این همه رفتوآمد سریع بین حال خوب و حال بد، دیدن زشتی و جستن کمی قشنگی، تو را در برابر امید هم دودل میکند. دودلیای که البته همیشه بد نیست، آن هم وقتی که همه چیز اگر بمیرد، رفت و آمد فصلها زنده خواهد ماند.
در سپهر سیاسی دوران معاصر، دولتها برای کنترل فضای اجتماعی از مفهوم نظم عمومی سود میجویند. در فرانسه، و در مواجهه با پررنگ شدن هویت اسلامی در جامعه، نظم عمومی به ارزش اجتماعی لائیکی تبدیل شده که رابطهی آن با آزادیهای دینی مبهم است.
فیلسوف نامدارِ آمریکایی با ابراز نگرانی از احتمال وقوع فاجعهای زیستمحیطی بر اثر تغییرات خطرناک در سامانهی اقلیمی بر ضرورت جایگزینی انرژیهای پاک و پایدار به جای سوختهای فسیلی و کاهش مصرف گوشت قرمز تأکید میکند. به نظر او، بیاعتنایی به چنین اصلاحاتی، جنایت علیه بشریت و کرهی زمین است.
این مقاله با ارائهی اطلاعاتی دربارهی ساختار قضائی دادگاههای انقلاب و نظام دادرسی جمهوری اسلامی، نشان میدهد که محاکمهی اعضای محفل ملی بهائیان ایران در سال 1360 حتی با این آییننامه نیز همخوانی نداشته و صرفاً محاکمهای "نمایشی" و فاقد مشروعیت حقوقی بوده است.
در عصرِ جهانیشدن، واقعگرایی سیاسی پاسخگوی نیازهای دنیایی به هم پیوسته نیست. هر چند بیتردید در مرحلهی بعدی تکاملِ اجتماعیِ انسان، صلحی جهانی پدید خواهد آمد اما اگر وحدت اساسی نوع بشر را نپذیریم و بر اساس آن عمل نکنیم، راه صلح از میان خون و آتش خواهد گذشت.
آیا سرکوب میتواند از استقلال اندیشه جلوگیری کند؟ نویسندگان چگونه با سرکوب کنار میآیند؟ چرا بسیاری از فیلسوفان نامدار حقایق را در لفافه بیان کردهاند؟ آیا در لفافه نوشتن منحصر به جوامع غیرلیبرال است؟ نظریهپرداز نامدارِ آلمانی-آمریکایی در این جستار به این پرسشها میپردازد.
در حالی که جنبش مشروطهخواهی در ابتدای کار این امید را پدید آورد که سرانجام حقوق ملت از سیطرهی سلطنت و روحانیت رهایی خواهد یافت، اما تحولات بعدی مانع تحقق چنین غایتی شد. یکی از نتایج دامنهدار این امر، نفی امکان مشارکت سیاسی بهائیان ایران بود که تا انقلاب اسلامی تداوم یافت.
این پژوهش کیفی به تحلیل پوشش رسانهایِ اقلیت دینی پروتستان در یونان میپردازد. ظاهراً رسانهها به تبعیت از کلیسای ارتدکس و حکومت، این ایدئولوژی را ترویج میکنند که یونانیِ اصیل، پیرو کلیسای ارتدکس است و معتقدین به دینی غیر از دینِ رسمی، بدعتگذار و تهدیدی برای یکپارچگیِ کشور به شمار میروند.
آزادی دینی به یکی از مسائل مهم در سیاستِ جهانی تبدیل شده است. این مطالعه به بررسی تبعیض مذهبی بین سالهای 1990 و 2008 علیه 47 اقلیت دینی در 17 کشور مسلمانِ خاورمیانه با استفاده از دادههای پروژهی "دین و حکومت" اختصاص دارد. بررسی تبعیضهای دینی به تفکیک اقلیتها صورت میگیرد.
نویسندهی مقاله، که نزدیک به دو دهه از عمر خود را به پژوهش و فعالیت در نظام حقوقی آمریکا اختصاص داده، با تشبیه محاکمهی (دادگاه انقلاب،1360) تعدادی از اعضای شورای انتخابی ملی بهائیان ایران به"نمایشی" در چند"پرده"، بعضی از اشکالات صوری و محتوایی این"نمایش"را برمیشمارد.
