Munireh Baradaran - Simple Truth

276 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﹺ آن ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ﺳﺎل ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر و آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر، ﻧﺎﻫﺎر ﺑﻪ ﻣﺎ ﻏﺬای ﮔﺮم دادﻧﺪ . اﯾﻦ ﺑﺮای ﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ ﺑﻮد، ا ﻣﻌﻨﯽ ش رﺳﻤﯿﺖ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﻫﻮﯾﺖ ﭼﭙﯽ ﻫﺎ ﺑﻮد و اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ از ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﺳﺮدی ﯾﺎ ﮔﺮﻣﯽ ﻏﺬا ﺑﻮد. در ﯾﮑﯽ از ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮﻫﺎی ﺟﻤﻌﻪ ﻓﯿﻠﻢ « ﻋﺮوج » از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﭘﺨﺶ ﺷﺪ. ﻣﻮﺿﻮع آن ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ دو اﻧﺴﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺷﻮروی ﺳﺎﺑﻖ ﻫﻨﮕﺎم اﺷﻐﺎل آن ﺑﻪ دﺳﺖ ﻓﺎﺷﯿﺴﺖ ﻫﺎی آﻟﻤﺎن دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. آن ﮐﻪ ادﻋﺎی ﺑﯿﺶ ﺗﺮ و ﻇﺎﻫﺮی ﻗﻮی ﺗﺮ دارد، ﺗﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﺴﺖ و ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﯽ دﻫﺪ و آن دﯾﮕﺮی ﮐﻪ ﺟﺜﻪ ﯾﯽ ﺿﻌﯿﻒ دارد و ﮔﻨﺪه ﮔﻮﯾﯽ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ، ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻫﻢ ﺗﯿﺮﺑﺎران ﻣﯽ ﹺ ﺷﻮد. ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻠﻤﻮس ﺑﻮد. ﯾﻌﻨﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد ﹰ ﺗﻤﺎم زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﭘﺎی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. در ردﯾﻒ ﻣﺎ در زﻧﺪان ﺑﻮد. ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﹺ ﻣﻦ ﻣﻬﺮی ﺣﯿﺪرزاده ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺟﻠﻮی اوﻟﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ درﺑﺎره ی او ﺻﺎدق ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻨﺞ ﮐﺎو ﺑﻮدم ﮐﻪ واﮐﻨﺶ اش را ﺑﺒﯿﻨﻢ. اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﯿﻠﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮدش رﺑﻂ ﻧﻤﯽ  را اﺻﻼ دﻫﺪ. داﻧﺶ آﻣﻮزان ﺧﻮد را ﺑﺮای اﻣﺘﺤﺎن آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻦ ﺑﻬﺪاری ﮐﻪ در آن ﻣﺪام ﮐﻼس ﺑﺮ ﭘﺎ ﺑﻮد، ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺪرﺳﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻣﯿﺰ ﭘﯿﻨﮓ ﭘﻨﮓ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﭼﻬﺎر ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺮای ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺎزی در زﻧﺪان و ﺷﺎﯾﺪ در زﻧﺪﮔﯽ آﺷﻨﺎ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ، ﺟﺬاﺑﯿﺖ و ﮐﺸﺶ زﯾﺎدی داﺷﺖ و ﻣﺎ از ﻧﻮﺑﺖ ﻫﺎی ﺧﻮدﻣﺎن ﺑﻪ ﻧﻔﻊ آن ﻫﺎ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ. ﺗﻮپ واﻟﯿﺒﺎل ﻫﻢ داﺷﺘﯿﻢ. در ﺳﺎﻋﺎت ﻧﻤﺎز ﻇﻬﺮ زﯾﺮ آﻓﺘﺎﺑﯽ ﺧﻮش آ ﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﯿﺎط ﺧﻠﻮت ﺗﺮ ﺑﻮد، ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ ﯾﺎ دور ﺣﯿﺎط ﻣﯽ دوﯾﺪﯾﻢ. روزی زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﭼﭙﯽ را ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮای ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﺑﺮدﻧﺪ. ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ را درﺑﺎره ﻣﻘﺪس» ی ﺟﻨﮓ « اﺳﻼم، وﻻﯾﺖ ﻓﻘﯿﻪ و... ﺑﺪاﻧﻨﺪ. ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎز ﺑﻪ ﺳﺆال ﻫﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪادﯾﻢ و ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ی ﺗﻔﺘﯿﺶ ﻋﻘﯿﺪه دا رد. اواﯾﻞ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن آن ﺳﺎل، روزی ﮐﻪ ﻫﻮاﺧﻮری ﺑﻪ ﻋﻠﺖ زﯾﺮﮐﺸﺖ ﺑﺮدن ﺑﺎﻏﭽﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺑﯽ ﺻﺒﺮاﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﻫﺎی ﮐﺸﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدم، ﻣﻦ و ﺗﻌﺪاد دﯾﮕﺮی را ﹰ ﺑﯿﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﻣﯽ ﮐﻪ ﺣﺪودا ﺷﺪﯾﻢ، ﺑﻪ زﯾﺮ ﻫﺸﺖ ﺑﺮدﻧﺪ. آن ﺟﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﺑﻪ اوﯾﻦ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽ » ﺷﻮﯾﻢ. زﻧﮓ ﺗﻔﺮﯾﺢ « ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪه ﺑﻮد. دور دﯾﮕﺮی از زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ در زﻧﺪان ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﺪ، زﻧﺪان در ﮔﯿﺮ ﮐﻨﺶ ﻫﺎ و واﮐﻨﺶ ﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪی ﻣﯽ ﺷﺪ. اﻣﺎ ﻣﻦ اﻧﺮژی و ﺗﻮان ﺗﺎزه ﯾﯽ ﺑﺮای ﺟﻨﮓ رو ﺑﻮد، در ﺧﻮد اﺣﺴﺎس ﻣﯽ  ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﭘﯿﺶ ﮐﺮدم.