این همه رفتوآمد سریع بین حال خوب و حال بد، دیدن زشتی و جستن کمی قشنگی، تو را در برابر امید هم دودل میکند. دودلیای که البته همیشه بد نیست، آن هم وقتی که همه چیز اگر بمیرد، رفت و آمد فصلها زنده خواهد ماند.
آیندهی تغییرات در جامعهی ایران و چگونگی و مسیر تحقق دموکراسی و پاسداشت حقوق بشر از جمله مباحثی است که در چند دههی اخیر همواره مورد بحث و مناقشه بوده است. «آسو»، در سلسله گفتوگوهایی با شماری از فعالان و تحلیلگران سیاسی و مدنی دربارهی ضرورت و چگونگی تغییرات در ایران، ملزومات وقوع این تغییرات، و بازوهای تغییر در جامعه گفتوگو کرده است.
دختران ساکن غزه باید جریان طولانی و بسیار دشواری را پشت سر بگذارند تا بتوانند تحصیلات عالیشان را در دانشگاههای خارجی دنبال کنند، که این هم البته برای جامعهی محافظهکار فلسطینی موضوع بحثبرانگیزی است. داستان زندگی و تلاش چهار نفر از این زنان را در ادامه میخوانید.
کتاب «تاریخ الهند الغربی المسمی به حدیث نو» اولین کتاب چاپشده به زبان ترکی عثمانی است. این اثر چاپی را فردی موسوم به «ابراهیم متفرقه» منتشر کرد، و با این کار بحثهای زیادی برانگیخت. تاریخچهی انتشار این اثر و دلایل بحثبرانگیز شدن آن را در ادامه میخوانید.
مرگ شاید خود زندگی باشد، شاید سنگ شدن ابدی در تاریکی مطلق هستی باشد، شاید واماندگی در دوزخی بیانتها باشد. کسی چه میداند؟ بزرگترها نمیدانند، و بچهها هم نمیدانند. اما بچهها بیشتر از بزرگترها از مواجهه با مرگ میترسند. چگونه به آنها برای مواجهه با این معمای دهشتبار کمک کنیم؟
آیندهی تغییرات در جامعهی ایران و چگونگی و مسیر تحقق دموکراسی و پاسداشت حقوق بشر از جمله مباحثی است که در چند دههی اخیر همواره مورد بحث و مناقشه بوده است. «آسو»، در سلسله گفتوگوهایی با شماری از فعالان و تحلیلگران سیاسی و مدنی دربارهی ضرورت و چگونگی تغییرات در ایران، ملزومات وقوع این تغییرات، و بازوهای تغییر در جامعه گفتوگو کرده است.
سهیل پارسا، کارگردان پیشکسوت ایرانی-کانادایی، در این گفتگو دربارهی رویکرد خود به مسئلهی میانفرهنگی در دنیای تئاتر صحبت میکند. او میگوید «دوست دارم دیوارهایی که در تئاتر بین فرهنگهای مختلف وجود دارد فرو بریزد، واقعاً فرو بریزد.»
محقق و منتقد ادبی آمریکایی، که با «خطرناکترین کتاب: نبرد بر سر اولیسِ جیمز جویس» (2014) برندهی «جایزهی ترومن کاپوتی» شده، در مراسم دریافت این جایزه از واقعیتی دردناک پرده بر میدارد: تداوم کار دانشکدههای علوم انسانی، و به ویژه زبان و ادبیات انگلیسی، متکی به بهرهکشی از استادیارهای موقت و بیاعتنایی به نقد خلاق ادبی است.
دوم آوریل روز اطلاعرسانی دربارهی «اوتیسم» است. لازم نیست عضوی از خانوادهی ما «اوتیستیک» باشد تا ناگزیر باشیم دربارهی «اوتیسم» بخوانیم. حدوداً یک کودک از هر صد کودکی که هر روز متولد میشوند اوتیستیک است. این یعنی تمام اعضای جامعه به شکلی با اوتیسم در ارتباط اند و باید در این باره کسب اطلاع کنند.
