Munireh Baradaran - Simple Truth

266 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده اﻧﻔﺮادی ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪ. در ﭼﻨﯿﻦ ﻓﻀﺎی ارﻋﺎﺑﯽ زﻧﺪاﻧﯿﺎن را در زﯾﺮزﻣﯿﻦ ٢٠٩ ﺣﺒﺲ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﻼﻣﺘﯽ آن ﻫﺎ ﺑﺎ ﮐﻢ ﺑﻮد ﻫﻮای ﺗﻨﻔﺴﯽ ﺑﻪ ﻃﻮرﺟﺪی ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﺗﻌﺪادی ﭘﻮﺷﯿﺪن ﭼﺎدر ﺳﯿﺎه را ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻨﺪ. اﺳﺘﺪﻻ ل ﻫﺎ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد: ﺑﺮای ﺣﺠﺎب اﺟﺒﺎری ﭼﺎدر ﺳﯿﺎه ﯾﺎ ﻏﯿﺮﺳﯿﺎه ﻓﺮق ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ؛ اﻋﺘﺮاض ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﯾﺎ ﮐﻼ! ﻫﺮ ﺗﺤﻤﯿﻞ دﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺤﺪود ﺑﺎﺷﺪ و ﮔﺮ ﻧﻪ زﻧﺪاﻧﯽ در ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ و ﺣﻖ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﮐﺮﺳﯽ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ. ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷﺖ ﯾﮏ ﺳﺎل ﺗﻌﺪادی ﻫﻨﻮز ﻣﻘﺎو ﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. آن ﻫﺎ را ﺑﻪ اﺗﺎق دﯾﮕﺮی ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ ﮐﻪ آن ﺟﺎ ﭼﻨﺪ زن ﺑﻪ اﺗﻬﺎم ﻓﺤﺸﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﻮدﻧﺪ. آن ﻫﺎ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺟﺪﯾﺪ را زﯾﺮﺳﺆال ﺑﺮدن ﻫﻮﯾﺖ ﺧﻮد ﺗﺸﺨﯿﺺ دادﻧﺪ و در اﻋﺘﺮاض ﺑﻪ آن اﻋﺘﺼﺎب ﻏﺬا ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﻪ زﻧﺎن زﻧﺪاﻧﯽ ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻪ ﻓﺤﺸﺎ ﻫﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ دادﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺸﺎن ﻋﻠﯿﻪ آن ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻞ ﮐﻪ ﻋ ﻠﯿﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﻦ زﻧﺪان اﺳﺖ. اﻋﺘﺼﺎب آن ﻫﺎ ﮐﻪ در اﺑﺘﺪا ﺑﺎ ﺧﻮردن ﺳﻪ ﻟﯿﻮان آب ﻫﻢ راه ﺑﻮد، از ﻣﺮز ﺑﯿﺴﺖ روز ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺖ. ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺮﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮی در وﺿﻊ ﺷﺎن داده ﻧﺸﺪ، آن ﻫﺎ اﻋﺘﺼﺎب ﺧﻮد را ﺗﺸﺪﯾﺪ ﮐﺮدﻧﺪ و دﯾﮕﺮ آب ﻫﻢ ﻧﺨﻮردﻧﺪ. ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز اﻋﺘﺼﺎب ﻏﺬای ﺧﺸﮏ، ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﺑﯽ ﺣﺎل و ﻧﯿﻤﻪ ﺟﺎن ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﺧﻄﺮ ﻣﺮگ ﯾﺎ ﮐﻮری ﺟﺪی ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر آن ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺑﻬﺪاری ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. اﻣﺎ ﺑﺎ ﭼﺎدر ﺳﯿﺎه. ﺣﺎدﺛﻪ ی ﭼﺎدر رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ و ﺟﻤﻌﯽ، ﻟﯽ ﺑﻄﻮر واﮐﻨﺸﯽ ﺷﺮوع ﺷﺪه ﺑﻮد، رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﺗﺤﻠﯿﻞ رﻓﺖ. زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ از اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ درس ﻫﺎی ﻣﺘﻔﺎوت ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺷﻤﺎری ﺑﻪ ﻧﻔﯽ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ در آن ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﯾﯽ ﻣﻄﺮح ﺷﻮد. ﻧﻈﺮ آن ﻫﺎ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺎی اﻋﺘﺮاﺿﯽ آن ﻫﻢ در ﺷﮑﻞ ﻣﺤﺪود دﺳﺖ زد. ﺗﻌﺪا د ی ﻫﻢ ﻧﻈﺮﺷﺎن اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮان ﺑﭽﻪ ﻫﺎ را ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺑﺮد و از اول ﻫﻢ درﺳﺖ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ. اﻣﺎ درﻣﺠﻤﻮع ﻣﯽ ﺗﻮان ﮔﻔﺖ ا ﮔﺮﭼﻪ اﯾﻦ اﻋﺘﺮاض ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ی ﻣﻠﻤﻮﺳﯽ ﻧﯿﺎﻧﺠﺎﻣﯿﺪ و ﺣﺘﺎ ﻣﻮﺟﺐ ﻧﻮﻋﯽ ﺳﺮﺧﻮردﮔﯽ ﻫﻢ ﺷﺪ، اﻣﺎ ﻣﻘﺎوﻣﺘﯽ ارزﺷﻤﻨﺪ ﺑﻮد. در ﻗﺰل ﺣﺼﺎر و ﺑﻪ وﯾﮋه در ﺑﻨﺪ ﺳﻪ، زﻧﺪاﻧﯿﺎن را ﺑﻪ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺗﻮاب ﻫﺎ از اﯾﻦ اﻣﺘﯿﺎز ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮدﻧﺪ، اﻣﺎ در ﻣﻮاردی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ی ﯾﮏ ﺑﯿﻤﺎری ﺣﺎد ﯾﺎ ﮔﺎه ﺣﻮادث ﺧ ﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﻫﻢ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻣﯽ دادﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎوﺟﻮد ﺑﯿﻤﺎری ﺣﺎد و ﺗﻼش و ﺗﻘﺎﺿﺎﻫﺎی ﻣﮑﺮرﺷﺎن ﺷﺎﻣﻞ رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ. ﯾﮑﯽ از دﻻﯾﻞ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻫﺎی اﺳﺘﻌﻼﺟﯽ، ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻫﺰﯾﻨﻪ ی ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ و ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﻮد. ﮔﺎه زﻧﺪاﻧﯽ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد دارو را ﻫﻢ از ﺧﺎﻧﻮاده ﻃ ﻠﺐ ﮐﻨﺪ. ﻣﻦ و ﺑﺴﯿﺎری دﯾﮕﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺮﺧﺼﯽ رﻓﺘﻦ ﺑﻮدﯾﻢ.