Munireh Baradaran - Simple Truth

311 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده اﯾﻦ را ﻧﮕﻪ « ﺳﺤﺮی »ﮐﻪ دارﯾﻢ و ﻇﻬﺮ روز ﺑﻌﺪ ﺑﺨﻮرﯾﻢ ﮐﻪ ﺳﺮد ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﯽ ﻣﺎﺳﯿﺪ و ﺧﻄﺮ ﻓﺎﺳﺪﺷﺪﻧﺶ ﻫﻢ ﺑﻮد. ﻣﻬﻢ ﺗﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﻣﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﭼﭗ ﻫﻢ ﺑﻪ رﺳﻤﯿﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ از ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﺤﺮی ﺧﻮدداری ﮐﻨﯿﻢ. ﻧﯿﻤﻪ ﻫﺎی ﺷﺐ، ﺣﻮاﻟﯽ ﺳﺎﻋﺖ دو ﺻﺒﺢ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ اﻓﺘﺎد و دﻋﺎ و اﺷﻌﺎر ﻣﺬﻫﺒﯽ ﭘ ﺨﺶ ﻣﯽ ﹺ روز ﻫﻢ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺻﺪای آن را از ﺣﺪ ﻣﻌﻤﻮل ﮐﺮدﻧﺪ. ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺧﻮاﺑﯿﺪ. ﺷﺐ دوم ﮐﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﻼﻓﻪ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم، از رﺧﺖ ﺧﻮاب ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ روم دﻓﺘﺮ. ﺷﺮاره و ﻣﺎﻧﺎ ﻫﻢ آﻣﺪﻧﺪ. از ﭘﻠﻪ ﹺ دﻓﺘﺮ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﯿﻢ و در را زدﯾﻢ. ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﯿﺎﻣﺪ. ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﮐﻮﺑﯿﺪﯾﻢ. ﺑﺎﻻﺧﺮ ه ﺳﺮوﮐﻠﻪ ی ﺧﻮاب آﻟﻮد ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ. ﺑﻪ اﻋﺘﺮاض »ﻢ: ﯿ ﮔﻔﺘ اﯾﻦ ﺳﺮوﺻﺪا را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻨﯿﺪ ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺮای اﺗﺎق ﻫﺎﯾﯽ ﭘﺨﺶ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ روزه ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ. ﺑﻘﯿﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺨﻮاﺑﻨﺪ. « ﭘﺎﺳﺪار ﻣﺎت اﻧﺘﻈﺎر اﯾﻦ ﺟﺴﺎرت را ﻧﺪاﺷﺖ.  وﻣﺒﻬﻮت اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. اﻧﮕﺎر اﺻﻼ دوﺑﺎره از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿ ﻦ آﻣﺪﯾﻢ. ﺻﺪای ﭘﺎﺳﺪار را ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﺎن ﻣﯽ ﻫﻤﻪ ﮐﻪ » ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ: ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ ﺑﯽ دﯾﻦ و ﮐﺎﻓﺮ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ. « ﻣﺎﻧﺎ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﮔﻔﺖ: » ﭘﺲ در ﺣﺪ ﻫﻤﺎن ﺑﻘﯿﻪ ﺻﺪا را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﺎورﯾﺪ. « ﭘﺎﺳﺪار ﻏﺮوﻟﻨﺪ ﻣﯽ » ﮐﺮد: ﮐﺎﻓﺮﻫﺎ، ﭼﻪ ﻗﺪر ﭘﺮرو و ﮔﺴﺘﺎخ ﺷﺪه اﻧﺪ.... ﭼﻨﺪ « دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ اﻣﺎ ، ﺻﺪای رادﯾﻮ ﮐﻢ ﺷﺪ.