Munireh Baradaran - Simple Truth

272 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺗﺎ روزﻫﺎ و ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﺎی ﺧﺎﻟﯽ او را ﺑﺮاﯾﻢ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ. ﺳﺮﮔﺮدان ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮔﻢ ﺷﺪه ﯾﯽ ﺑﻮدم و ﺷﺐ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ در راه رو ﻗﺪم ﻣﯽ زدم. اﺷﺮف را ﻫﻢ ﺳﺮﮔﺮدان ﻣﯽ دﯾﺪم، اﻣﺎ ﻫﺮ دو ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دادﯾﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ. در ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ ﺷﺐ ﻫﺎ، دﻗﺎﯾﻘﯽ ﭘﯿﺶ از ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ، از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻧﯿﻨﻮا » « اﺛﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﻋﻠﯿﺰاده ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ. زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﺑﺮای ﺷﻨﯿﺪن آن ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﻠﻮ ﯾﺮﯾﻮن ﻫﺠﻮم آوردﻧﺪ. ﺑﻪ درﺧﻮاﺳﺖ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﻢ  ﻫﺎ ﺻﺪا ﺑﻪ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ وﺻﻞ ﺷﺪ. ﻗﺒﻼ ﺑﺨﺶ ﻫﺎﯾﯽ از آن را در ﻻﺑﻪ ﻻی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم، اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﻤﺎﻣﯽ آن را ﭘﺨﺶ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﻪ اﺗﻔﺎق دوﺳﺘﯽ ﻗﺪم زﻧﺎن آن را ﮔﻮش ﮐﺮدﯾﻢ. اﻧﺪوه، ﻫﯿﺠﺎن و ﺗﺄﺛﺮ در دروﻧﻢ ﺳﺮ ﺑﺮآورده ﺑﻮد ﺑﯽ آن ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ و اﻣﮑﺎن ﺑﺮوز ﺑﯿﺮوﻧﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. در ﻧﯿﻨﻮا » ﺣﻞ ﻣﯽ « ﺷﺪم، ﮔﺎه ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ و دﻗﯿﻘﻪ ﯾﯽ ﺑﻌﺪ دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﯿﻎ ﺑﮑﺸﻢ . اﻣﺎ، آرام ﻣﺸﻐﻮل ﻗﺪم زدن ﺑﻮدم. ﻣﻮزﯾﮏ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ راﻫﻢ ﻫﻢ ﻗﺪر رﻧﮓ ﭼﻪ» ﮔﻔﺖ: ات ﭘﺮﯾﺪه! .« ﺻﻮرﺗﻢ را ﮐﻪ ﻧﻤﯽ دﯾﺪم، اﻣﺎ دردی را در ﺑﺪﻧﻢ ﺑﻪ وﯾﮋه ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺷﺎﯾﺪ از ﻓﺸﺎری ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدم آورده ﺑﻮدم ﺗﺎ وا ﮐﻨﺸﯽ ﻧﺸﺎن ﻧﺪﻫﻢ. ﺳﺎل ﻫﺎ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ در زﻧﺪان ﻧﺒﻮدم، و ﻗﺘﯽ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﯿﻨﻮا » « را ﮔﻮش دادم، ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻢ. زﻣﺴﺘﺎن آن ﺳﺎل ﻣﻦ و ﺗﻌﺪاد دﯾﮕﺮی را، ﮐﻪ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ » ﺳﺮﻣﻮﺿﻌﯽ « ﺑﻮدﯾﻢ، ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﻬﺪاری داﺧﻠﯽ ﺑﺮدﻧﺪ و ورﻗﻪ ﯾﯽ ﺟﻠﻮﯾﻤﺎن ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺆال ﻫﺎی آن ﭘﺎﺳﺦ دﻫﯿﻢ. ﺳﺆال ﻫﺎ ﺑﺮای ﻧﻈﺮﺳﻨﺠﯽ ﺑﻮد. ﯾﮏ ﺳﺆال ﻫﻢ درﺑﺎره ی ﻣﻠﯿﺤﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﹺ دﯾﮕﺮ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﺮ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻓﺮار ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻣﻦ و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻫ ﺳﺆال ﺎ را ﺗﻔﺘﯿﺶ ﻋﻘﯿﺪه ﻣﯽ داﻧﺴﺘﯿﻢ، ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪادﯾﻢ و از ﺳﺎﻟﻦ ﺑﯿﺮون آﻣﺪ ﯾﻢ. ﺷﺎﯾﻊ ﺑﻮد ﺑﻪ زودی ﻣﺎ را ﺑﻪ اوﯾﻦ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎ د. ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﺷﺎﯾﻌﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﭘﯿﻮﺳﺖ.