این همه رفتوآمد سریع بین حال خوب و حال بد، دیدن زشتی و جستن کمی قشنگی، تو را در برابر امید هم دودل میکند. دودلیای که البته همیشه بد نیست، آن هم وقتی که همه چیز اگر بمیرد، رفت و آمد فصلها زنده خواهد ماند.
مادربزرگِ آن روزهای هنوز نیامده، حتماً خاطرهها دارد از پلیسهایی که در خیابانها منتظر شکار زنان و دخترانی بودند که پارچهی روی سرشان کمی عقب رفته و موهایشان پیدا بوده، یا آستینهایشان کمی بالا رفته بوده، یا انحنای پا و سینهشان از زیر لباسها به چشم میآمده ...
در سال ۲۰۰۷، یک معلم بریتانیایی در سودان بنا بر قانون شریعت به زندان محکوم شد زیرا به شاگردان خود اجازه داده بود خرس عروسکی کلاس را «محمد» بنامند. یک روز پس از اعلام این حکم، بیش از ده هزار نفر به خیابانهای خارطوم آمدند و خواهان اعدام او به دلیل توهین به مقدسات شدند.
در دهههای گذشته، کشور فیلیپین اغلب گرفتار حکومتهای غیردموکراتیک و رهبران خودکامهای بوده است که مصیبتهای بسیاری بر مردم این سرزمین تحمیل کردهاند. یک نویسندهی سرشناس فیلیپینی، با مرور تاریخ معاصر این کشور از خلال تجربههای شخصی خود، هموطنانش را به پیگیریِ مبارزه برای دستیابی به دموکراسی فرا میخواند.
سازوکارهای سیاسی در ژاپن بیعیبونقص نیست، اما این کشور بسیار بیشتر از آمریکا، هند، و خیلی از کشورهای اروپایی سیاستی دموکراتیک و لیبرالی دارد. ژاپن به عنوان کشوری عمدتاً متشکل از طبقهی متوسط و در خدمت طبقهی متوسط، از خطر سیاستهای عوامگرا و پوپولیستی که در کشورهای دیگر شدت گرفتهاند دور مانده است.
آمارتیا سِن در جستار «عدالت در دنیای جهانی» (۲۰۱۱)، و همچنین پیشتر در کتاب «ایدهی عدالت» (۲۰۰۹)، بدون حاشیهروی به ما میگوید که از رکود اقتصادی سال ۲۰۰۸ چه درسهایی میتوان آموخت: ثروت آدمهای بسیار پولدار تا حدی کاهش یافت اما کمدرآمدترین افراد، آدمهای مستقر در «قاعدهی هرم»، در سطح محلی یا جهانی، بودند که بیش از همه از این رکود آسیب دیدند.
نژادپرستی، بردهداری، و ستم به سیاهپوستان در طول تاریخ سرمایهداری نقش تعیینکنندهای داشته است، و امروزه نیز سرآغاز هر مکالمهای دربارهی عدالت را شکل میدهد.
مشهورترین نقل قولی که سیمون دوبووار را معروف کرده این گفتهی اوست: «هیچ کس زن زاده نمیشود بلکه تبدیل به زن میشود.» یک وجه دیگر فلسفهی او که کمتر شناخته شده است، و به این روزها مرتبطتر، کنشگریِ سیاسی او است. دیدگاه او متأثر از برداشت متافیزیکیاش از نفس و «خویشتن» است، مبنی بر این که ما هیچ «ذات ثابتی» نداریم.
روند «جهانی شدن» به تغییرات گستردهای در عرصهی جهانی منجر شده است. این روند اگرچه به افزایش ثروت و کاهش بیکاری در کشورهای در حال توسعه کمک کرده، کسریِ تراز تجاری، افزایش بیکاری، و کاهش شدید درآمد برای کارگران آمریکا را در پی آورده است. آیا «جهانی شدن» الزاماً باید به همین شیوه رخ میداد؟
«جایزهی نوبل ادبیات» در سال ۲۰۱۷ به کازوئو ایشیگورو، نویسندهی ژاپنیتبار انگلیسی، تعلق گرفت. آنچه میخوانید متن سخنرانی او برای دریافت این جایزه است که هفتم دسامبر سال گذشته در محل فرهنگستان سوئد ایراد شد.
