺎ ﺑﯿﺶ ﹺ ﮐﺎرﻫﺎﯾﻤﺎن را در ﺣﯿﺎط اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﺗﺮ دادﯾﻢ. داﺧﻞ ﺑﻨﺪ ﺣﺘﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد ﭼﺮاغ ﻫﻢ ﻧﯿﻤﻪ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد. در ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ و ﮔﺎه ﻧﺎﻫﺎر را ﻫﻢ در ﺣﯿﺎط ﻣﯽ ﺧﻮردﯾﻢ. ﻋﺼﺮﻫﺎ ﮐﻪ زﻧﺪان دل ﺗﻨﮕﯽ ﻣﯽ ﹰ آورد، ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻪ ی زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺑﺮای ﻗﺪم زدن ﺑﻪ ﺣﯿﺎط ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ. ﺑﺎذوق ﺗﺮﻫﺎ ﻟﺒﺎس ﻫﺎی ﺗﻤﯿﺰ و ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ. ﮔﺎه آدم اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد در ﭘﺎرﮐﯽ ﻗﺪم ﻣﯽ زﻧﺪ. آب دادن ﺑﻪ ﮔﻞ ﹺ ﻫﺎ از ﮐﺎر ﮐﺎرﮔﺮی » « ﺑﻨﺪ ﺟﺪا ﺑﻮد. ﺗﻨﻬﺎ دو ﻧﻔﺮ اﺟﺎزه ﮐﺎر ی اﯾﻦ را داﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎرﻫﺎ ﻫﻮس ﮐﺮده ﺑﻮدم ﻣﻦ ﻫﻢ ﺷﻠﻨﮓ آب ر ا ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮم و ﮔﻞ ﻫﺎ را آب ﺑﺪﻫﻢ. ﻗﺒﻞ از ﻏﺮوب آﻓﺘﺎب ﮐﻪ ﻫﻮا ﺧﻨﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ و راه روی ﻟﺬت ﺑﺨﺶ ﹺ ﺣﯿﺎط ﺗﺮ، در ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ. اﻋﻼم » ﻫﻮاﺧﻮری را ﺗﺨﻠﯿﻪ ﮐﻨﯿﺪ « ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﺰو وﻇﺎﯾﻒ ﮐﺎرﮔﺮی » « ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑ ﺎﯾﺪ دﻣﭙﺎﯾﯽ ﻫﺎ را ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﺮد . ﺑﻌﺪﻫﺎ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﻣﻄﺮح ﺷ ﺪ ﮐﻪ ﺗﺨﻠﯿﻪ ﮐﺮدن ﺣﯿﺎط ﺟﺰو وﻇﯿﻔﻪ ﮐﺎرﮔﺮی »ی « ﻧﯿﺴﺖ. زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ ﺣﯿﺎط ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎز ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺲ ﺑﯿﺮون دوﺳﺖ دارد ﮐﻪ در ﮐﺮدن زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ از ﺣﯿﺎط وﻇﯿﻔﻪ ﹺ زﻧﺪاﻧﯽ ی ﺧﻮد ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ. ﺗﻌﺪادی ﻫﻢ از اﯾﻦ ﮐﺎر ﺳﺮﺑﺎز زدﻧﺪ و ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ دﺧﺎﻟﺖ ﺷﺪ. درﻫﺮﺣﺎل ﮐﺴﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺮف ﮐﺎرﮔﺮﻫﺎ » ﺗﻮﺟﻪ ﻧ « ﻤﯽ ﮐﺮد و ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻫﻢ ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮدش ﻣﯽ آﻣﺪ. ﮔﺎه ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﯿﻦ، ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﺎری ﺳﺮﮔﺮم ﺑﻮد ﯾﺎ ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽ ﹺ ﺣﯿﺎط دﯾﺮﺗﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و در ﺷﺪ و ﻣﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ﻏﺮوب را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﯿﻢ. ﭼﻨﺪﺑﺎر ﻫﻨﮕﺎم ﻏﺮوب در آﺳﻤﺎن ﺗﮑﻪ اﺑﺮﻫﺎﯾﯽ را دﯾﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﻮر ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﻪ آن ﻫﺎ رﻧﮓ ﻣ ﯽ ﭘﺎﺷﯿﺪ. ﺑﺮای ﻣﺎ آﺳﻤﺎن در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎت زﯾﺒﺎﯾﯽ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﯾﯽ داﺷﺖ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ رﻧﮕﯽ درﻣﯽ آﻣﺪ. رﻧﮓ ﻫﺎ در ﻫﻢ ﻣﯽ آﻣﯿﺨﺖ و آﻣﯿﺰه ﯾﯽ زﯾﺒﺎ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. ﻣﺎ از دﯾﺪن آن ﻫﻤﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ آن ﻗﺪر ﻫﯿﺠﺎن زده ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﮔﺎه ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ. ﯾﮏ ﺑﺎر در