اعتراضات‌ مکرر در ایران: تداوم، گسست و امکان‌های پیش رو

طارق صدیق در گفت‌وگو با امید رضایی

فروپاشیِ نظام‌ها اغلب وقتی رخ می‌دهد که حاکمان «اشتباه» می‌‌کنند ــ اشتباه در ارزیابی روندها، اشتباه در پیش‌بینی یا اشتباه در واکنش. اعتراضات حاکمیت را با وضعیتی بحرانی مواجه می‌کند و احتمال اشتباه‌ کردن را افزایش می‌دهد.

جنبشِ مخالفان شوروی: زیستن مانند مردم آزاد

بنجامین نِیْتِنز

اغلب متون درباره‌ی زندگی در شوروی، به ویژه خاطرات و زندگی‌نامه‌ها، بر بیزاری نویسندگانشان از اقدامات و شیوه‌های تفکر رسمی شوروی تأکید دارند ... با این حال، مخالفانْ واقعیت‌های شوروی را نادیده نمی‌گرفتند بلکه توجه‌ها را به آن جلب می‌کردند و خواهان تغییرش بودند.

با مهرجویی، یک دور تمام

سیروس علی‌نژاد

هر کس که می‌خواهد سینمای مهرجویی را بشناسد باید گفت‌وگوی بهمن مقصودلو با مهرجویی را بخواند چون درباره‌ی تمام فیلمهای مهرجویی، از آغاز تا پایان، حرف و سخن دارد و نگاه مهرجویی به تمام فیلمهایش را بیکم و کاست میشکافد. 

لیا اوپی و الیف شفق: ادبیات می‌تواند نوعی مقاومت باشد

الکس کلارک

اوپی سرگرم سفر در هند بود و شفق در خانه‌اش در لندن به سر می‌برد. آن‌ها در این مکالمه به موضوعات گوناگونی مثل تهدید سانسور و خیزش پوپولیسم، مشکلات نویسندگانِ چندهویتی و اهمیتِ توجه به رویدادهای پیچیده‌ی تاریخی در آثارشان پرداختند.

برآمدن استبداد الگوریتم‌محور

پیتر تورنبرگ، یوستوس اوترمارک

  نظم‌ جدیدی در حال ظهور است ــ نظمی که می‌توانیم آن را مدرنیته‌ی دیجیتال بخوانیم. در اینجا هدف ما بررسی بنیادهای معرفت‌شناختی مدرنیته‌ی دیجیتال است: شیوه‌های شناختن، سخن گفتن و تخیل کردنی که تعیین‌کننده‌ی این عصرند. 

لیلیت تریان، پیشگام آموزش مجسمه‌سازی مدرن در ایران

پرویز نیکنام

لیلیت تریان آموزگار و پیشگام آموزش مجسمه‌سازی مدرن دانشگاهی در ایران است و اگر نقش ابوالحسن صدیقی در احیای دوباره‌ی مجسمه‌سازی را به کناری بگذاریم، لیلیت از نخستین هنرمندانی است که پای مجسمه‌سازی مدرن را به ایران باز کرد و با تربیت شاگردان و نسل تازه هنرمندان مجسمه‌ساز در توسعه و گسترش این هنر کوشید.

دادگاه مردمی برای زنان افغانستان: مسیری تازه برای دادخواهی

مریم فومنی

شهرزاد اکبر، رئیس نهاد «رواداری» و یکی از برگزارکنندگان این دادگاه، می‌گوید: «می‌خواستیم با برگزاری این دادگاه مردمی بگوییم که زنان افغانستان فقط منتظر دیگران نیستند و خودشان دست به اقدام زده‌اند، عاملیت دارند و می‌خواهند صدایشان را به گوش دنیا برسانند.»

ایوان کلیما، وجدان پراگ

فهیمه خضر حیدری

برای نویسندگان ممنوع‌القلم فقط پست‌ترین مشاغل مجاز بود؛ حمالی، شبگردی، شیشه‌شویی، رفتگری و، اگر خوش‌شانس بودند، انبارداری. اما همین نویسندگان در آن دوران بهترین کتاب‌ها را نوشتند.