بهرام بیضائی در پنج روایت
روایتهایی نزدیک از زندگی و جهان فکری بهرام بیضائی، در پنج گفتگو: عباس میلانی، بیژن بیضائی، افشین هاشمی، سعید طلاجوی و مژده شمسائی.
روایتهایی نزدیک از زندگی و جهان فکری بهرام بیضائی، در پنج گفتگو: عباس میلانی، بیژن بیضائی، افشین هاشمی، سعید طلاجوی و مژده شمسائی.
مریم حسینخواه، روزنامهنگاری که سال ۱۳۸۶ مدتی به دلیل فعالیتهایش در رابطه با حقوق زنان در زندان اوین تهران بازداشت بود، در سلسله روایتهایی که به مرور در آسو منتشر خواهد شد، زندگی زندانیانی را که در بند عمومی زندان زنان با آنها زندگی کرده به تصویر کشیده است. این تصاویر، گاه همچون «راحله دستهایش را در باغچه کاشت، سبز نشد…» روایتی گزارشگونه و مستند از زندگی این زنان است و گاه برای حفظ حریم شخصی زندانیان، در بستری از بهمآمیختنِ خیال و واقعیت و با کنار همچیدن تکههای زندگی چندین زن زندانی، در قالب داستانی به نگارش درآمدهاند.
میگویند بیشترِ ما، اگر نه همه، پیشداوریهایی دربارهی آدمها داریم که اغلب خودمان نمیدانیم و بسیاری از رفتارهایمان ناخودآگاه آلوده به تبعیض است. فیلمهای کوتاهی که در این مجموعه خواهد آمد دربارهی برخی از انواع این تبعیض های ناخودآگاه است.
ادبیات داستانی همیشه دریچهای به زمان روایت و فضای رخدادها میگشاید. نویسنده مورخ نیست، اما همهی آثار ارزشمند ادبی حاوی نگرشی به «تاریخ»اند، نگرشی که خلاقیت داستاننویسان و رماننویسان وجههی خاصی به آن میبخشد. این مجموعه مقاله تجلی این نگرش تاریخی در آثار نویسندگان برجسته را به نمایش میگذارد.
آیندهی تغییرات در جامعهی ایران و چگونگی و مسیر تحقق دموکراسی و پاسداشت حقوق بشر از جمله مباحثی است که در چند دههی اخیر همواره مورد بحث و مناقشه بوده است. «آسو»، در سلسله گفتوگوهایی با شماری از فعالان و تحلیلگران سیاسی و مدنی دربارهی ضرورت و چگونگی تغییرات در ایران، ملزومات وقوع این تغییرات، و بازوهای تغییر در جامعه گفتوگو کرده است.
پرسشهاى بنیادی ما در ایران چیست؟ مسائل بنیادى ایران را در چه قالبهاى نظرى مىتوان تعریف و تحلیل کرد؟ اهل نظر از دیدگاههاى مختلف چه پاسخى به این سؤالها دارند و چه راههایی را براى اصلاح و پیشرفت ایران مطلوب و ممکن مىدانند؟ آسو در این مجموعه با گروهى از صاحبنظران ایرانى گفتگو کرده است.
در اوایل تابستان 1358 جامعهی بهائی ایران یک بیانیه و یک نامهی سرگشاده منتشر کرد که مخاطب آنها مقامهای حکومت جدید و مردم ایران بودند. جامعهی بهائی خواهان رفتار منصفانه با اقلیتهای دینی و اصلاح اصولی از قانون اساسی جدید بود که در آن هیچ حقی برای بهائیان در نظر گرفته نشده بود. این پرونده به علل و پیامدهای تعیینِ دین و مذهب رسمی در قانون اساسی ایران، تبعیض علیه اقلیتهای دینی و تلاش جامعهی بهائی برای احقاق حقوق خود میپردازد.
آیا نظام مهاجرتی اروپا علت اصلی بحران پناهندگی است؟ چه رابطهای میان نظم، فرهنگ و مرز وجود دارد؟ مرزها ذهنی اند یا عینی؟ کارکرد دوگانهی مرزها چیست؟ آیا دفاع از گشودگی مرزها پشتوانهی نظری و توجیه عملی دارد؟ چه رابطهای میان نابرابری جهانی و لزوم گشودگی مرزها میتوان یافت؟ چرا در فرایند مشروعیتبخشی به کنترل دموکراتیک مرزها «ناشهروندان» هم باید مشارکت کنند؟
جامعهی مدنی ایران از چه زمانی میتواند و باید روند عدالت انتقالی و رویارویی با موارد فاحش و گستردهی نقض حقوق بشر در گذشته را شروع کند؟ چگونه میتوان افکار عمومی را برای پیگیری این روند بسیج کرد؟ سازمانهای غیر دولتی و نهادهای بینالمللی در تمهید مقدمات عدالت انتقالی چه نقشی دارند؟ از اهمیت کمیسیونهای حقیقتیاب چه میدانیم؟ آیا این کمیسیونها را میتوان پیش از استقرار حکومتی متعهد به حقوق بشر تشکیل داد؟ از مقایسهی ایران با دیگر کشورهایی که مسیر عدالت انتقالی را پشت سر گذاشتهاند چه میآموزیم؟