Munireh Baradaran - Simple Truth

348 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﮐﺎرﻫﺎ ﻧﻈﻢ دﻫﻨﺪ. ﮐﺎرﻫﺎ ﺗﻘﺴﯿﻢ و ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎری ﺷﺪ. ﻧﺮده ﻫﺎ، ی ﭘﻨﺠﺮه ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎ، دﯾﻮارﻫﺎ و ﮐﻒ زﻣﯿﻦ را ﺷ ﺴﺘﯿﻢ و ﺳﺎﺑﯿﺪﯾﻢ. ﹺ راه ﺳﺮ ﻇﻬﺮ ﭘﺎﺳﺪاری در رو را ﺑﺎز ﮐﺮد و اﻋﻼم ﮐﺮد ﮐﻪ » ﮐﺎرﮔﺮﻫﺎ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ و ﻏﺬا را ﺑﺒﺮﯾﻨﺪ. « ﺳﺮﮐﺎرﮔﺮ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ. ﻣﻌﻠﻮم ﺷﺪ ﻏﺬا ﻧﻪ ﭘﺸﺖ در، ﮐﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎی دو ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﻮد. ﭘﭻ ﭘﭻ درﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻨﺪﻧﻔﺮی ﺑﻪ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮدﻧﺪ: ﭼﺮا » ﭘﺎﯾﯿﻦ؟ ﺑﻨﺪ ﻣﺎ از اﯾﻦ در ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﺎﯾﺪ ﻏﺬا ﺗﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ آورده ﺷﻮد. « ﭘﺎﺳﺪار ﺟﻮاب داد: » ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻪ ﻧﻮﮐﺮ ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ. « ی آن ﻫﻤﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی در ﺑﻮدﻧﺪ، ﻣﺮدد اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﭘﺎﺳﺪار ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﮔﻔﺖ: » ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻏﺬا را ﻣﯽ ﺑﺮﯾﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ؟ « ﺳﺮﮐﺎرﮔﺮ ﮔﻔﺖ: » اﻣﺎ آوردن ﻏﺬا وﻇﯿ ﻔﻪ « ی ﺷﻤﺎﺳﺖ. ﹺ ﺑﺎﻻ ﺗﺮدﯾﺪ و اﺧﺘﻼف ﻧﻈﺮ وﺟﻮد ﹰ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع در ﺑﻨﺪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﺑﻘﺎ داﺷﺖ. ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ ﺗﻮاب ﻫﺎ ﻏﺬا را ﮐﻪ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﹺ دﻓﺘﺮ آوردﻧﺪ، ﭘﺸﺖ در ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ، ﻧﻪ در راه ﹺ ﺑﻨﺪ. ﺑﯿﻦ زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ در رو داﺧﻠﯽ ﭘﺸﺖ ﻫﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ اﺧﺘﻼف ﻧﻈﺮ ﺑﻮد. ﭘﺎره ﯾﯽ ﻣﯽ ﮔ ﹺ ﺑﻨﺪ ﻣﺎ ﺑﯿﺎورﻧﺪ. اﯾﻦ ﻔﺘﻨﺪ ﻏﺬا را ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﭘﺸﺖ در وﻇﯿﻔﻪ ی زﻧﺪاﻧﺒﺎن ﻫﺎﺳﺖ و اﮔﺮ ﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﮑﻨﯿﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﯿﮕﺎری ﮐﺮده اﯾﻢ. وﻇﯿﻔﻪ ی ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎی داﺧﻞ ﺑﻨﺪ اﺳﺖ و زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدﻣﺎن. اﺳﺘﺪﻻل ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ا ﮔﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ اﯾﻦ را ﺑﭙﺬﯾﺮﻧﺪ، رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﺣﺘﺎ ﻏ ﺬا را از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺎورﻧﺪ و ﺑﻪ ﺑﯿﮕﺎری ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﻮﻧﺪ. زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻧﻈﺮ را داﺷﺘﻨﺪ، وﻗﺘﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﮐﺎرﮔﺮی ﺷﺎن ﻣﯽ ﹺ دﻓﺘﺮ ﻣﯽ ﹺ در ﺷﺪ، ﻏﺬا ﭘﺸﺖ ﻣﺎﻧﺪ و آن ﻫﺎ از آوردن آن اﻣﺘﻨﺎع ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. آن روز ﺑﯽ ﻏﺬا ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ. ﻫﻤﻪ ی زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ اﯾﻦ ﻧﻈﺮ را ﻗﺒﻮل ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ. ﯾﺎ اﯾﻦ ﹺ ﮐﻪ دﺳﺖ ﮐﻢ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﯽ ﻧﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ و آن را ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﻣﻬﻢ و ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺤﺜﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﻨﺪ  دﯾﺪﻧﺪ. در ﺑﻨﺪﻫﺎی دﯾﮕﺮ، ﻣﺜﻼ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ  ﺳﺎﺑﻖ ﻣﻦ، اﺻﻼ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﯿﮕﺎری ﻣﻌﻨﺎی ﻣﺸﺨﺼﯽ داﺷﺖ: زﻧﺪاﻧﺒﺎن ﺑﺪون دﺳﺖ ﻣﺰد و ﺑﺎاﺟﺒﺎر، ﮔﺎه اﺟﺒﺎر ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ، زﻧﺪاﻧﯽ را ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. از اﯾﻦ ﺑﯿﮕﺎری ﻫﺎ ﻓﺮاوان ﺑﻮد. در ﺑﺨﺶ ، زﻧﺪاﻧﯽ «ﺟﻬﺎد » ﻫﺎی ﻣﺮد را ﺑﻪ ﮐﺎرﻫﺎی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ زﻧﺪان، ﮐﺸﺖ ﺳﺒﺰی ﺟﺎت، ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﯽ و آﻫﻨﮕﺮی واﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ و زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی زن را در ﮐﺎرﮔﺎه ﺧﯿﺎﻃﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﹰ ﺑﺪون دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻏﺎﻟﺒﺎ ﹺ دﻓﺘﺮ ﯾﺎ در  م  ﻣﺰد. اﻣﺎ آوردن ﻏﺬا از د ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘ ﻠﻪ ﻫﺎ ﻣﻮﺿﻮع دﯾﮕﺮی ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اﻣﺘﻨﺎع از آن وﺳﻮاس ﺑﯿﻬﻮده و ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻤﯽ ﺑﻮد. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ اﯾﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﻫﺎ ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻧﺒﻮد. وﻗﺘﯽ اﻋﺘﺼﺎب اداﻣﻪ ﯾﺎﻓﺖ و روزﻫﺎ و ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻏﺬا ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ، ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ ﻫﻢ در ﺟﺮﯾﺎن ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. آن ﻫﺎ ﻫﻢ از اﯾﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﻫﺎی ﻣﺎ ﺳﺮ درﻧﻤﯽ آوردﻧﺪ. ا ﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