این ادعا که المپیک مدرن ادامهی بازیهای المپیک یونان باستان است تا چه اندازه صحت دارد؟ آیا این جشنوارهی ورزشی، همانطور که ادعا میکند، غیر سیاسی و فراگیر است؟ از جنبشهایی که در پی ارائهی بدیلهایی برای المپیک بودهاند چه میدانیم؟
چرا «ملت» مفهومی مناقشهآمیز است؟ «حق تعیین سرنوشت» مهمتر است یا «تمامیت ارضی»؟ اگر همه میپذیریم که «ما» حق داریم بر خود حکومت کنیم چرا اغلب دستیابی به توافق دربارهی کیستیِ «ما» چنین دشوار یا حتی ناممکن است؟ علل رواج ملیگرایی در عصر جهانیشدن چیست؟
از فراز و فرود «اجماع واشنگتن» چه میدانیم؟ علل و پیامدهای تغییر رابطهی میان اقتصاد و سیاست چیست؟ چگونه میتوان از بحران مالی کنونی رهایی یافت؟
جمعیت، موقعیت جغرافیایی، تولید ناخالص داخلی، ایدئولوژی، میزبانی المپیک و اعطای تابعیت به ورزشکاران خارجی چه تأثیری بر عملکرد کشورها در بازیهای المپیک دارد؟ از سیاستهای چهارگانهی لازم برای کامیابی در المپیک چه میدانیم؟ معیارهای کیفی و کمّی ارزیابی موفقیت در المپیک چیست؟
کدام کشورها برای حفظ رونق اقتصادی در شرایط دشوار پس از بحران جهانی آمادگی بیشتری دارند؟ روچیر شارما در کتاب جدید خود به این پرسش پاسخ میدهد.
به نظر نویسندهی کتاب، مشکلِ اصلی دنیای کنونی این است که اقتصاد جهانی شده اما سیاست به اندازهی کافی جهانی نشده است. او راهحل را آفرینش نظام نهادیِ جهانیای میداند که به رفاه اجتماعی اولویت دهد.
در عصرِ جهانیشدن، واقعگرایی سیاسی پاسخگوی نیازهای دنیایی به هم پیوسته نیست. هر چند بیتردید در مرحلهی بعدی تکاملِ اجتماعیِ انسان، صلحی جهانی پدید خواهد آمد اما اگر وحدت اساسی نوع بشر را نپذیریم و بر اساس آن عمل نکنیم، راه صلح از میان خون و آتش خواهد گذشت.
نظریهپردازِ "مدرنیتهی سیّال" با مرور نابرابریهای مادی، زیستی و وجودی در دنیای معاصر از تباهی اخلاقی و زوالِ تدریجیِ مبانی همزیستیِ انسانی سخن میگوید و با تأکید بر هشیاری اخلاقی برای جلوگیری از فاجعههای احتمالی، ما را به بازبینی اصول تربیتیِ کودکان همسان با نیازهای جهانِ متحد فرامیخوانَد.
