Munireh Baradaran - Simple Truth

262 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﭼﻨﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﯾﯽ آﺳﻤﺎن را رﻫﺎ ﮐﺮدم و ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎی زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎدم. اﯾﻦ ﻫﻢ زﯾﺒﺎﯾﯽ دﯾﮕﺮی داﺷﺖ. دﺳﺘﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﯽ ﺳﺮ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن داﺷﺘﻨﺪ و دﻫﺎن ﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﺳﻠﻮل ﻣﺮا ﺗﻐﯿﯿﺮ دادﻧﺪ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﯾﮏ ﺑﺎر اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﺷﮑﺎف اﻧﺪاﺧﺘﻦ در دوﺳﺘﯽ ﻫﺎ. در ﺳﻠﻮل ﺳﯿﺰده ﺑﺎ ﺑﯿﺶ ﹺ ﺗﺮ ﻧﺪاﻧﯽ ز ﻫﺎ راﺑﻄﻪ ی ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدم و ﺑﺪون ﻣﺸﮑﻞ و دردﺳﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﹺ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﯿﻢ. اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺳﻠﻮل ﻣﺎﻧﻌﯽ ﺑﺮ آن رواﺑﻂ ﻧﺒﻮد. ﭼﻮن ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل در ﺳﻠﻮل ﻫﺎ ﺑﺎز ﺑﻮد و ﻣﺎ ﻫﻢ دﯾﮕﺮ را ﻣﯽ دﯾﺪﯾﻢ. در ﺳﻠﻮل ﺟﺪﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ زودی دوﺳﺘﺎﻧﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم. ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﺎ ﻫﻢ ﺗ ﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﻪ راﺑﻄﻪ ﺑﺎ آن ﯿ ﻫﺎ ﻧﺪاﺷﺘ ﻢ. ﮔﺮﭼﻪ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺑﻌﻀﯽ از آن ﻫﺎ دوﺳﺖ ﺑﻮد م. ﺑﺎ ﻧﮋﻻ در اﯾﻦ ﺳﻠﻮل آﺷﻨﺎ ﺷﺪم. او را زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺎزه دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد، دﯾﺪه ﺑﻮدم. آن روزﻫﺎ ﺣﺎل رواﻧﯽ ا ﺑﻪ  ﻫﻢ ش ﮐﺎﻣﻼ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ از ﻣﺪت ﻫﺎ اﻧﻔﺮادی ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد. اﻣﺎ ﺣﺎﻟ ﺣﺎﻻ ﺶ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﻗﺮص ﻫﺎی ﻗﻮی آرام ﺑﺨﺶ ﹰ ﺗﻤﺎم ﺳﺎﻋﺎت روز در راه اﻧﺪﮐﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد. ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ رو ﯾﺎ ﺣﯿﺎط ﻗﺪم ﻣﯽ زد. در اﺛﺮ راه ﭘﯿﻤﺎﯾﯽ ﻫﺎی ﻃﻮﻻﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﹰ ده ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﯽ ی ﺧﻮدش روزاﻧﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺷﺪ. ﮐﻒ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ زﺧﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻧﺸﺴﺘﻦ در ﯾﮏ ﺟﺎ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﺶ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺸﻮ ﻫﺎی دروﻧﯽ ا ش ﺑﻮد. ﺗﺎزه ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم، ﺣﻤﻠﻪ ﯾﯽ ﺑﻪ او ﹰ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪ و دﺳﺖ داد و ﻣﺪﺗﯽ در ﺑﻬﺪاری ﺑﺴﺘﺮی ﺷﺪ. ﭘﺲ از آن ﺣﺎﻟﺶ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ را دوﺳﺖ دارد و در ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﮐﺘﺎب ﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﻮد، ﺧﻮاﻧﺪ. ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ دﯾ ﮕﺮ دوﺳﺖ ﺷﺪ ﯾﻢ. ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ ﺑﻪ آدم ﻫﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﻤﯽ ﺑﯿﺶ ﮐﺮد، ﺗﺮ وﻗﺘﻬﺎ ﺳﺎ ﮐﺖ ﺑﻮد و از ﺧﻮدش ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ. در دوﺳﺘﯽ ﺑﺎ او ﻓﻬﻤﯿﺪم ﮐﻪ درﯾﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﭘﺮﺗﻼﻃﻢ ﮐﻪ آن را در ﺳﮑﻮت ﭼﻬﺮه ی ﺑﻪ ا ﻇﺎﻫﺮ آرام ش ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﯾﮓ ﮔﺮه ی ﻋﺎﻃﻔﯽ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺷﮑﺴﺖ ﻋﺸﻘﯽ در زﻧﺪﮔﯿﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ر ﺑﺎ اﺷﺎره ی ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﻪ آن ﮐﺮد و دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ. اﻣﺎ ﮔﻮﯾﯽ ﺳﺎﯾﻪ ی آن ﻋﺸﻖ ﻫﻢ ﭼﻨﺎن ﺑﺮ او ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎ اﺷﺮف دوﺳﺘﯽ وﯾﮋه ﯾﯽ داﺷﺖ. ﺑﺪون ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻫﺎی ﻓﮑﺮی و ﺗﺠﺮﺑﯽ ﺑﺎ ﻫﻢ دﯾﮕﺮ ﺗﻔﺎﻫﻢ داﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻫﻢ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ. اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم اﺷﺮف ﺷﻮر و ﺷﺎدی ا ش را ﺑﺎ ﻧﮋﻻ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﻓﻘﻂ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺷﺮف ﻗﺪم ﻣﯽ زد، ﺧﻨﺪه اش را دﯾﺪه ﺑﻮدم. اﺷﺮف از ﺟﻮان ﺗﺮﯾﻦ ﻫﺎی ﺳﻠﻮل ﺑﻮد. ﭼﻬﺮه اش ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ و ﺧﻨﺪه و ﻧﺸﺎﻃﺶ آدم را ﻣﺠﺬوب ﻣﯽ ﺧﻮد ﮐﺮد. ﺣﯿﺮت آور ﺑﻮد ﮐﻪ او ﭼﻪ ﻃﻮر ﭘﺲ از ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ دو ﺳﺎل اﻧﻔﺮادی ﻫﻨﻮز آن ﻫﻤﻪ ﺷﺎداﺑﯽ و ﺷﻮر دارد. روﺣﯿﻪ ی ﻣﻘﺎوم و ﺳﺮ ﮐﺶ اش، اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪ ﻧﻔﺲ، ﺳﺮﺑﻠﻨﺪی و ﻣﺤﺒﻮﯾﺘﺶ ﺣﺴﺎدت ﺗﻮاب ﻫﺎ را ﺑﺮﻣﯽ اﻧﮕﯿﺨﺖ. اﯾﻦ