بحران آوارگان و پناهجویان سوری از مهمترین عوارض جنگ هولناک و فرسایشی در سوریه است. جایلز دیولی، عکاس و خبرنگاری که خود در جنگ افغانستان به شدت زخمی شده، زندگی دو خانوادهی پناهجوی سوری را مستند کرده و وضعیت دشوار زندگی آنان را به تصویر کشیده است.
مرگ به موازات زندگی جاری است، و عزاداری برای مردگان تاریخی به قدمت نوع بشر دارد. تاکنون هدف از عزاداری این بود که با عزیزانمان خداحافظی کنیم. اما آیا وقت آن رسیده که آنها را جاودانه کنیم؟ یک برنامهنویس رایانهای به دنبال یافتن راهی برای زنده نگه داشتن مردگان از طریق یک الگوی شبیهسازی است.
با گذشت شش سال از آغاز جنگ در سوریه، این کشور همچنان درگیر خشونت و ناآرامی است. در این مدت، انبوهی از مردم و همچنین هنرمندان سوری این سرزمین را ترک کردهاند. اما «صفا الست»، زن هنرمندی که در دمشق مجسمهسازی میکند، در این شهر مانده و به صلح در آینده امیدوار است.
نوروز و فرا رسیدن بهار نه فقط در ایران بلکه در بسیاری از دیگر کشورهای خاورمیانه جشن گرفته میشود. این جشن فراگیر، اگر از بند تعصبات ملی و تنگنظریهای قومی رها شود، میتواند به وسیلهای برای پیوند دادن اقوام و ملل مختلف در این منطقه تبدیل شود.
با وجود همهی پیشرفتها در دهههای اخیر، «نابرابری» هنوز جلوههای گوناگونی در دنیای ما دارد، از نابرابریهای اقتصادی و اجتماعی و سیاسی گرفته تا نابرابریهای نژادی و جسمی و جنسی. گروهی از هنرمندان، از ملیتهای مختلف، با ارایه تصویرهایی این جلوههای گوناگون را به نمایش میگذارند.
انسانها، هرقدر هم که باسواد و اهل کسب دانش باشند، قادر به قضاوت دربارهی درستی یا نادرستی انبوهی از موضوعات نیستند. دلیل این ناتوانی نقص دانش هر فرد است، چون شناخت و دانش امری جمعی است و ما انسانها باید، برای تشخیص درستی و نادرستی موضوعات، به دانش اشتراکی نوع بشر اتکا کنیم.
گلها و عطرها نقش برجستهای در فرهنگ، ادبیات، و موسیقی در خاورمیانه دارند. این نشانههای بویایی، هم ویژگیهای کشورهای مختلف منطقه را نشان میدهند و هم به یک زبان مشترک برای بیان احساسات خاورمیانهایها مبدل شدهاند. شاعران و ترانهسرایان در خاورمیانه آثار جذابی در این باره خلق کردهاند.
خانهتکانیِ سال نو دنیای کوچکمان را تازه میکرد. از شر خردهریزهای کهنهی دلآزار و خنرز پنزرهای بیهوده، جعبههای نالازم جاگیری که مدام بلای جانمان بودند، و لباسهایی که دیگر به قد و قوارهمان نمیآمدند رها میشدیم.
کیلومترها دورتر از سرزمین مادری، در دنیایی متفاوت و کنار کودکی که خردسالیاش را در فضای دیگری تجربه میکند، بهار طبیعت و عید نوروز چگونه به شکوفه مینشیند؟ بهار از نگاه کودکی ایرانیتبار در غربت و مادری که چندیست مهاجر دیاری دیگر شده، چگونه در هم میآمیزد؟
جامعهشناسِ تیزبین با تأمل بر سال نو میلادی، توجه ما را به وضعیت کنونی بشر جلب میکند. همان طور که مرز میان سالِ پایانیافته و سالِ پیشرو، تأمل بر گذشته و تصمیمگیری برای آینده است، وضعیت بشر نیز اکنون "مرزی" است: حال زمان اخذ تصمیمهای دشوار و پایبندی فداکارانه به آنها است.