در جوامع دموکراتیک امروزی، بسیاری از شهروندان وجود و بقای «دموکراسی» را امری مسلم و تضمینشده میدانند. در این در حالی است که، در سالهای اخیر، بنیانهای دموکراسی در بسیاری از کشورها در معرض خطر قرار گرفتهاند. دههها پیش از این، توماس مان، نویسندهی تبعیدی آلمانی، در کتاب «پیروزی آیندهی دموکراسی» (۱۹۳۸) در این باره به ما هشدار داده، و نکات آموزنده و امیدوارکنندهای به ما میگوید.
یک بار دیگر، در صبح پانزدهمِ یک ماه مارسِ دیگر، بر میخیزم و به نسخهی جوانترِ خودم میاندیشم، همان منِ سادهترِ خودم در شش سال پیش: صبح پانزدهم مارس سال 2011. در آن روز، نفسها را در سینههایمان حبس کرده بودیم و چشم به صفحهی تلویزیون دوخته بودیم و منتظر بودیم که ببینیم چه میشود. آیا سوریها آن کار غیر قابل تصور را خواهند کرد؟ آیا عاقبت قیام خواهند کرد؟ و آنان به پا خواستند و ما به تماشا نشستیم.
با افزایش افراطگرایی در میان گروههایی از مسلمانان و قدرت گرفتن بنیادگرایی در جوامع اسلامی، برخی از پژوهشگران مسلمان راه حل را در «اسلام میانهرو» یافتهاند: برداشتی از تاریخ و ارزشهای اسلامی که با ارزشهای لیبرالی در جوامع معاصر غربی هماهنگ باشد. چنین برداشتی چه دستاوردهایی داشته، و با چه مشکلاتی و تناقضاتی مواجه است؟
تاریخ و سرگذشت سیاهپوستان آفریقا مملو از درد و رنجی است که هنوز به درستی به بیان در نیامده و به طور کامل روایت نشده است. لبینا حمید، زن هنرمند آفریقاییتبار بریتانیایی، که در سال ۲۰۱۷جایزهی معتبر «ترنر» را به خود اختصاص داده، با نقاشیهای خود این درد و رنج را روایت میکند.
لیبرالیسم آزادیهای اساسی را برای ما به ارمغان آورده، اما این آزادیها عوارضی هم به همراه دارند: خودخواهی، ازخودبیگانگی، بیاعتمادی، قطبی شدن فضای جامعه، و یک جنگ سیاسی دائمی. برای نوسازی و بازسازی جامعهی لیبرالی، باید این عوارض را برطرف کنیم.
در جوامع دموکراتیک مردم با توجه به منافع کنونی خود رأی میدهند؛ اما حاصل رأی آنها نسلهای آینده را هم تحت تأثیر قرار میدهد، آیندگانی که امکان مشارکت در نظام انتخاباتی ما را ندارند. چگونه میشود به آیندگان هم حق رأی داد، و منافع نسلهای آینده را از طریق انتخاباتِ کنونی تأمین کرد؟
فعالیت گزارشگران و خبرنگاران در مناطق جنگی بسیار خطرناک و دشوار است، و شاید به همین دلیل زنان کمتری به عنوان عکاس و گزارشگر جنگی شناخته شدهاند. در عین حال، زنان عکاس و خبرنگار به دلیل جنسیتشان در موقعیتهای جنگی با مخاطرات و تهدیدهای بیشتری هم مواجهاند. لینزی آداریو، عکاس و گزارشگر برجسته و برندهی جایزهی پولیتزر، از خاطرات و فعالیتهای خودش در این زمینه سخن میگوید.
طی چند هفتهی گذشته و در پی اعتراضهای اخیر در دیماه 96، در شهرهای مختلف ایران دهها دانشجو و فعال دانشجویی بازداشت شدهاند. بیشتر این بازداشتها خارج از محیطهای دانشگاهی یا مقابل خانه بازداشتشدگان صورت گرفته است. در داخل و خارج از کشور نگرانیها در مورد وضعیت این دانشجویان کماکان ادامه دارد.
در تاریکترین روزهای جنگ جهانی دوم، گاندی گفت: «باید با نگاهی آرام و مهربان، چشم در چشمِ جهان بدوزیم، هرچند امروز دیدگان دنیا خونین است.» این همان جانِ کلام آشیل در نمایشنامهی «الاهگان انتقام» است: دنیا عمدتاً بر مدار خشم و تلافیجویی چرخیده، اما بگذارید چیز بهتری بیافرینیم، هم در خود و هم در فرهنگ سیاسیمان. بیایید از راه و رسم کنونیِ جهان پیروی نکنیم.
