Munireh Baradaran - Simple Truth

267 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده از ﺑﻨﺪ ﻣﺎ دو ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ی ﺑﯿﻤﺎری ﺷﺎن ﮐﻪ ﺣﺎد ﺗﺸﺨﯿﺺ داده ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺑﻪ ﻣﺮﺧﺼﯽ رﻓﺘﻨﺪ ،  دﯾﮕﺮ ﺑﻪ زﻧﺪان ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻨﺪ. ﯾﮑﯽ ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ روز دوم ﻣﺮﺧﺼﯽ از ﮐﺸﻮر ﺧﺎرج ﺷﺪ. دﯾﮕﺮی اﻋﻈﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﯿﻤﺎر ﺑﻮد و رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه و ﺑﯿﺶ ﺗﺮ وﻗﺖ ﻫﺎ روی ﺗﺨﺖ دراز ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﺑﯿﻤﺎری ﺧﻮﻧﯽ ﯾﺎ ﻣﻐﺰ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ اﺳﺖ. ﮐﻒ ﻫﺮ دو ﭘﺎﯾﺶ در اﺛﺮ ﺷﻼق آش و ﻻش ﺑﻮد، زﺧﻢ آن ﻗﺪر ﻋﻤﯿﻖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺘﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﯾﺎ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﭘﻮﺳﺖ، ﮐﻪ روی ﭘﺎی ﺑﻌﻀﯽ از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دا دﻧﺪ، ﭘﺎی او را ﺳﺮوﺳﺎﻣﺎن دﻫﻨﺪ. اﻋﻈﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﻮراب ﺑﻪ ﭘﺎ داﺷﺖ. ﮐﻢ ﺗﺮ ﮐﺴﯽ ﭘﺎﯾﺶ را دﯾﺪه ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ دﯾﮕﺮان را از دﯾﺪن آن ﻣﺘﺄﺛﺮ ﮐﻨﺪ. او را ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺮﺧﺼﯽ ﭼﻨﺪ روزه ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ زﻧﺪان ﺑﺎزﻧﮕﺸﺖ. ﺗﻌﺪاد ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ آزاد ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻋﺪه ﯾﯽ را ﺑﻪ وﯾﮋه در ﺑﻬﻤﻦ آن ﺳﺎل ٦٤ ﻋﻔﻮ دادﻧﺪ. در ﭘﺎﯾﺎن آن ﺳﺎل از ﺗﻌﺪاد ﺗﻮاب ﻫﺎ ﮐﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد. زﻧﺪان ﻣﯽ رﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻘﻠﯿﻞ و ﺣﺬف ﺗﻮاب ﻫﺎ ﻓﺼﻞ ﺗﺎزه ﯾﯽ را آﻏﺎز ﮐﻨﺪ. ﺑﺨﺸﯽ از ﺣﯿﺎط ﺑﻪ زﻣﯿﻦ واﻟﯿﺒﺎل اﺧﺘﺼﺎص داﺷﺖ و ﺗﻮﭘﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻫﺎ ی زﻧﺪاﻧﯽ ﺗﻬﯿﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻓﺮوزان ﮐﻪ از ﻣﺤﺒﻮب ﺗﺮﯾﻦ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی زﻧﺪان ﺑﻮد، در ﺑﺎزی واﻟﯿﺒﺎل از ﻫﻤﻪ ﺳﺮ ﺑﻮد. زﻣﺎﻧﯽ ﻋﻀﻮ ﺗﯿﻢ واﻟﯿﺒﺎل دﺧﺘﺮان ﺗﻬﺮان ﺑﻮد و ﺣﺘﺎ ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﻪ ﺧﺎرج از ﮐﺸﻮر ﻫﻢ ﺳﻔﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. او ﮐﻪ ﺑﺎﺣﻮﺻﻠﻪ و ﺟﺪﯾﺖ ﺑﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ واﻟﯿﺒﺎل ﻣﯽ آﻣﻮﺧﺖ، ﮐﻢ ﺗﺮ ﺑﻪ ﺑﺎزی در زﻣﯿﻦ ﺗﻦ ﻣﯽ داد. در ﯾﮏ ﻋﺼﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﻪ ﻃﻮراﺗﻔﺎﻗﯽ ﯾﮏ ﺑﺎزی ﺟﺎﻟﺐ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ. ﮐﺴﺎﻧﯽ در ﺑﺎزی ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ واﻟﯿﺒﺎل از ﻗﺪﯾﻢ آﺷﻨﺎ ﺑﻮدﻧﺪ. ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺎزی ﺣﺎﻟﺖ ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ. ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮ ﺗﻌﺪاد ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﯽ ﻫ ﺎ اﻓﺰوده ﻣﯽ ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻮرا و ﻓﺮﯾﺎدﻫﺎﺷﺎن ﺑﺎزﯾﮑﻨﺎن را ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﺎزی ﻓﺮوزان ﺧﯿﺮه ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮد. ﭼﻨﺎن ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت ﺳﺮو ﻣﯽ زد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﯾﻔﯽ ﻧﻤﯽ ﹺ او ﺗﻮاﻧﺴﺖ آن را ﺑﮕﯿﺮد. و ﺑﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﯿﺠﺎن در زﻣﯿﻦ و ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﺎن ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. در اﯾﻦ اﺛﻨﺎ ﺳﺮوﮐﻠﻪ ی ﻧﻮﺷﯿﻦ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ و ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻫﺮﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻮاﺧﻮری ﺧﺎﻟﯽ ﺷﻮد. ﺣﺘﺎ دو ﺳﺎل اﻧﻔﺮادی ﻫﻢ ﺗﻐﯿﯿﺮی در روﺣﯿﻪ ی ﻓﺮوزان ﻧﺪاده ﺑ ﻮد. ﯾﮑﯽ از ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰ او دﻣﻮﮐﺮات ﻣﻨﺸﯽ اش ﺑﻮد. او ﺑﺎوﺟﻮد اﻋﺘﻘﺎدات ﻣﺬﻫﺒﯽ از ﺗﻌﺼﺒﺎت آن، ﮐﻪ ﺑﻪ وﯾﮋه در زﻧﺪان ﺷﮑﻞ ﺣﺎدﺗﺮی ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ، دور ﺑﻮد. زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل اﺗﺎق ﺷﺎن، ﻧﯿﻨﺎ را از ﺑﺎﺑﺖ ﻧﺠﺲ» « ﺑﻮدن ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر ﻗﺮار داد ه و ﻇﺮوف او را ﺟﺪا ﻦ اﯾ، ﺑﻮده ﮐﺮد ﻓﺮوزان ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺮﯾﺢ و ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺗﻮاب ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد : "اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺗ ﻮﺳﺖ ﻧﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻘﯿﻪ. ﺧﻮب اﺳﺖ ﯾﺎ ﺗﻮ