Munireh Baradaran - Simple Truth

ﭘﺎﯾﺎن زﻧﮓ ﺗﻔﺮﯾﺢ آﺧﺮﻫﺎی ﺑﻬﺎر ١٣٦٥ ﺑﻮد. در راه روی اﺻﻠﯽ ٢١٦ اوﯾﻦ ﹺ ﹺ ورودی ، ﮐﻪ ﭼﻬﺎر در ﹺ ﺑﻨﺪ ﺑﻪ زﻧﺎن آن ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد، ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ. ﻣﺠﺘﺒﯽ روﺑﻪ روﯾﻤﺎن اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد، ﺷﻖ ورق ﺑﺎ اوﻧﯿﻔﻮرم ﺳﺒﺰ ﭘﺎﺳﺪاری ﺑﺎ ﭼﮑﻤﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﺎﭼﻪ ی ﺷﻠﻮارش را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد. اوﻟﯿﻦ ﺑﺎری ﺑﻮد ﮐﻪ او را از ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ دﯾﺪم. ﭼﻬﺮه اش وﺣﺸﺖ اﻧﮕﯿﺰ ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ داﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رﯾﺶ و ﻣﻮﻫﺎی ژوﻟﯿﺪه اش ﭼﻬﺮه  ﺑﻮد ﯾﺎ اﺧﻢ ی ﻋﺒﻮﺳﺶ ﮐﻪ اﺑﺮوﻫﺎ و ﭼﺸﻢ ﻫﺎ را در ﻫﻢ ﻣﯽ آﻣﯿﺨﺖ؟ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﻫﺮوﻗﺖ ﭘﺎی ﺗﻨﺒﯿﻪ و ﺷﻼق در ﻣﯿﺎن ﺑﺎﺷﺪ، او ﻫﻢ ﺣﻀﻮر دارد. ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد در زﻧﺪان ﭼﻪ ﮐﺎره اﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﻌﺎون رﺋﯿﺲ زﻧﺪان اﺳﺖ. از ﺳﺎل ٥٩ رﺋﯿﺲ زﻧﺪان ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد، اﻣﺎ او از ﺟﺎﯾﺶ ﺗﮑﺎن ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد. ﻫﻤﻪ ﮐﺎره ﺑﻮد. ﺑﺎ ﺻﺪای ﻧﺨﺮاﺷﯿﺪه اش ﻣﯽ ﯾﻦا» ﮔﻔﺖ: ﺟﺎ ﻗﺰل ﺣﺼﺎر ﻧﯿﺴﺖ. ﺧﻮب ﮔﻮش ﺗﺎن ﻫﺎ را ﺑﺎز ﮐﻨﯿﺪ. اﯾﻦ ﺟﺎ اوﯾﻦ اﺳﺖ. دوره ی ﻫﺮﻫﺮی ﺗﺎن ﮔﺬﺷﺖ. ﺗﻤﺎم ﺷﺪ آن زﺑﺎن درازی «ﻫﺎ. ﹺ ﮐﻢ ﻧﻔﺲ اﻓﺴﻮس ﺧﻮردم. ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ دﺳﺖ ﻣﺎن ﺑﻪ آﺳﻮدﮔﯽ ﺑﺮآﻣﺪ ه ﺑﻮد. زﻧﮓ ﺗﻔﺮﯾﺢ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ. ﭼﻪ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻮد اﻣﺎ! ﺑﻌﺪ از ﺗﻬﺪﯾﺪ و ارﻋﺎب، دﺳﺘﻮر داد ﮐﻪ ﺑﺮوﯾﻢ ﺗﻮی ﺑﻨﺪ. ﺟﺮأﺗﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد دادم و ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﯽ ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﹺ ﺣﺎﻣﯽ ﺑﻪ ی ﺷﺨﺼﯽ دارم. ژﺳﺖ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ در زﻧﺪان ﻗﺒﻠﯽ اﺟﺎزه ی ﺳﯿﮕﺎر داﺷﺘﻢ و ﻣ ﯽ ﺧﻮاﻫﻢ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻫﻢ ﺳﯿﮕﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﭼﻨﺎن ﯾﮑﻪ ﺧﻮرد ﮐﻪ ﻣﺮا ﻫﻢ د ﺳﺘﭙﺎﭼﻪ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﻏﯿﻆ و ﻧﻔﺮت ﻧﮕﺎه م ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﻣﺜﻞ اﯾﻦ » ﺣﺮف  ﮐﻪ اﺻﻼ ﻫﺎی ﹶﺖ ﻧﺮﻓﺘﻪ؟ ﭘﻨﺒﻪ ﻣﻦ در ﮔﻮﺷ ﻫﺎ را درﺑﯿﺎور. اﯾﻦ ﺟﺎ ﻗﺰل ﺣﺼﺎر ﻧﯿﺴﺖ. ﺣﺎﻟﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ؟ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﻪ رﻓﺘﯽ، ﺧﻮدت ﻣﺘﻮﺟﻪ ی ﻗﻀﺎﯾﺎ ﻣﯽ « ﺷﻮی. ا ﮔﺮ اﺻﺮار ﻣﯽ ﹰ ﺳﺮوﮐﺎرم ﺑﺎ ﮐﺘﮏ ﺑﻮد. دﻧﺒﺎل ﺑﻘﯿﻪ راه اﻓﺘﺎدم. ﭘﺸﺖ ﮐﺮدم ﺣﺘﻤﺎ ﺳﺮم ﺻﺪاﯾﺶ را ﻣﯽ ﭼﻪ ﻏﻠﻂ » ﺷﻨﯿﺪم: ﻫﺎی زﯾﺎدی. ﺧﺎ ک ﺑﺮ ﺳﺮ آن ﻫﺎ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﺎ رو داده « اﻧﺪ. از ﭘﻠﻪ ﹺ دﯾﮕﺮ را ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﻔﺖ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺘﯿﻢ. ﺑﻨﺪ ﭼﻬﺎر ﺑﻮد. ﻣﻦ و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻪ ﻫﺎی ﮐﯿﻨ ﺗﻮز و ﺳﺘﯿﺰه ﺟﻮی ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ردﯾﻒ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ، روﺑﻪ رو ﺷﺪم، ﻣﻌﻨﺎی ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﺠﺘﺒﯽ را ﻓﻬﻤﯿﺪم. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﺷﺎن را