Munireh Baradaran - Simple Truth

271 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﻣﺤﯿﻂ ﺟﺪﯾﺪ را ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺎورﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ اش ﺗﻨﺎﻗﺾ داﺷﺖ، ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ. ﻣﯽ دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﺪون ﺗﺄﻣ ﻞ ﺟﺪی در ﺧﻮد ، رﻓﺘﺎرش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻼف ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﺮﺗﺐ و ﺗﻤﯿﺰ ﻟﺒﺎس ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺣﺎﻻ ﺷﺎداﺑﯽ و ﺟﻮاﻧﯽ ا ش ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﻧﻤﻮدار ﺑﻮد. ﺳﺘﺎره ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺎی زاﺋﺪ ﺻﻮرﺗﺶ را اﺻﻼح ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻣﻦ ﺗﺎ آن روز ﺗﻮﺟﻪ ﯾﯽ ﺑﻪ آن ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. ﺑﻪ ﻋﻼوه ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮد ش اﺳﺖ. اﻣﺎ ﺳﺘﺎره ﺑﻌﺪ از ﺟﺮوﺑﺤﺚ زﯾﺎد ﻣﺮا ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮد ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﻪ او ﺗﺬﮐﺮ ﺑﺪﻫﻢ. اﺳﺘﺪﻻل ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر در زﻧﺪان درﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﻫﺰار ﺣﺮف از آن درﻣﯽ آﯾﺪ و ﻏﯿﺮه. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ ﭼﻮن راﺑﻄﻪ ی اﺣﺘﺮام آﻣﯿﺰی ﺑﺎ ﻣﻦ دارد. ﻣﻦ در ﭘﯽ اﯾﻦ ﮔﻔﺖ وﮔﻮ ، ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮاﯾﻢ دﺷﻮار ﺑﻮد، ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎ ﻣﯿﻨﻮ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ. از ﺗﻐﯿﯿﺮات ﺳﺮﯾﻊ او در ﻧﺤﻮه ی زﻧﺪﮔﯽ، ﺗﺄﻣﻞ ﻧ ﮑﺮدن در آن و ﺗﻮﺟﻪ واﻓﺮ ﺑﻪ ﭘﻮﺷﺶ و ﻇﺎﻫﺮش اﻧﺘﻘﺎد ﮐﺮدم. ﺑﻪ او ﻫﺸﺪار دادم ا ﮔﺮ زﻧﺪﮔﯽ را ﺑﯽ آن ﮐﻪ در ﻋﻤ آن ﻖ ﺑﻨﮕﺮد، از ﺳﺮ ﺑﮕﺬراﻧﺪ ﺣﺘﺎ ﺑﯿﺮون از زﻧﺪان ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﻪ ﺑ ﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﻣآ ﺪ. ﺳﺮش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮد و ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﻣﻦ اﺷﮏ را ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ دﯾﺪم. ﭘﺲ از آن ﭼﯿﺰی در راﺑﻄﻪ ﻣﺎن ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ا ﮐﻨﻮن ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم ﻧﮕﺮش ﺧﻮدم و ﺳﺘﺎره را ﻏﻠﻂ و ﻣﺰﺧﺮف ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ. ﻣﯿﻨﻮ ﺣﻖ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻧﺤﻮه ی زﻧﺪﮔﯽ و آراﯾﺸﺶ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﺸﯽ از اﻧﺘ ﻘﺎد ﻣﻦ ﻧﻪ ﺑﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﺟﺪﯾﺪ او، ﺑﻞ ﮐﻪ ﺑﻪ واﮐﻨﺶ ﻫﺎی ﺧﻮدﺑﻪ ﺧﻮدی و ﺑﺪون ﺗﺄﻣﻞ او ﺑﻮد، اﻣﺎ اﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪه ﺑﻮدم اﯾﻦ را روﺷﻦ ﺗﺮ ﺑﯿﺎن ﮐﻨﻢ، ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻄﺢ راﺑﻄﻪ ﻣﺎن ﭼﻨﺎن وﺳﻌﺘﯽ ﻧﯿﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺴﯿﺎر ﻗﺮاردادی و ﺧﺸﮏ ﺑﺎ او ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮدم. ﻣﯿﻨﻮ در زﻧﺪﮔﯽ ﺳﯿﺎﺳﯽ اش ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺪﻫﮑﺎر ﻧﺒﻮد. ا ﮔﺮ روزی ﯾﮏ ﭼﭗ اﻓﺮاﻃﯽ ﺑﻮد، اﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻮد ﮐﻪ در دوری دﯾﮕﺮ در زﻧﺪﮔﯿﺶ رﻓﺘﺎری دﯾﮕﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ آزاد ﺷﺪ. از آزادﯾﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮش ﺣﺎل ﺷﺪم و ﺑﺮاﯾﺶ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ آرزوی ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﮐﺮدم. ﻫﻨﻮز ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎی زﯾﺎدی ﺑﺮای اﻧﺘﺨﺎب در ﭘ ﯿﺶ داﺷﺖ. زﻣﺴﺘﺎن آن ﺳﺎل ﻧﯿﻨﺎ را ﺑﻪ ﻫﻢ راه دو ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ اوﯾﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. اﯾﻦ اﻧﺘﻘﺎل ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﻧﺒﻮد. آن ﻫﺎ ﻣﺤﺒﻮﺑﯿﺖ وﯾﮋه ﯾﯽ داﺷﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﺷﺪت زﯾﺮ ذره ﻧﻮﺷﯿﻦ و  ﺑﯿﻦ ﺗﻮاب ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﻮدﻧﺪ. آن ﻫﺎ را ﻏﺎﻓﻞ ﹺ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮔﯿﺮاﻧﻪ ﺑﺮدﻧﺪ و ﻣﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﯿﺎﻓﺘﯿﻢ. آن روز از ﺗﻠﺦ ﺗﺮﯾﻦ روزﻫﺎ ﺑﻮد. ﭼﻨﺎن ﺑﻪ ﻧﯿﻨﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ اﺑﺘﺪا زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪون او ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﺤﺎل ﻣﯽ ﻧﻤﻮد. وﻗﺘﯽ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ رﺳﻢ ﺟﺪاﯾﯽ ﻫﺎی زﻧﺪان، ﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦ داراﯾﯽ ا م را ﮐﻪ ﮔﺮدن ﺑﻨﺪی ﯾﺎدﮔﺎری ﺑﻮد، ﺑﺮاﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻢ. ﺗﻤﺎم روز ﺗﻨﻬﺎ روی ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﻪ زور ﺟﻠﻮی ﮔﺮﯾﻪ ام را ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺷﺐ اﻣﺎ زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﺷﺎﻫﺪی ﺑﺮ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﻢ ﻧﺒﻮد.