Munireh Baradaran - Simple Truth

ﻧﻮروز ٦٥ ﻧﻮروز ﺳﺮ رﺳﯿﺪ. ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل ﺟﺪﯾﺪ ﺣﻮاﻟﯽ ﺳﺎﻋﺖ دو ﺑﺎﻣﺪاد ﺑﻮد. آن ﺷﺐ ﻫﻤﮕﯽ ﹺ داﺧﻠﯽ ــ ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻤﺎز ﹺ ﻣﺬﻫﺒﯽ در ﻧﻤﺎزﺧﺎﻧﻪ ــ ﺑﻬﺪاری ﺑﯿﺪار ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ. زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﺑﻮدﻧﺪ. راه رو و اﺗﺎق ﻫﺎ ﺧﻠﻮت ﺑﻮد. ﻗﺪم ﻣﯽ زدﯾﻢ ﺳﺮﺑﻪ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ. ﻫﻤﮕﯽ دوش ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻟﺒﺎس ﻫﺎی ﺗﻤ ﯿﺰ و ﻣﺮﺗﺐ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن روﺷﻦ ﺑﻮد، ﮔﺎه ﭘﺎی آن ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ. ﺗﺮاﻧﻪ ی دل ﻧﺸﯿﻨﯽ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد در وﺻﻒ ﺑﻬﺎر. ﻣﺮدی ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ: » ﻣﻮﺳﻢ ﺳﺮو و ﭼﻤﻦ ﻣﺸﮏ ﻓﺸﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺸﻖ دﮔﺮﺑﺎره ﺟﻮان ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ. « ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل ﻧﻮ را از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ، ﯾﮏ دﯾﮕﺮ را ﺑﻮﺳﯿﺪﯾﻢ. ﻫﻨﻮ ز ﹰ آرام ﺑﻮد. ﺑﻘﯿﻪ در ﻋﺒﺎدت ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻨﺪ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻫﻤﺎ ﻧﺒﻮد. ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺳﺮاﻏﺶ را ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ. ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد، ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺧﻮاب زده ﺑﻮد. ﻫﺮﭼﻪ اﺻﺮار ﮐﺮدﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﯿﺎﻣﺪ. ﺣﺘﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ ﺳﺮش را از زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎورد. او را از ﺳﺎل ٦٠ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. آن زﻣﺎن از ﺷﻠﻮغ ﺗﺮﯾﻦ اﻋﻀﺎی اﺗﺎق ﺑﻮد و ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺟﻮﺷﯿﺪ . اﻣﺎ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺑﻌﺪ وﻗﺘﯽ او را دوﺑﺎره دﯾﺪم، دﯾﮕﺮ آن ﺷﺎداﺑﯽ را ﹺ ﺣﺎل ﻧﺒﻮد و ﻋﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ و ﺳﺮ رﻏﻢ ﻃﻨﺰﻫﺎ و ﺷﺎدی ﻫﺎی ﻟﺤﻈﻪ ﯾﯽ، ﺑﯿﺶ ﺗﺮ اوﻗﺎت ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ و اﻧﺰوا را ﺑﺮﻣﯽ ﹺ ﹺ ﺑﺴﯿﺎری از دوﺳﺘﺎن ﮔﺰﯾﺪ. ﻣﺘﺄﺛﺮ و ﺳﺮﺧﻮرده از ﻧﺪاﻣﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺑﯿﻦ ﺷﺪه  ﻣﻌﺘﻤﺪش، ﮐﻼ ﺑﻮد. او را دوﺳﺖ داﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺻﺎدق و ﺻﻤﯿﻤﯽ و ﻣﻘﺎوم ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﺶ ﺑﮕﺬارﯾﻢ، ﺣﺘﺎ اﮔﺮ او ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. اﻣﺎ آن ﺷﺐ ﻣﺎ را ﻣﺄﯾﻮس ﮐﺮد. ﺑﺎ دوﺳﺘﺎن ﻗﺮار ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﻧﺰدش ﺑﺮوﯾﻢ و او را ﺑﺒﻮﺳﯿﻢ ا ﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﻤﺎ از روﺑﻮﺳﯽ ﺑﺪش ﻣﯽ آﻣﺪ. وﻗﺘﯽ ﺑﺮای اﻧﺠﺎم ﮐﺎری ﮐ ﻨﺎر ﺗﺨﺘﻢ رﻓﺘﻢ، ﺑﺎﺣﯿﺮت ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﺪﯾﻪ ﺷﺪم. ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﻞ ﻫﺎی ﺧﺸﮏ درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، ﭼﻨﺪ ﮐﺎرت ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺷﺪه و ﺷﮑﻼت. ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﻫﺮ ﯾﮏ ﻫﺪﯾﻪ ی دوﺳﺘﯽ اﺳﺖ. اﻣﺎ ﻧﺎم ﮐﺴﯽ روی آن ﻫﺎ ﻧﺒﻮد. از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و ﺑﻪ دوﺳﺘﺎن ﻣﺎﺟﺮا را ﮔﻔﺘﻢ. آن ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ روﺑﻪ رو ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﺪ. ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﹺ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ اﺳﺖ. اﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎی ﺷﯿﺮﯾﻦ ﮐﺮدﯾﻢ ﻫﺮ ﻫﺪﯾﻪ ازآن