Munireh Baradaran - Simple Truth

269 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﮐﻪ درﻋﯿﻦ ل ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺣﺎ ﮔﺮ ﺗﻐﯿﯿﺮات ﻓﮑﺮی ﺧﻮدم ﺑﻮد. آن ﺳﺎل ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮ ادرم در آﺧﺮﯾﻦ ﺳﺎﻋﺎت، ﮔﺬﺷﺘﻪ اش را ﻣﺮور ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ راﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻗﺪر دﺳﺘﺶ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﺪ او ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ ﭘﯿﺮوزی ﻫﺎی ﺑﺰرگ را ﺗﻨﻬﺎ در داﺷﺘﻦ ﺳﻼح، اﯾﻤﺎن و اﯾﺜﺎر ﻣﯽ دﯾﺪه، اﻣﺎ ﭘﯿﺮوزی ﮐﺎرزاری ﮐﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد، ﺑﻪ ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ ﻫﺎ ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻪ اﺳﺖ. ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪم ﭼﻪ ﺗﻠﺦ اﺳﺖ ا ﮔﺮ او ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ اﺣﺴﺎﺳﯽ زﻧﺪﮔﯽ را وداع ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. زﻧﺪﮔﯽ در زﻧﺪان ﺑﻪ اﻧﺴﺎن اﯾﻦ اﻣﮑﺎن را ﻣﯽ دﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺮوه ﻫﺎی ﻣﺘﻔﺎوت آدم ﻫﺎ آﺷﻨﺎ ﺷﻮد و ﺣﺘﺎ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از آن، ﻫﻢ زﯾﺴﺘﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺸﺘﺮک و ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮓ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﻫﺎ و ﺳﻠﯿﻘﻪ ﻋﻼﯾﻖ ﺧﻮد را دارﻧﺪ و در ﺷﺮاﯾﻂ ﺳﻨﯽ ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﺸﮑﻼت ﺧﺎص ﺧﻮدش را دارد، اﻣﺎ درﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﻓﺮﺻﺘﯽ اﺳﺖ ﺑﺮای ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ، دوﺳﺘﯽ ﻫﺎ و راﺑﻄﻪ ﻫﺎ. دو ﻧﻔﺮ از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻫﺎ اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﻣﯽ ﹺ ﯾﮑﯽ از آﻣﻮﺧﺘﻢ، از زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﺗﺒﻌﯿﺪی ﺷﻬﺮﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ اﺳﺘﺎن ﺑﻮﺷﻬﺮ ﺑﻮدﻧﺪ. ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺮدم ﻫﻤﻪ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ و ﺧﺮاﻓﺎت و ﺳﻨﺖ ﻫﺎﯾﯽ دﯾﺮﭘﺎ دارﻧﺪ. آن ﻫﺎ ﻧﮕﺮان آﺗﯿﻪ ی ﺧﻮد ﺑﻮدﻧﺪ. ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ اﻧﮓ زﻧﺪان رﻓﺘﻪ، در ﺷﻬﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ ﻟﻬﺠﻪ ی ﺧﺎص ﺟﻨﻮﺑﯽ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ، در زﻧﺪان ﻫﻢ ﻟﺒﺎس ﻣﺤﻠﯽ ﺷﺎن را ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ. ﺑﺎ زﻧﯽ آﺷﻨﺎ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ اﺳﺘﺎ د داﻧﺸﮕﺎه و ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮده ی آﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻮد. ﮐﻨﺞ ﮐﺎو ﺑﻮدم ﮐﻪ از ﺗﺠﺮﺑﯿﺎت او در آﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﺸﻨﻮم. درﺑﺎره ی ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻮاﻧﺎن و روﺷﻦ ﻓﮑﺮان آﻣﺮﯾﮑﺎ و ﺟﻨﺒﺶ داﻧﺶ ﺟﻮﯾﯽ دﻫﻪ ی ٦٠ . ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻃﻮراﺗﻔﺎﻗﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت رﺳﯿﺪ. ﺧﻮد او در آن ﺳﺎل ﻫﺎ در آﻣﺮﯾﮑﺎ ﺑﻮد. ﺑﺎ دﺧﺘﺮ ﺟﻮاﻧﯽ آﺷﻨ ﺎ ﺷﺪم از ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮاده ی زﺣﻤﺖ ﮐﺶ آذرﺑﺎﯾﺠﺎن ﺑﺎ ﭘﺪری ﻣﺘﻌﺼﺐ و ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺨﺖ ﮔﯿﺮ. اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺖ ﺟﺰ ﺑﺮای ﻣﺪرﺳﻪ رﻓﺘﻦ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﻮد و ﺣﺎل ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﺳﺎل ﻫﺎ ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﭘﺪر زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد؟ ﯾﮑﯽ از ﻫﻢ ﺳﻠﻮﻟﯽ ﻫﺎ، ﻓﺮﯾﺒﺎ ١ ، ﯾﮏ ﻣﻬﺎﺟﺮ آﺑﺎداﻧﯽ ﺑﻮد. او ﻣﺎﺟﺮای ﻓﺮارﺷﺎن را از آﺑﺎدان ﺑﺎدﻗﺖ و آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﻃﻨﺰ ﺑﺮاﯾﻤﺎن ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮد. دﯾﮕﺮی زن ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻌﺪ از ﺿﺮﺑﺎت ﮐﺎﺑﻞ ﺑﻪ ﺳﺮش ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺗﺎر ﻣﯽ دﯾﺪ. ﺷﻮﻫﺮش را اﻋﺪام ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ا ﮐﺜﺮ ﻣﻮاﻗﻊ ﺳﺮدرد و ﺗﻬﻮع داﺷﺖ. ﻧﮕﺮان ﺑﯿﻨﺎ اﯽﺋ ش ﺑﻮد و ﻏﻢ دﺧﺘﺮش را ﻣﯽ ﺧﻮرد ﮐﻪ ﻧﺰد ﻣﺎدرش ﺑﺰرگ ﻣﯽ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺑﯿﻤﺎر و ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻮد. و اﻣﺎ ﭘﺮی، دﺧﺘﺮ ﺟﻮان زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ در زﻧﺪان رواﻧﺶ ﺑﯿﻤﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد. ﭼﻬﺮه اش ١ . ﻓﺮﯾﺒﺎ دﺷﺘﯽ، ﻣﺠﺎﻫﺪ، ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ۶٧ اﻋﺪام.