Munireh Baradaran - Simple Truth

278 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﭘﯿﺶ ﺗﺮ دﯾﺪه ﺑﻮدم. ﭼﻪ ﻧﻔﺮت و اﻧﺰﺟﺎری! از اﺗﺎق زدم ﺑﯿﺮون، ﺗﺎ از ﺣﺎل ووﺿﻊ ﺑﻘﯿﻪ ی دوﺳﺘﺎن ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﻮم. ﻏﯿﺮ از ﭼﻨﺪ ﹺ ﺑﺪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺗﻮ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ از ﺑﺨﺖ اب ﻫﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻘﯿﻪ در اﺗﺎق ٢ و ٦ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻮاﺑﯽ آن ﺟﺎ ﻧﺒﻮد. ﺧﺴﺘﻪ و اﻧﺪوﻫﮕﯿﻦ ﺑﻪ درﮔﯿﺮﻫﺎﯾﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ رو داﺷﺘﯿﻢ.  ﭘﯿﺶ ﺷﺎم رﺳﯿﺪ. ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮدم، ﺑﻪ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﺎه ﻫﺎ ﺷﻼق وار ﺑﺮ ﺑﺪن ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ، ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﮔﻮﺷﻪ ی ﺳﻔﺮه ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﻧﺸﺴ ﺘﯿﻢ. ﻧﮕﺎه ﻫﺎ ﮐﯿﻨﻪ ﺗﻮزاﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ دوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻫﻢ ﭼﻮن ﻏﺮش ﺧﺎﻣﻮش ﻟﺤﻈﻪ ی ﺟﻬﯿﺪن و درﯾﺪن ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ. اﺷﺘﻬﺎ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪم. در راه ﹺ ﺧﻠﻮت ﺷﺮوع ﮐﺮدم ﺑﻪ رو ﻗﺪم ﹺ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﺷﺎن را ﺷﻨﯿﺪه زدن. ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺑﻮدم. ﺳﺎل ٦٠ دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، در ﺑ ﺎزﺟﻮﯾﯽ ﻫﺎ ﭼﯿﺰی ﺑﺮوز ﻧﺪاده ﺑﻮ دﻧﺪ، در ﻗﺰل ﺣﺼﺎر اﻋﺘﻤﺎد ﺣﺎﺟﯽ را ﺟﻠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و او ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ اداره ی ﺑﻨﺪ را ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد. ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ و اﻋﺘﺮاف ﻫﺎی ﺑﻌﺪی ﺧﻮدﺷﺎن آن ﺟﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺎزﻣﺎن دﻫﯽ ﻫﻮاداران ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ زده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺣﺎﺟﯽ، ﻋﻔﺖ را ﮐﻪ ﭘﯿﺶ از آن ﻣﺮﯾﻢ ﻧﺎﻣﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ، ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﮔﻮﯾﺎ او زﻧﺪان ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﻫﻢ  ﹺ داﺧﻠﯽ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺗﺸﮑﯿﻼت ﭼﻨﺎن ﺳﺮدﺳﺘﻪ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﺑﺎر ﮔﺮوه ﺗﻮاب ﻫﺎی ﭼﻤﺎق دار را ﻋﻠﯿﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﯽ و رﻫﺒﺮی ﻣﯽ ﮐﺮد. اﻓﺮاد آن ﮔﺮوه ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﻟﻮ رﻓﺘﻪ و زﯾﺮ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎی ﻓﺮﺳﺎﯾﺸﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑ ه  ﻮدﻧﺪ. د ﻣﺎﻫﯽ در ﺗﻨﺒﯿﻬﯽ ﻣﻮﺳﻮم ﺑﻪ آﭘﺎرﺗﻤﺎن » ﺑﺴ« ﺮﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﺑﺪﺗﺮ از "ﺟﻌﺒﻪ ﻫﺎ". آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎم روز در ﺟﺎﺋﯽ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺎﺟﯽ و ﺑﺎزﺟﻮﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺷﺐ و روز ﺑﺎﻻی ﺳﺮﺷﺎن ﺑﻮدﻧﺪ و آﻧﻬﺎ را در ﺣﻀﻮر ﻫﻢ ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ و ﺷﮑﻨﺠﻪ دﻧﺪ. ﮐﺮ ﻣﯽ اﯾﻦ ﺗﻮاﺑﻬﺎ ﻣﺤﺼﻮل آن ﺷﺮاﯾﻂ ﺑﻮدﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﺴﺦ ﺷ ﺪه و ﺑﻪ آدم ﻫﺎی دﯾﮕﺮی ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻮدﻧﺪ، ﺷﺪه ﺑﻪ ﺑﺎزﺟﻮ و ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮﻫﺎی ﺳﻨﮓ دﻟﯽ دﮔﺮدﯾﺴﯽ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. از ﻣﯿﺎن آن ﻫﺎ ﻓﺮزاﻧﻪ ﻋﻤﻮﯾﯽ دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻋﺪه ﻣﻌﺪودی ﺑﻪ رﻏﻢ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ و ﻧﺪاﻣﺖ، ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺎری ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﺮ ﻧﻈﺮ و ﮔﺮوه ﺷﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. در اﯾﻦ ﻓﮑﺮﻫﺎ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﺎ ﮔﻬﺎن ﺑﻠﻨﺪﮔﻮی ﺑﺎﻻی ﺳﺮم، در ﮔﻮﺷﻪ هی را رو، ﻣﺮا از » ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ: ﺑﺮای رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺣﺴﯿﻨﯿﻪ آﻣﺎده ﺷﻮﯾﺪ. « ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻮد و دﻋﺎی ﮐﻤﯿﻞ. ﺣﺪاﻗﻞ ﯾﮏ دو ﺳﺎﻋﺘﯽ در ﻧﺒﻮدﺷﺎن راﺣﺖ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺑﺎﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺷﻮﯾﯽﺖ ﻃﺮف دﺳ ﻫﺎ دوﯾﺪﻧﺪ. آﺳﺘﯿﻦ ﻣﺎﻧﺘﻮﻫﺎ ﺷﺎن را ﺑﺮای وﺿﻮ ﺑﺎﻻ زده ﺑﻮدﻧﺪ. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ و در اﺗﺎق ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﻫﻢ رﻓﺘﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺷﺶ ﻧﺰد دوﺳﺘﺎﻧﻢ. آن ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﭘﮑﺮ و ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. آن روز ﺳﯿﮕﺎر ﻧﮑﺸﯿﺪه ﺑﻮدم. ﮐﺎش ﻗﺒﻞ از آﻣﺪﻧﻢ دﺳﺖ ﮐﻢ آن ﺳﯿﮕﺎر آﺧﺮی را ﮐﻪ ﺑﻪ رﻏﻢ ﻫﻤﻪ ی ﻫﻮس ام از ﮐﺸﯿﺪﻧﺶ ﺧﻮدداری ﮐﺮده ﺑﻮدم، ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدم. ﺣﻮﺻﻠﻪ ی ﮔﭗ وﮔﻔﺖ ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﺧﺴﺘﻪ و درﻣﺎﻧﺪه از ﻣﺎﺟﺮاﻫﺎی ﺗﻠﺦ و ﯾﺄس آور آن روز، ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮدم ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﭘﺘﻮ و وﺳﺎﺋﻞ