انتشار رمان اهالی ماگنولیا را می‌توان یکی از مهم‌ترین رخدادهای ادبی ایران در ماه‌های اخیر دانست. وقتی نویسنده‌ای پرطرفدار پس از سال‌ها سکوت دوباره دست به قلم می‌برد و کتابی را روانه‌ی بازار می‌کند طبیعی است دوستدارانش در عطش آن باشند که سردرآورند در این فاصله‌ی طولانی چه در ذهن او می‌گذشته و او چگونه آن را بر صفحه‌ی کتاب آورده است.
ابراهیم علی‌پور، عکاس مستند اجتماعی اهل بانه، بیش از ۱۵ سال است که زندگی و تحولات اجتماعی را با دوربین خود ثبت می‌کند. شاخص‌ترین پروژه‌ی او، «گلوله‌ها مرز ندارند»، حاصل ۱۳ سال عکاسی از کولبران، مرز و تأثیر آن بر زندگی انسان‌هاست؛ مجموعه‌ای که در سال ۲۰۲۵ موفق به دریافت جایزه‌ی «پروژه‌های بلندمدت» در رقابت ورلد پرس فوتو (World Press Photo) شد.
فکر می‌کنم در ایران امروز، به‌رغم همه‌ی محدودیت‌ها، سرمایه‌های اجتماعیِ مهمی وجود دارد که باید حفظ و تقویت شوند. یکی از مهم‌ترین آنها شبکه‌های داوطلبانه و حلقه‌های کوچک حمایتی است؛ از گروه‌هایی که به خانواده‌های زندانیان سیاسی کمک می‌کنند تا کسانی که برای کودکان محروم از تحصیل، تهیه‌ی کتاب و امکانات آموزشی یا حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار تلاش می‌کنند.
ایران بیست سال بعد را چگونه تصور می‌کنیم؟ چه تغییرهایی در ایرانِ آینده می‌خواهیم؟ چه سهمی خود ما می‌توانیم در ایجاد این تغییرها داشته باشیم؟ این مجموعه، پاسخ‌هایی‌ست از مخاطبین آسو، و از گفت‌وگوهایی درباره‌ی آینده که در ماه‌های اخیر گردآوری کردیم.
در دو دهه‌ی اخیر نسل تازه‌ای از خوانندگان و آهنگسازان زن وارد عرصه‌ی موسیقی در ایران شده‌اند که کارهای ارزنده و ماندگاری عرضه کرده‌اند. پادکست‌هایی که در این مجموعه آمده درباره‌ی کار این زنانِ خواننده و آهنگساز است.
اقلیت‌های دینیِ ایران در کجای انقلاب مشروطیت ایستادند؟ آیا به تعبیر ولفانگ بورشرت، نمایشنامه‌نویس آلمانی، آنان «بیرون و پشتِ در» جنبش مشروطیت جا ماندند، و یا آنکه به‌رغم محدودیت‌ها و تنگناها، به نقش‌آفرینی پرداختند؟ مجموعه‌ی حاضر به وارسی این پرسش‌ها می‌پردازد.
دانشکده تحریریه‌ی مستقلی است که با همکاری آسو به انتشار پژوهش‌های دانشگاهی در حیطه‌ی علوم اجتماعی و انسانی می‌پردازد. دانشکده می‌کوشد منتخبی از منابع پژوهشی را گرد آورد که به‌روزند، کمتر در فضای فارسی‌زبان شناخته شده‌اند و می‌توانند به شناخت مسایل اجتماعی امروزِ ایران کمک کنند. دانشکده به‌جای ترجمه‌ی کامل متون دانشگاهی که معمولاً طولانی و پیچیده نوشته شده، جان کلام نویسندگانِ آنها را در مقاله‌ای کوتاه و ساده توضیح می‌دهد.
