همدلی فضای سیاسی را گسترش می‌دهد، به تعداد بیشتری فرصت می‌دهد تا اظهارنظر کنند و باعث جلب توجه به دیدگاه‌های گوناگون می‌شود. در نتیجه، همدلی می‌تواند در فعالیت‌های حیاتیِ معطوف به بهبود عدالت اجتماعی نقش مؤثری ایفا کند.

جنگ، چیزهایی را به یاد آدم‌ها می‌آورد که در روزمرگی صلح گاه به فراموشی سپرده می‌شود؛ مثل این‌که نجات و بقا، امری جمعی است و نه فردی. 

آثار چند تن از اندیشمندانی را مرور می‌کنیم که باور دارند آنچه می‌تواند ویرانگر باشد، نفس اختلاف نیست بلکه شیوه‌ی مواجهه‌ی ما با آن است. به باور آنها مسئله‌ی اساسی نه حذف اختلاف و تعارض بلکه مدیریت آن است و مؤثرترین ابزاری که در اختیار داریم گفتگو است. 

پیش از این، مخالفان اعدام، بیشتر معترض به اعدام کسانی بودند که «بی‌گناه» یا «قربانی ستم و شرایط دشوار و نابرابر» به شمار می‌رفتند. این بار اما اعتراض به اعدام از جایگاه انسان‌بودن برمی‌خیزد. 

در تابستانی که گذشت یووال نوح هراری سخنران اصلیِ یکی از تجمعات اعتراض‌آمیزی بود که توسط چپ‌گرایانِ مصیبت‌زده‌ی اسرائیل در تل آویو برگزار شد. او همان کاری را انجام داد که در آن خبره است: کل این منازعه و همه‌ی آنچه را که مردم بدیهی فرض می‌کنند در چارچوبِ تاریخیِ بسیار بسیار بلندمدتی قرار داد. 

«از میان‌بردن چند هیولای منفرد راحت‌تر است تا مقابله با میان‌مایگیِ غیراخلاقی و بی‌انتهایی که در میلیون‌ها نفر نهفته است.»