Munireh Baradaran - Simple Truth

341 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﻣﯽ دوﯾﺪﯾﻢ. اﻣﺎ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯿﺎن ﺻﻒ دوﻧﺪه ﻫﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯾﯽ ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮد. ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺣﺪود ﯾﮏ ﻣﺘﺮ. در آﺧﺮ ﺻﻒ، ﺗﻌﺪاد اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ و ﺗﻌﺪاد اﻓﺮاد ﻫﺮ دﺳﺘﻪ ﮐﻢ ﺗﺮ. دﺳﺘﻪ ﻫﺎی دوﻧﻔﺮه، ﺳﻪ ﻧﻔﺮه و ﺣﺘﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮه. در ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﯾﺪﯾﻢ اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺳﺮﻋﺖ دوﯾﺪن ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ آن را در ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺰد. ا ﮔﺮ دﺳﺘﻪ ﯾﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﻨﺪ ﺑﺪود، از دﺳﺘﻪ ی ﺟﻠﻮﯾﯽ ﺳﺒﻘﺖ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. اﻣﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ دوﺑﺎره ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ. ﻣﯽ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﺎﻇﺮی ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﯽ ﻧﻈﻤﯽ در ﺻﻒ ﯾﺎ اﺧﺘﻼف در ﺳﺮﻋﺖ دوﯾﺪن ﺑﻨﻤﺎﯾﺪ. اﻣﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ روزه ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ دﯾﮕﺮان ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﻧﻤﯽ  ﮐﻨﺪ ﯾﺎ اﺻﻼ ﮐﻨﺪ، ﻣﯽ داﻧﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﯽ ﻧﻈﻤﯽ ﯾﺎ ﻏﻔﻠﺖ ﻧﯿﺴﺖ. زﻧﺪاﻧﯽ در زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻨﮓ و ﻣﺤﺪودش ﭼﻨﺎن ﺑﺎ ﻧﻈﻢ ﺧﻮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد ﮐﻪ ﮔﺎه ﺣﺘﺎ ﺑﻪ وﺳﻮاس ﻫﻢ ﻣﯽ اﻧﺠﺎﻣﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﯿﺮی ﻫﺎ و ﻣﺮزﺑﻨﺪی ﻫﺎ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﻮد و ﻧﺒﻮد. ﻣﻌﯿﺎر ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﻫﺎی ﻣﺸﺨﺺ از ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺠﺎﻫﺪﻫﺎ، ﺗﻮده ﯾﯽ و اﮐﺜﺮﯾﺘﯽ ﻫﺎ و ﺑﻘﯿﻪ ی ﭼﭙﯽ ﻫﺎی ﺷﻌﺒﻪ ی ﺷﺶ ﻣﺤﺪود ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﺣﺘﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ دوﯾﺪﻧﺪ و ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ زﯾﺴﺘﻨﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻗﺮاردادﻫﺎی روﺷﻦ و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺷﺪه ﯾﯽ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد. ﻫﺮﮐﺲ ﺑﻪ ﺗﻔﺴﯿﺮ و ﺗﻌﺒﯿﺮ ﺧﻮدش داوری و ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﯿﺮی ﻣﯽ ﮐﺮد ﯾﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. درﮔﯿﺮﺷﺪن و زﯾﺮﺳﺆال ﺑﺮدن اﯾﻦ ﻣﺮزﻫﺎ ﮐﺎر ﺳﺎده ﯾﯽ ﻧﺒﻮد. ﮔﺎه ﺳﺘﯿﺰ ﺑﺎ ﺳﻨﺖ ﻫﺎ و ﻋﺎدات ﺟﺎاﻓﺘﺎده ی ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯾﯽ، ﺳﺨﺖ ﺗﺮ از ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻗﻮ اﻧﯿﻦ رﺳﻤﯽ آن اﺳﺖ و ﻣﺠﺎزاﺗﺶ اﻧﺰوا. در زﻧﺪان ﻧﯿﺰ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮد و ﻫﺮﮐﺲ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﺧﻮد را ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﺮزﻫﺎ ﮐﻪ ﭼﻮن دژی ﮔﺬرﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮدﻧﺪ، اﻧﻄﺒﺎق ﻣﯽ داد. از روز دوم ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯿﺎن دوﻧﺪه ﻫﺎ ﺑﻮدم. در ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ و ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ. ﺗﺮﮐﯿﺐ اﯾﻦ ﺑﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻫﺎی ﭘﯿﺸﯿﻦ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد. ﭘﻨﺞ ﺗﺎ اﺗﺎق دا ﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﻪ ﺗﺎی آن در ﻃﺒﻘﻪ ی دوم ﺑﻮد. ﻣﻦ ﻫﻢ در ﯾﮑﯽ از اﺗﺎق ﻫﺎی ﻃﺒﻘﻪ ی دوم ﺑﻮدم. اﺗﺎق دﯾﮕﺮی را ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، اﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﺮاره و دوﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﺎﺷﻢ و ﺑﻪ اﺗﺎق ﺳﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم. دو اﺗﺎق اول در رژﯾﻢ ﺷﺎه ﺑﻪ ﺷﺶ ﺳﻠﻮل اﻧﻔﺮادی ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ ﹺ ﻣﯿﺎن ﺳﻠﻮ دﯾﻮار ل ﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ و ﺑﻪ دو اﺗﺎق ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺮای ﮐﺎرﻫﺎی روزاﻧﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ دوﯾﺪﯾﻢ و ﺷﺐ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ روی ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﻢ و ﮔﭗ ﺑﺰﻧﯿﻢ. ﭼﻪ ﺻﻔﺎﯾﯽ داﺷﺖ. ﻫﺮﺷﺐ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮی دﻓﺘﺮ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ ﺻﻒ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﺣﺎﺿﺮ و ﻏﺎﯾﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎر اول ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺪار ﻣﺮا در ﺻﻒ اﺗﺎق ﺳﻪ دﯾﺪ، اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﺎم ﻣﻦ در اﺗﺎق دو ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آن اﺗﺎق ﺑﺮوم. ﮔﻔﺘﻢ: اﯾﻦ» ﮐﻪ ﮐﺎری ﻧﺪارد ﻋﻮض ﮐﻨﯿﺪ ﭼﻮن ﻣﻦ ﺳﺎ ﮐﻦ اﺗﺎق ﺳﻪ ﻫﺴﺘﻢ .« ﭼﻨﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ اﻋﺘﺮاض دﺳﺘﻮر دادﻧﺪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ آن ﻫﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﺮده اﻧﺪ، ﺑﺮوم. ﻧﺮﻓﺘﻢ. ﻗﻀﯿﻪ را ول ﮐﺮدﻧﺪ. درواﻗﻊ ﺑﺮای آن ﻫﺎ