Munireh Baradaran - Simple Truth

270 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺧﺎﻃﺮه ی دور ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ را در ﻣﻦ زﻧﺪه ﻣﯽ ﮐﺮد، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺸﻘﺎب ﻫﺎ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺼﻮر ﮐﻮدﮐﯽ ﻣﻦ از ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﭼﻨﺎن ﺑﻮد. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﺠﻮﺑﺶ ﺑﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﺮای آن ﻟﺒﺨ ﻨﺪ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﯾﺎﻓﺖ. ﺑﺎرﻫﺎ دﯾﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ او و ﻧﮋﻻ دﺳﺘﺎن ﯾﮏ دﯾﮕﺮ را ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ و در ﺣﯿﺎط ﻗﺪم ﻣﯽ زﻧﻨﺪ. ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺑﻨﺪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻼﻗﻪ و ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺷﺎن ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﯿﻤﺎری ﻫﻢ دﯾﮕﺮ را ﺗﺸﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻮﺷﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ آن ﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ. ﯾﮏ روز ﭘﺮی ﺑﺮاﯾﻢ ﺷﻌﺮی ﺧﻮاﻧﺪ ﮐﻪ وزن و ﻗﺎﻓﯿﻪ اش ﺑﯿﻦ ﺷﻌﺮ ﻗﺪﯾﻢ و ﻧﻮ ﺑﻮد و ﺑﯿﺎﻧﯽ زﯾﺒﺎ درﺑﺎره ی ﻃﺒﯿﻌﺖ و زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻮد. ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺷﺎﻋﺮ آن را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻢ؟ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدش آن را ﺳﺮوده اﺳﺖ. ﺑﺎور ﻧﮑﺮدم و آن را ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺗﺨﯿﻼت ﯾﺎ ﺗﻮﻫﻤﺎت ﻧﺎﺧﻮدآ ﮔﺎه اش ﮔﺬاﺷﺘﻢ. اﻣﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ وﻗﺘﯽ داﺳﺘﺎن ﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺧﻮد در ذﻫﻨﺶ ﭘﺮورا ﻧﺪه ﺑﻮد، ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد، ﺑﻪ اﺳﺘﻌﺪادش ﭘﯽ ﺑﺮدم. ﯾﮏ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻮد. ﯾﮏ ﺑﺎر ﻧﮑﺎت ﺑﺴﯿﺎر رﯾﺰ و ﻇﺮﯾﻔﯽ را از ﮐﺘﺎب » ، ﮐﻪ « ﺟﺎن ﺷﯿﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﺳﺎل ﺗﺮ آن را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد، ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮد. ﺣﺘﺎ ﻧﻈﺮ اﻧﺘﻘﺎدی ﺧﻮد را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﹰ ﺑﯿﻤﺎر ﻧﯿﺴﺖ و دﯾﮕﺮان دﻧﯿﺎی ﺑ ﻋﺸﻖ آزاد ﮔﻔﺖ. ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾﺪ واﻗﻌﺎ ﺰرگ و ﺗﺨﯿﻠﯽ او را ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻨﺪ. اﻣﺎ ﯾﮏ ﺑﺎر وﻗﺘﯽ او را دﯾﺪم ﮐﻪ دﭼﺎر ﺣﻤﻠﻪ ﺷﺪ و ﺗﺸﻨﺞ ﮔﺮﻓﺖ ، ﺗﻨﻢ ﻟﺮزﯾﺪ. دﻫﺎﻧﺶ ﮐﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﯿﺎﻫﯽ ﭼﺸ ﻤﺎﻧﺶ از ﮐﺎﺳﻪ ی ﭼﺸﻢ ﻓﺮار ﮐﺮد ﻣﯽ . روی زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﺑﻪ راﺳﺘﯽ ﺑﺮ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺟﻮان ﭼﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد؟ دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ از آن زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ در اوﯾﻦ ﺑﻮد، ﺑﺎ دﺧﺘﺮی ﺑﻪ ﺳﻦ وﺳﺎل ﺧﻮدش دوﺳﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ ﻋﻼﻗﻪ ﯾﯽ ﺳﺨﺖ داﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺰارش ﺷﺪه ﺑﻮد آن دو ﺷﺐ ﻫﺎ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﻨﺪ و ﺑﻪ ﻫﻢ دﯾﮕﺮ ﺗﻤﺎﯾﻞ دارﻧﺪ. ﭘﺮی را ﺑﻪ دادﮔﺎه ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺣﺎ ﮐﻢ ﺷﺮع ﺳﺆال ﻫﺎﯾﯽ درﺑﺎره ی ﻧﺤﻮه ی ﺧﻮاﺑﯿﺪﻧﺶ و راﺑﻄﻪ ﺑﺎ دوﺳﺘﺶ از او ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ  ﺳﺆاﻻﺗﯽ ﮐﻪ ﭘﺮی ﺟﻮان اﺻﻼ داﻧﺴﺖ و ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﺑﺮای ﭼﯿﺴﺖ. ﭘﺲ از آن او را در ﺣﻀﻮر زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﻪ اﺗﻬﺎم » اﻧﺤﺮاف اﺧﻼﻗﯽ! « ﺷﻼق زده ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﻧﻔﺮادی ﮔﻮﻫﺮدﺷﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﭘﺲ از اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﭘﺮی ﺑﯿﻤﺎر ﺷﺪ. ﹺ ﻏﺬا را ﺷﮑﺴﺖ و ﺑﻌﺪ ﻣﯿﻨﻮ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز، اﻋﺘﺼﺎب از ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪن ﭼﺎدر ﺳﯿﺎه را ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. اﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻧﺎ ﮔﻬﺎﻧﯽ ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه ﻣﯽ ﻧﻤﻮد. اﻣﺎ روح ﺟﻮان او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﯿﻂ ﺟﺪﯾﺪ ﺧﻮ ﺑﮕﯿﺮد و دوﺳﺘﺎن ﺟﺪﯾﺪی ﺑﯿﺎﺑﺪ. ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﻪ درس ﺷﺪ. ﭘﯿﺶ ﻣﻦ زﺑﺎن اﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﻦ از ﺗﯿﺰﻫﻮﺷﯽ و ﺳﺮﻋﺖ ﯾﺎدﮔﯿﺮی ا ش ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮدم. در ﺑ ﻨﺪ ﻫﻔﺖ راﺑﻄﻪ ﯾﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ، اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻋﻼﻗﻪ ی ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ او ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮدم. ﺻﺎدق و ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺑﻮد ا ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﻋﯽ ﺳﺎده ﻧﮕﺮی و ﺣﺘﺎ ﺳﺎده اﻧﺪﯾﺸﯽ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﺎرﭼﻮب ﻫﺎی