فکر می‌کنم در ایران امروز، به‌رغم همه‌ی محدودیت‌ها، سرمایه‌های اجتماعیِ مهمی وجود دارد که باید حفظ و تقویت شوند. یکی از مهم‌ترین آنها شبکه‌های داوطلبانه و حلقه‌های کوچک حمایتی است؛ از گروه‌هایی که به خانواده‌های زندانیان سیاسی کمک می‌کنند تا کسانی که برای کودکان محروم از تحصیل، تهیه‌ی کتاب و امکانات آموزشی یا حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار تلاش می‌کنند.
مهرماه امسال، آسو در لندن کارگاهی با عنوان «همه‌ی ایران‌ها؛ ۱۴۲۰» برگزار کرد؛ کارگاهی برای فکر کردن به آینده‌ی ایران و امکان‌های پیشِ رو. آنچه می‌بینید بخشی از پرسش و پاسخ‌هایی است که درباره‌ی اهمیت تخیل سیاسی و اجتماعی در این جلسه مطرح شد.
ظهور خواندن و نوشتن جامعه را دگرگون کرد، خودآگاهی مردم و سیاست را تغییر داد و همچنین بر گستره و عمق توانایی‌های فکری و ذهنی تأثیر گذاشت. افول خواندن نیز تغییراتی از همین دست بر جای خواهد گذاشت.
ایران بیست سال بعد را چگونه تصور می‌کنیم؟ چه تغییرهایی در ایرانِ آینده می‌خواهیم؟ چه سهمی خود ما می‌توانیم در ایجاد این تغییرها داشته باشیم؟ این مجموعه، پاسخ‌هایی‌ست از مخاطبین آسو، و از گفت‌وگوهایی درباره‌ی آینده که در ماه‌های اخیر گردآوری کردیم.
در دو دهه‌ی اخیر نسل تازه‌ای از خوانندگان و آهنگسازان زن وارد عرصه‌ی موسیقی در ایران شده‌اند که کارهای ارزنده و ماندگاری عرضه کرده‌اند. پادکست‌هایی که در این مجموعه آمده درباره‌ی کار این زنانِ خواننده و آهنگساز است.
اقلیت‌های دینیِ ایران در کجای انقلاب مشروطیت ایستادند؟ آیا به تعبیر ولفانگ بورشرت، نمایشنامه‌نویس آلمانی، آنان «بیرون و پشتِ در» جنبش مشروطیت جا ماندند، و یا آنکه به‌رغم محدودیت‌ها و تنگناها، به نقش‌آفرینی پرداختند؟ مجموعه‌ی حاضر به وارسی این پرسش‌ها می‌پردازد.
دانشکده تحریریه‌ی مستقلی است که با همکاری آسو به انتشار پژوهش‌های دانشگاهی در حیطه‌ی علوم اجتماعی و انسانی می‌پردازد. دانشکده می‌کوشد منتخبی از منابع پژوهشی را گرد آورد که به‌روزند، کمتر در فضای فارسی‌زبان شناخته شده‌اند و می‌توانند به شناخت مسایل اجتماعی امروزِ ایران کمک کنند. دانشکده به‌جای ترجمه‌ی کامل متون دانشگاهی که معمولاً طولانی و پیچیده نوشته شده، جان کلام نویسندگانِ آنها را در مقاله‌ای کوتاه و ساده توضیح می‌دهد.
