Munireh Baradaran - Simple Truth

265 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﮐﺮد. ﻣﯽ اواﺧﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻫﻤﻪ نی آ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﺎدر ﺳﯿﺎه را ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻪ اوﯾﻦ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻧﺪ. آن ﻫﺎ را ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﺎﯾﯽ، ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺑﻪ دﺧﻤﻪ ﻫﺎﯾﯽ در زﯾﺮزﻣﯿﻦ ٢٠٩ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ از آن ﺷﮑﻨﺠﻪ م  ﮔﺎه ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ د ودﺳﺘﮕﺎه ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ و ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ دﯾﮕﺮی ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻻی ﺗﭙﻪ ی اوﯾﻦ ﻗﺮار داﺷ ﺖ و ﺟﺰو ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪاﻟﺘﺄﺳﯿﺲ ﺑﻮد. اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺗﺨﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ را ﺑﺮای ﺷﻼق روی آن ﻣﯽ ﺑﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺮ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. اﯾﻦ دﺧﻤﻪ ﻫﺎ ﻫﯿﭻ ﭘﻨﺠﺮه ﯾﺎ ﻣﻨﻔﺬی ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﻧﺪاﺷﺖ. ا ﮔﺮ ﻻﻣﭗ ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽ ،ﺷﺪ اﺗﺎق در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻓﺮو ﻣﯽ رﻓﺖ. ﺗﻌﺪاد زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ در ﻫﺮ دﺧﻤﻪ آن ﻗﺪر زﯾﺎد ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮای ﺗﻨﻔﺲ دﭼﺎر ﻣﺸﮑﻞ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ، ﺑﻞ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺧﻮاﺑﯿﺪن و ﺣﺘﺎ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻓﻀﺎی ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ. ﻧﺎﭼﺎر ﺑﻮدﻧﺪ اﺛﺎﺛﯿﻪ ﺷﺎن را از ﻃﺮﯾﻖ ﺑﻨﺪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎ ﺟﻮراب ﯾﺎ ﭘﺎرﭼﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﻓﺘﻨﺪ، از ﺳﻘﻒ ﯾﺎ دﯾﻮار آوﯾﺰان ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻫﺮ ﺑﺎر ﻣﺠﺘﺒﯽ، ﻣﻌﺎون رﺋﯿﺲ زﻧﺪان اوﯾﻦ و از ﻣﺄﻣﻮرﯾ ﻦ ﻗﺪﯾﻤﯽ و دﺳﺖ راﺳﺖ ﻻﺟﻮردی، ﮐﻪ ﺑﺮای ارﻋﺎب ﯾﺎ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﻪ دﺧﻤﻪ ﻫﺎ ﺳﺮﮐﺸﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺑﻨﺪﻫﺎ را ﭘﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺣﺎدﺛﻪ ی ﺳﺮﺷﮑﺴﺘﻦ ﯾﮑﯽ از وﺣﺸﺘﻨﺎ ک ﺗﺮﯾﻦ ﺣﻮادث زﯾﺮزﻣﯿﻦ ٢٠٩ ﺑﻮد. ﮔﻮﯾﺎ آن روز ﻣﺠﺘﺒﯽ ﺑﺮ ای «ﺣﺪ» ﹺ ﯾﮑﯽ از زﻧﺪاﻧﯽ زدن ﻫﺎ رﻓﺘ ﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﻬﺎم ﻧﻘﺾ ﻣﻘﺮرات زﻧﺪان ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺎه ﺿﺮﺑ ﻪ ﺷﻼق ﻣﺤﮑﻮم ﺷﺪه ﺑﻮد. او را روی ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی دﯾﮕﺮ را از دﺧﻤﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺮون آورده ﺑﻮد ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻼق ﺧﻮردن دوﺳﺖ ﺷﺎن ﺑﺎﺷﻨﺪ. زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ وﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺎﺟﺮا ﺷﺪﻧﺪ از ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺳﺮﺑﺎز زدﻧﺪ. ﻣﺠﺘﺒﯽ آن ﻫﺎ را ﺑﺎ ﺷﻼق ﺑﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ وادار ﮐﺮد. زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺳﺮﺷﺎن را روی زاﻧ ﻮاﻧﺸﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ را ﻧﺒﯿﻨﺪ. ﻣﺠﺘﺒﯽ آن ﻗﺪر ﺑﻪ ﺳﺮﺷﺎن ﺷﻼق زده ﮐﻪ از ﺳﺮ و روی ﺑﻌﻀﯽ ﺷﮑﺎف  ﻫﺎ ﺧﻮن ﺟﺎری ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺳﺮ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﮐﺎﻣﻼ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﺑﺴﺘﻪ  ﻫﻤﻪ در ﺣﺎﻟﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﺷﺪه در اﻧﺘﻈﺎر ﺷﻼق ﺑﻮد. ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺠﺘﺒﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘ ﻪ ﺑﻮد زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی دﯾﮕﺮ را ﻧﯿﻤﻪ ﺑﯽ ﻫﻮش ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺸﺎن ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ، ﺗﺎزه ﺷﻼق زدن او ﺷﺮوع ﺷﺪ. در ﺷﻼق زدن ﮐﺴﯽ ﺿﺮب دﺳﺖ ﻣﺠﺘﺒﯽ را ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﺎ ﻫﺮ ﺿﺮﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﺑﻪ ﻟﺮزه درﻣﯽ آﻣﺪ و ﺻﺪای زوزه ی ﺷﻼق در ﭼﻬﺎردﯾﻮاری زﯾﺮزﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﻃﺮزﻫﻮﻟﻨﺎ ﮐﯽ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ. اﻣﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ دوﺳﺘﺎﻧﺶ آن ﺟﺎ ﻧ ﺸﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﻫﺮ ﺑﺎر ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻧﮑﺸﺪ. ﻧﻈﯿﺮ اﯾﻦ ﺣﺎدﺛﻪ در ﺑﻨﺪ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﯾﯽ اوﯾﻦ ﻫﻢ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد. از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ اﻋﻼم ﺷﺪ ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ در راه رو ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ. آن ﻫﺎ وﻗﺘﯽ دﺧﺘﺮی را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ دﯾﺪﻧﺪ، ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﺮﮔﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻼق روﺑﻪ رو ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﻌﺪادی ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﻤﻞ ﻏﯿﺮاﻧﺴﺎﻧﯽ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮدﻧﺪ. ﻣﺎدر از ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺖ اﯾﻦ اﻋﺘﺮاض ﺑﻪ