نظریهپردازِ "مدرنیتهی سیّال" با مرور نابرابریهای مادی، زیستی و وجودی در دنیای معاصر از تباهی اخلاقی و زوالِ تدریجیِ مبانی همزیستیِ انسانی سخن میگوید و با تأکید بر هشیاری اخلاقی برای جلوگیری از فاجعههای احتمالی، ما را به بازبینی اصول تربیتیِ کودکان همسان با نیازهای جهانِ متحد فرامیخوانَد.
عصر دیجیتال و فراگیر شدن برنامههایِ کاربردی، فضاهای نوینی را برای هویّتآزماییِ کاربران فراهم کرده است. این مقاله به تأثیر این فضاها بر تکوین هویّت جوانان، نا/سازگاری میان خودهای آنلاین و آفلاین، تغییرات جنبههای هویّت در بیست سال گذشته و نقش رسانهها میپردازد.
این مقاله تلاشی است برای ارائهی الگوی غیرخصمانهی تغییرات اجتماعی. این الگو، با الهام از تجربهی زیستهی بهاییان، بر ایجاد و بسط شیوههای بدیلی از زیست جمعی تأکید دارد که به جای تمرکز بر منافع و هویتهای متضاد، مبتنی بر همبستگی و وحدت ارگانیک افراد و نهادها است.
پیش از تأسیس نظام جمهوری در روسیه و ترکیه در اوایل دههی 1920، دین یکی از عناصر مهم هویّت ملی بوده است. در دههی نخست هزارهی جدید، مسیحیتِ ارتدکس در روسیه و اسلامِ سنّی در ترکیه جان تازهای گرفته است. این مقاله به تأثیر این روند بر وضع اقلیتهای دینیِ این دو کشور میپردازد.
جامعهشناس سرشناسِ لهستانی تبار، زیگمنت باومن، یکی از تنگناهای زندگی شخصیاش را که انتخابی دشوار پیش رویش می گذارد، دستمایهی کنکاش در باب پیچیدگیهای هویت مهاجران و پناهندگان و به ویژه هویت ملّی انسانها و مزایای گذر از تقاطعهای فرهنگی قرار می دهد.
وجود شباهتهایی میان آلمان نازی و ایران معاصر، مطالعهی آثار آرنت را برای خوانندگان ایرانی ضروری میسازد. اساس استدلال هانا آرنت در این مقالهی مهم این است که چون انسان نه در انزوا بلکه در میان دیگر آدمیان میزید، هیچ معیار اخلاقیِ فردی یا اجتماعیای نمیتواند او را از مسئولیت نیابتی جنایتهایی که دیگر اعضای آن جامعه مرتکب شدهاند، معاف سازد.
امتزاج برداشتی انحصارگرا از مذهب تشیّع با هویّت ایرانی، ناخواسته مقدمات تبلور حرکتی را فراهم آورد که در نیمهی دوم قرن نوزدهم میلادی به نقد انحصارگرایی دینی و نقش آن در ایجاد وحدت سیاسی-ملی در جامعه پرداخت. این حرکت که به تدریج تحت عنوان آیین بهائی شناخته شد.
در تحقیقی کیفی و از طریق مصاحبههای نیمهساختار یافته با ایرانیان نسلِ دوم در سه کشور، پژوهشگر به بررسی دیاسپورای ایرانی پرداخته و میکوشد نشان دهد که گفتمانهای ملّی، یگانه عامل تعیین هویّت نیستند و عناصر مهم دیگری چون هویّت دینی تأثیری گاه تعیینکننده دارند.
علّت اصلی نابرابری حقوقیِ غیرشیعیان ایرانی و هموطنان شیعهی آنها را باید در روند چندصدسالهای جستجو کرد که هویّت ایرانی و شیعی را به یکدیگر پیوند داده و آن را به معیارِ ایرانیّتِ تمامعیار تبدیل کرده است. این مقاله به بررسیِ پیوند حاکمیّت سیاسی ایران با طیفِ خاصی از روحانیّت شیعی در عصر صفوی میپردازد.
